Του Ηλία Καραβόλια

Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της εντύπωσης του πραγματικού και της πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα είναι ότι δεν έγειρε δεξιά η νεοελληνική κοινωνία μετά τις κάλπες, και αυτό οφείλουν να το κατανοήσουν οι επερχόμενοι στην εξουσία. Πραγματικότητα επίσης είναι ότι δεν είχε στραφεί ποτέ μαζικά προς τα αριστερά η κοινωνία και ιδού η σύγχυση των απερχόμενων:νόμιζαν ότι το 2015 οι ψηφοφόροι του 35% έγιναν αριστεροί. Στρατηγικό σφάλμα που εξηγεί τις πολιτικές κατά της μεσαίας τάξης μετά την ανάληψη της εξουσίας και τις ψευδαισθητικές αυταπάτες για την ψηφοθηρική (στο τέλος) αναδιανομή πλούτου. Πραγματικότητα είναι επίσης ότι η Ευρώπη μετά τις πρόσφατες εκλογές δείχνει ότι γέρνει παντού- προς τον ευρωσκεπτικισμό, τον εθνικισμό, την οικολογία:πάντως ούτε αριστερά ούτε δεξιά. Η αλήθεια φυσικά είναι ότι δεν μπορεί να αναλυθεί η συμπεριφορά των ψηφοφόρων όταν απέχει το 50-60% εξ αυτών.Και οι απέχοντες μπορεί να μην είναι καν κεντρώοι, ίσως ούτε κεντροαριστεροί/κεντροδεξιοί. Απλά απέχουν. Επιλέγουν να μην επιλέξουν, να μην ρίξουν την πολιτική τους ταυτότητα στο ιερό της κάλπης.



Διακαής πόθος του απερχόμενου πρωθυπουργού είναι να παρασύρει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σ΄ένα ρεσιτάλ ψευδολογίας και φανταστικών υποσχέσεων.

Του Αθ.Χ. Παπανδρόπουλου

Ακούγοντας τον κύριο πρωθυπουργό να παρουσιάζει το πρόγραμμα της κυβερνήσεώς του για τη νέα τετραετία που διεκδικεί και παρακολουθώντας τον Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δημ. Παπαδημούλη να ζητά επιμόνως ένα debate μεταξύ των κ.κ. Τσίπρα – Μητσοτάκη κατ’αλαβα αμέσως το γιατί. Οι λόγοι είναι μακιαβελικοί, αλλά και αντάξιοι του τρόπου διακυβέρνησης της χώρας από την «πρώτη φορά αριστερά».


Του Τάκη Σουβαλιώτη


Από τα όσα ακούμε και διαβάζουμε σε σχέση με τον νέο ποινικό κώδικα που διαμόρφωσαν οι συριζαίοι με τις γνωστές παρεμβάσεις που του έκαναν μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης, κάποιου Καλογήρου, συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο υπόκοσμος τρίβει τα χέρια του από χαρά. Γιατί η νέα ποινική μας νομοθεσία έγινε ηπιότερη γι’αυτόν. Όπως έγινε ηπιότερη και για τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Προσωπικά το νέο αυτό ποινικό μας καθεστώς, καθόλου δεν με εξέπληξε (δυσάρεστα εννοείται). Και δεν με εξέπληξε, γιατί οι πολιτικοί που αποδέχονται την αναρχική φιλοσοφία, το προσπαθούν με διάφορους τρόπους, να διατηρούν καλές σχέσεις και με τους ανθρώπους της παρανομίας. Και προπαντός με τους ανθρώπους της εξτρεμιστικής αριστεράς. Δηλαδή με τους κατά καιρούς Κουφοντίνηδες.



Από την έντυπη έκδοση

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Πολλά χρόνια τώρα, παρακολουθώντας και βιώνοντας από κοντά τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, πάντα προσπαθώ να τις καταλάβω και να τις ερμηνεύσω μέσα από το ιστορικό τους πλαίσιο. Είναι κατάδηλο έτσι ότι από τα μέσα του 18ου αιώνα η Ευρώπη, όσο απλωνόταν στον κόσμο, τόσο πιο εσωστρεφής γινόταν στο εσωτερικό της. Μπορεί μεγάλοι άνδρες όπως ο Βίκτωρ Ουγκό, ο Ματσίνι, ο Πεκέρ και ο Κατανέο να οραματίζονταν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, όμως οι εθνικισμοί και οι εκκολαπτόμενοι ολοκληρωτισμοί ήταν πάντα στο προσκήνιο και από το 1815 και μετά ακύρωναν κάθε προσπάθεια.  


Οι Έλληνες ψηφοφόροι, με την ψήφο τους στις ευρωεκλογές, απέρριψαν τα περί νεοφιλελευθερισμού ιδεολογήματα και τις ψευδαισθήσεις που κρύβονται πίσω από αυτά.

Της Άννας Διαμαντοπούλου*

* Πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη- Πρώην Επίτροπος και πρώην Υπουργός.

Στις Ευρωεκλογές ηττήθηκαν δόγματα και ιδεοληπτικές ρητορείες. Το φάντασμα του νεοφιλελευθερισμού δεν φόβισε και η Χρυσή Αυγή αυτοπυροβολήθηκε. Τα κόμματα προχωρούν στην επόμενη μέρα με ήττες και νίκες αριθμητικές.


