Του ΜΕΛΕΤΗ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ

Διάβασα πολλά άρθρα για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ. Αλλά πουθενά δεν είδα κάποια αναφορά στα εξής πολύ συγκεκριμένα δεδομένα:

1.το ΚΚΕ ήταν και ουσιαστικά και τυπικά βάσει του καταστατικού του παράρτημα της Διεθνούς, οι αποφάσεις της οποίας λαμβάνονταν από την Μόσχα,

 

Του Βασίλη Κωστούλα

Όταν εστιάζει κανείς υπερβολικά στο σύμπτωμα, απομακρύνεται από την αιτία και άρα από τη θεραπεία της ασθένειας. Ενίοτε, το συνειδητοποιεί όταν είναι αργά.

Η δημόσια συζήτηση, όπως την καθοδηγεί η κυβέρνηση, αναλώνεται σχεδόν αποκλειστικά στη «λογιστική» διάσωση του εισοδημάτων, με χαρακτηριστική επιμονή στο οικονομικό μοντέλο που κυριάρχησε στη μεταπολίτευση.



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας: Ο χρόνος των εκλογών είναι προνόμιο των πρωθυπουργών, πλην κανένας πρωθυπουργός ως σήμερα δεν αποφάσισε να πάει σε πρόωρες εκλογές ξέροντας ότι θα χάσει. Κανένας υπολογισμός για λιγότερο οδυνηρή ήττα δεν οδήγησε ποτέ αρχηγό κυβέρνησης σε πρόωρη εγκατάλειψη του θώκου του. Αν δεν ελπίζει βάσιμα σε νίκη, δεν το αποτολμά..



Θα πρέπει κάποιοι να είναι επικίνδυνοι πολιτικοί καιροσκόποι για να χλευάζουν μια κοινωνία με τον τρόπο που το κάνουν

Του Αθανάσιου  Χ. Παπανδρόπουλου

Το ασφαλιστικό είναι ένα από τα πιο κρίσιμα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα της χώρας. Έχει όμως και τεράστια ψυχολογική σημασία, σε μια γηράσκουσα Ελλάδα, η οποία όπως προκύπτει από σοβαρές έρευνες αλλοδαπών και εγχώριων οργανωτών ερευνών και μελετών, δυσκολεύεται και να παρακολουθήσει και τα όσα συμβαίνουν σε περιοχές άλλες από τον μικρόκοσμο της. Η χώρα γυρίζει την πλάτη στο μέλλον, τονίζουν οι περισσότεροι ερευνητές κοινής γνώμης, επισημαίνοντας την απάθεια …του κοινο. απέναντι σε ουσιαστικά προβλήματα του σήμερα και του αύριο.


Γράφει ο Παντελής Καψής

Η ιστορία είναι αληθινή. Ξεκινά το 1940 όταν η μεγάλη αδελφή της οικογένειας δίνει εξετάσεις και πετυχαίνει να προσληφθεί σε μεγάλη Τράπεζα. Από μια ευτυχή συγκυρία αναλαμβάνει τα καθήκοντά της λίγα εικοσιτετράωρα πριν την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Έτσι η Κατοχή την βρίσκει με την σιγουριά της θέσης στο δημόσιο. Είναι ένα από εκείνα τα γυρίσματα της τύχης που μπορεί να κάνει την διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Γιατί βέβαια όλη η οικογένεια καταφέρνει να επιβιώσει στη μεγάλη πείνα του 1942, χάρη στις περιοδικές διανομές τροφίμων που η Τράπεζα καταφέρνει να εξασφαλίζει για τους υπαλλήλους της. Μια εμπειρία που χαράχτηκε ανεξίτηλα σε όλα τα μέλη της οικογένειας.



Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Σ​​τις επόμενες εκλογές θα συγκρουσθούν δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Ο ένας έχει ως όραμα προσλήψεις και επιδόματα για όλους. Ο άλλος βάζει πρωταρχικό στόχο να δημιουργήσει πραγματικές θέσεις εργασίας, μεγαλώνοντας την πίτα. Ο ένας αποτελεί τη συνέχιση ενός πελατειακού μοντέλου που, με ελάχιστες παρενθέσεις, κυριάρχησε στην Ελλάδα από τη γένεση του νεοελληνικού κράτους και μετά με αποκορύφωση την καταραμένη δεκαετία του 1980. Ο άλλος αντιλαμβάνεται ότι το μοντέλο χρεοκόπησε και δεν μπορεί να ξαναστηθεί χωρίς πρωτεύοντα ρόλο για την υγιή επιχειρηματικότητα.


