Του Γιάννη Κουτσομύτη

Σε πρωτοφανή επίπεδα έχει κλιμακωθεί η διπλωματική κρίση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία μετά την απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις σε δυο Τούρκους υπουργούς για την παρατεινόμενη κράτηση του Αμερικανού πάστορα Άντριου Μπράνσον.

Η δικαστική όμως περιπέτεια του Αμερικανού ιερωμένου που κατηγορείται από τις τουρκικές αρχές για κατασκοπία, συνωμοσία για ανατροπή του πολιτεύματος και σχέσεις με την τρομοκρατική (σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση) οργάνωση του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ Φετουλάχ Γκιουλέν, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στη ρίζα της μείζονος αυτής αμερικανοτουρκικής κρίσης βρίσκονται οι γεωπολιτικές κινήσεις του Τούρκου Προέδρου Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, ιδίως μετά την εγκατάλειψη του δόγματος Νταβούτογλου το 2014, η προσέγγιση της Τουρκίας με τη Ρωσία σε ενεργειακό και στρατιωτικό επίπεδο, οι κεκαλυμμένες σχέσεις της Άγκυρας με το Ιράν και οι κινήσεις παράκαμψης των αμερικανικών κυρώσεων κατά της Τεχεράνης και η στήριξη της τουρκικής κυβέρνησης στη Χαμάς.



Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Μπορεί να φανεί παράξενο, αλλά πρέπει να δώσουμε ένα δίκιο στον κ. Χριστόφορο Βερναρδάκη. Μέσα στον προπαγανδιστικό του οίστρο υπονόησε μια μεγάλη αλήθεια: ας προσέχαμε! Το πρόβλημα που αναδείχθηκε και σε αυτή τη μεγάλη καταστροφή δεν ήταν η νεότης του πρωθυπουργού, τα 44 του χρόνια, όπως είπε ο ίδιος. Ηταν η παντελής έλλειψη εμπειρίας στη διαχείριση. Και ο κ. Αλέξης Τσίπρας δεν είχε διοικήσει ούτε περίπτερο πριν αναλάβει το τιμόνι της χώρας. Του δώσαμε να οδηγήσει λεωφορείο (με όλους εμάς ως επιβάτες) ενώ δεν είχε πιάσει ούτε τιμόνι ποδηλάτου. Οπως είχε πει και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για έναν άλλο πρωθυπουργό, έπρεπε να τον είχαμε κάνει έστω υφυπουργό πριν του δώσουμε τα ηνία της χώρας. Ετσι θα κατανοούσε το σύνθετο των προβλημάτων: αφενός δεν θα μας ζάλιζε με μαγικές υποσχέσεις, ότι θα διορθώσει τα πάντα με έναν νόμο κι ένα άρθρο, και αφετέρου θα ήταν πιο ταπεινός στις κρίσεις. Θα έλυνε προβλήματα αντί να τα σκεπάζει με επικοινωνιακά σόου...



Της Ρέα Βιτάλη

Η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ μας εγκάλεσε –«εσείς που ουρλιάζετε νυχθημερόν με ευκαιρία να πλήξετε την κυβέρνηση»... Και έπειτα μας αμφισβήτησε: «Εχετε άραγε βιώσει την οδυνηρή, βίαιη, απροσδόκητη απώλεια;» Διακρίνω την αγωνία (της) για την απώλεια. Για κάποια επαγγελματικά στρωμένα τραπέζια...



Γράφει ο Βασίλειος Γρηγ. Παπαδάκης

Τριακόσιοι είκοσι πολίτες αριστεροί – προοδευτικοί εκμυζητές του κοινοβουλευτισμού, τα «εσκαπμπό» των εκάστοτε πρωθυπουργών, υπέγραψαν δήλωση υπέρ της άξιας εμπτυσμού συμφωνίας των Πρεσπών, 17 Ιουνίου 2018.

Περιθωριοποιημένοι λόγω πολιτικής ασχεσίας καταβάλλουν στο γέρμα της ζωής ύστατη προσπάθεια να ενταχθούν σ’ ένα νέο πολιτικό μαγεριό: (Κνίτες, αριστεροί, κομμουνιστές, μαρξιστές-λενινιστές, διανοούμενοι προοδευτικοί, απ’ όλα έχει ο μπαξές). Διαγκωνίζονται για τη λείξη της εξουσίας υπό την κουδούνα του τράγου που σέρνει την αγέλη σ΄ένα πρωτεϊκό πολιτικό σχήμα της κεντροαριστεράς.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Είναι δύσκολο να μείνεις ασυγκίνητος όταν βλέπεις έναν τόσο νέον άνθρωπο τόσο προβληματισμένο. Οταν τον παρακολουθείς να περιφέρεται στην ερημιά της καμένης γης, σαν λαγωνικό που θέλει να οσφρανθεί την τραγωδία. Κάθε τόσο στέκει. Υψώνει το χέρι του, δείχνει ένα σημείο και κάτι λέει. Τι να λέει άραγε; Δεν ακούμε τι λέει. Η ευειδής κυρία του υπουργείου Υποδομών τού εξηγεί ότι η παραλία σε πολλά σημεία δεν έχει πρόσβαση. Συνοφρυώνεται ακόμη περισσότερο και κουνάει σκεπτικά το κεφάλι του. Τι να τον βασανίζει άραγε; Μήπως η αποκάλυψη ότι το Μάτι δεν έχει τη ρυμοτομία του Μανχάταν και γι’ αυτό εγκλωβίστηκαν τόσα αυτοκίνητα και τόσοι άνθρωποι στα στενά δρομάκια και τα αδιέξοδα; Αν ήμασταν στο Μανχάταν, τώρα δεν θα θρηνούσαμε θύματα. Αυτός όμως είχε την ατυχία να είναι πρωθυπουργός στο Μάτι και όχι στο Μανχάταν. Δεν είναι ζωή αυτή. Είπαμε να γίνω πρωθυπουργός, αλλά όχι κι έτσι. Αλλοι στην ηλικία μου τέτοια εποχή κάνουν διακοπές με την οικογένειά τους.