Γιατί στις ευρωεκλογές καταποντίστηκαν οι αριστερές μυθοπλασίες και οι βιαιότητες που τις συνοδεύουν?
                                    του MITCHELL ABIDOR(+)

Τις τελευταίες 29 εβδομάδες, κάθε Σάββατο στην Γαλλία ήταν επικεντρωμένο στις διαδηλώσεις των κίτρινων γιλέκων [2]. Η αριστερά, η δεξιά και οι πολιτικά αταξινόμητοι και οι μη δυνάμενοι να ταξινομηθούν, έχουν συμμετάσχει σε αυτές τις διαδηλώσεις, οι οποίες κατά καιρούς διολίσθησαν στην βία είτε από τους διαδηλωτές είτε από τις υποτιθέμενες δυνάμεις της τάξης. Όποιες και αν ήταν οι πολιτικές [πεποιθήσεις] των συμμετεχόντων, υπήρξε ένας κοινός παρονομαστής: Το απύθμενο μίσος για τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν [3].



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Κόσμος πάει κι έρχεται. Τρία αρχηγικά κόμματα προϊόν της οικονομικής κρίσης βρέθηκαν εκτός του μαγικού 3% στις ευρωεκλογές. Τα δύο από αυτά Ποτάμι και ΑΝΕΛ, αποσύρονται από την κούρσα της 7ης Ιουλίου, ενώ το τρίτο η Ένωση Κεντρώων θα επιμείνει και θα υποστεί κατά τα φαινόμενα μια ακόμη ήττα.



Του Κώστα Χριστίδη*

Μία από τις κατηγορίες που προσάπτονται στη Νέα Δημοκρατία και στον Κυριάκο Μητσοτάκη προσωπικά από τους πολιτικούς αντιπάλους τους είναι ότι ως ‘’ακραία νεοφιλελεύθεροι’’ θα καταργήσουν το κοινωνικό κράτος. Οι κατήγοροι προσπαθούν να εκμεταλλευθούν τα έμφυτα στους ανθρώπους συναισθήματα φιλαλληλίας και συνδρομής προς συνανθρώπους που υποφέρουν, αγνοώντας ότι τα αποτελέσματα της κοινωνικής πολιτικής του κράτους - και ιδιαιτέρως επί κυβέρνησης    Σύριζα - είναι απογοητευτικά. Η αποτυχία οφείλεται στην χρήση λανθασμένων μέσων για την επίτευξη επαινετών στόχων. Ο Σύριζα προέβη σε μία συνειδητή και ομολογημένη υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης προκειμένου να μοιράσει προεκλογικά επιδόματα σε στοχευμένες ομάδες του πληθυσμού, πιστεύοντας ότι θα τις θέσει υπό εκλογική ομηρεία. Πρόκειται για ταξική, νεοκομμουνιστική αντίληψη, βάσει της οποίας ολοένα περισσότεροι εμπίπτουν σταδιακά σε μία παγίδα φτώχειας και εξαρτώνται για την επιβίωσή τους από την ‘’θεία χάρη του κράτους’’, δηλ. από τις αυθαίρετες αποφάσεις μίας διευρυμένης κρατικής νομενκλατούρας.


Και μετά φταίνε οι δανειστές και οι διεθνείς εποπτείες: 24 Μαϊου 1989: Το πολιτικό αίσχος για τη μονιμοποίηση 47.000 συμβασιούχων. 7 Ιουνίου 2019: Η Κομισιόν  εντοπίζει το «πάρτι»  συμβασιούχων!

Του Δημήτρη Στεργίου

Στις 7 Ιουνίου 2019 διάβασα ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην τρίτη «μεταμνημονιακή» έκθεση εποπτείας  αναφέρει ότι  η επίμαχη επισήμανσή της  για την υπέρβαση του ορίου των συμβασιούχων δεν έγινε για πρώτη φορά τώρα, μετά τις ευρωεκλογές. Υπήρχε αυτούσια στη σελίδα 80 της 2ης έκθεσης ενισχυμένης εποπτείας, η οποία είχε δοθεί στη δημοσιότητα πριν από τρεις και πλέον μήνες, στις 27 Φεβρουαρίου: «Ο συνολικός αριθμός των προσωρινά απασχολούμενων αυξήθηκε σημαντικά το 2018. Ενώ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε προσωρινό προσωπικό που απασχολείται σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, τα στοιχεία της απογραφής για το 2018 δείχνουν επίσης ότι το πρ

 

Για κομματικό όφελος παιχνίδια, μέχρι διαστρέβλωση ιδεολογιών 

Αδήριτη ανάγκη διευκρίνησης ιδεολογιών. όπου υπάρχουν αν υπάρχουν
                   
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Εντείνονται τα πολιτικά παιχνίδια εν όψει εκλογών. Παρωχημένες ιδεολογικές έννοιες που έδρασαν περασμένους αιώνες, ανασύρονται από σκονισμένες βιβλιοθήκες, σε μια προσπάθεια προσεταιρισμού ψηφοφόρων, με ωραιοποιημένες έννοιες και προσδοκίες, κενού περιεχομένου πολλές φορές. Η υφήλιος όλη εξελίχτηκε ραγδαία, από την βιομηχανική επανάσταση, στην τεχνική νοημοσύνη,  από το τσαπί στο αυτόματο όργωμα ή από τον γαϊδαράκι και το γκαζοζέν στο αεριωθούμενο και τον πύραυλο. Εμείς εδώ εξακολουθούμε να μιλάμε για δεξιούς και αριστερούς, για δημοκρατικούς, σοσιαλιστές, για «προοδευτικούς» κττ., χωρίς ποτέ κανένας να μας έχει εξηγήσει πειστικά τι ακριβώς σημαίνουν όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί, πέραν του να τους επικαλούνται οι πολιτικοί για να επηρεάσουν πολίτες ότι αυτοί είναι οι καλλίτεροι να τους φροντίσουν.