Του Κώστα Στούπα

1) Το ψεύδος και η υποκρισία  ως μέθοδος  διακυβέρνησης...

Πριν από λίγες μέρες η φράση του πρωθυπουργού πως δεν έχει ανάγκη να τον φυλάνε κλούβες με διμοιρίες των ΜΑΤ δημιούργησε σάλο, καθώς οι εικόνες των τελευταίων χρόνων στα πέριξ του Μεγάρου Μαξίμου άλλα δείχνουν.



Γράφει ο Τάσος Γιαννίτσης   

Έχοντας πίσω μας μια δεκαετία επώδυνων ανατροπών και μπροστά μας μια τυφλή πορεία, είναι χρήσιμο να δούμε σε μακροσκοπική εικόνα το μεταπολεμικό παρελθόν μας. Να κατανοήσουμε τι έγινε, πότε έγινε και από ποιες πολιτικές δυνάμεις και ηγέτες, αλλά και τι δεν έγινε και για ποιον λόγο, και τι σημασία είχαν όλα αυτά για την κατάστασή μας σήμερα. Ενα πρόβλημα είναι ότι για να καταλάβει κανείς την πραγματικότητα, πρέπει να δει και κάποιους αριθμούς. Είναι βέβαια γνωστή η μπούρδα ότι «οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι άνθρωποι δυστυχούν». Σωστή η μπούρδα, αν οι αριθμοί είναι κίβδηλοι. Μόνο που τότε δεν φταίνε οι αριθμοί, αλλά όσοι τους φτιάχνουν. Το διαφορετικό είναι πιο πιθανό: «όταν οι αριθμοί δυστυχούν, οι άνθρωποι επίσης δυστυχούν». Οχι, ίσως, πάντα, αν σκεφτούμε την παραοικονομία, τη φοροδιαφυγή, τις οικονομικές και πολιτικές μαφίες ή τη διαφθορά, αλλά ξέρουμε ότι στην ελληνική πραγματικότητα δεν υπάρχουν τέτοια.



Του Σάκη Μουμτζή   

Σε μιαν από τις πιο πολιτικές ταινίες του Κόπολα –στον «Νονό 3»- ο Δον Κορλεονε (Αλ Πατσινο) μόλις έχει διασωθεί από δολοφονική απόπειρα. Ο ανιψιός του (Αντυ Γκαρσία) μέσα στο ελικόπτερο που τους απομακρύνει από τον χώρο της απόπειρας, σε έξαλλη κατάσταση, με παραληρηματικό λόγο, απειλεί να εξοντώσει όλους αυτούς που θεωρεί υπευθύνους για ότι έγινε. Ο αρχιμαφιόζος θειος του με ολύμπια ψυχραιμία, γυρνάει και του λέει «τον αντίπαλο σου δεν πρέπει ποτέ να τον μισείς, αυτό επηρεάζει την κρίση σου». Εγώ θα συμπλήρωνα, πως τον αντίπαλο σου αν θέλεις να τον νικήσεις, πρέπει πρώτα να τον σέβεσαι και μετά να τον μελετήσεις.



Η κυβέρνηση ενδιαφέρεται περισσότερο να υπονομεύσει την όποια εναλλαγή στην εξουσία παρά να συμβάλει στην έξοδο της οικονομίας από το σημερινό τέλμα.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Ακόμα και οι ανά την υφήλιο πέτρες γνωρίζουν ότι η ελληνική οικονομία είναι καταναλωτική και ελάχιστα παραγωγική.  Αυτός ήταν εξάλλου ένας από τους κύριους λόγους της υπαγωγής της σε μνημόνια για να αποφύγει την άτακτη χρεωκοπία. Είναι γνωστό επίσης στους επαίοντες. ότι η δομή κ αι λειτουργία μιας οικονομίας δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη, ενώ η απαιτούμενη αλλαγή δεν μπορεί να γίνει αν δεν υπάρχει η αναγκαία για τον σκοπό αυτόν πολιτική βούληση.