Του Παναγιώτη Κ. Ιωακειμίδη

Το απαράδεκτο, συντεχνιακό και στο έπακρο κομματικό ελληνικό κράτος, σταδιακά γίνεται πλέον και δολοφονικό

Οι φυσικές καταστροφές στην Ελλάδα, αντίθετα με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν αποτελούν μία έκτακτη κατάσταση. Μία emergency. Αποτελούν, δυστυχώς, ένα περιοδικά και σταθερά επαναλαμβανόμενο φαινόμενο.

 

Του ΣΑΡΑΝΤΟΥ  Ι. ΚΑΡΓΑΚΟΥ*

Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του μπορούν να δώσουν μαθήματα δολοπλοκίας ακόμη και στον Μακιαβέλλι…

Μήν πάει ὁ νοῦς σου, διαβασμένε ἀναγνώστη, στό περίφημο μυθιστόρημα τοῦ Βίκτωρος Οὑγκώ. Ὁ τίτλος ἀφορᾶ σ’ ἕνα πρόσωπο πού τό βλέπουμε καί τό ὑφιστάμεθα καθημερινῶς. Ἐννοῶ τόν πρωθυπουργό μας πού ἐμφανίζεται πάντα μέ ἕνα κατεψυγμένο χαμόγελο πού δέν γεννᾶ σέ κανέναν εὐφρόσυνη διάθεση· ἀπεναντίας γεννᾶ ἕνα αἴσθημα παγωνιᾶς σάν αὐτό πού αἰσθανόμαστε ὅταν σέ χρόνια ἀλλοτινά κάναμε -φανταράκια τότε- τή νυχτερινή διαβίωση στό χιόνι.



Tης Μιράντας Ξαφά

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του απλώς παίζουν πολιτικά παιχνίδια όταν αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να μην περικοπούν οι συντάξεις

Αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών: Ο νόμος Κατρούγκαλου (Ν. 4387/2016) μείωσε σημαντικά τις νέες συντάξεις που εκδίδονται μετά τις 12.5.2016, αλλά διατήρησε ανέπαφες τις συντάξεις που εκδόθηκαν πριν από αυτό το ορόσημο. Η διατήρηση της προσωπικής διαφοράς για τους παλαιούς συνταξιούχους σημαίνει ότι ένας νέος συνταξιούχος, με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας και τις ίδιες εισφορές, μπορεί να εισπράττει σύνταξη κομμένη έως 40%! Οι μειώσεις των συντάξεων μέχρι 18% από 1.1.2019 που θα προκύψουν από την περικοπή της προσωπικής διαφοράς αποκαθιστούν σε κάποιον βαθμό την ισορροπία μεταξύ των γενεών. Από 1.1.2023, που ξεπαγώνουν οι συντάξεις, κάθε αύξηση στον ποσό της καταβαλλόμενης σύνταξης λόγω «ρήτρας ανάπτυξης» θα συμψηφίζεται με το υπόλοιπο της προσωπικής διαφοράς μέχρι την πλήρη εξάλειψή της. Μόνον τότε οι παλαιοί συνταξιούχοι θα εξισωθούν πλήρως με τους νέους.



Του Μιχάλη Μαρκουλάκου

Λάθη και αμέλειες βάσιμα δημιουργούν άμεση αξίωση προς αποζημίωση των πληγέντων από την πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής λόγω της ευθύνης των αρμόδιων αρχών. Τι δείχνουν οι δικαστικές αποφάσεις από την Ηλεία. Γράφει ο Μ. Μαρκουλάκος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Ελληνικό Δημόσιο αμελεί να προστατεύσει συνανθρώπους μας που κάηκαν από πυρκαγιές.



Tου Κάρλος Αλμπίνο

Έχει πλήρη και επικαιροποιημένα σχέδια αντιμετώπισής τους, για να μην υπάρξουν και νέα θύματα

Κάθε φυσική καταστροφή εμπεριέχει και διδάγματα. Μαθαίνουμε από αυτήν και προσπαθούμε να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη όταν το φαινόμενο επαναληφθεί. Δυστυχώς, στην Πορτογαλία οι δασικές πυρκαγιές είναι επαναλαμβανόμενες. Αυτές τού 2017 άφησαν πίσω τους εκατό και πλέον νεκρούς. Όλοι τους θύματα της ταχύτητας και του αιφνιδιασμού. Από την καταστροφή, όμως, αντλήσαμε μαθήματα. Μάθαμε, κυρίως, ότι ο συντονισμός παίζει τεράστιο ρόλο όταν πρόκειται για φυσικά φαινόμενα που μάς καταλαμβάνουν εξ απήνης.