Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Υπάρχει ο Ντόναλτ Τραμπ στην Αμερική, που συνδιαλέγεται με την Καρντάσιαν και τον ράπερ σύζυγό της, που συμβαίνει να είναι και ένθερμος οπαδός του, υπάρχει και ο Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία με ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Ε, τι να κάνουμε, έχουμε και στην Ελλάδα τον Πάνο Καμμένο μας.



Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας

Άγχος, στρες, κρίσεις πανικού, καταπιεσμένα συναισθήματα, ανεκπλήρωτες ανάγκες, λόγια που δεν ειπώθηκαν, σκέψεις που δεν εκφράστηκαν... και τέλος η ζωή που δεν ζήσαμε! Μία αλυσίδα στάσεων και συμπεριφορών που συχνά έχουν μια κοινή αφετηρία: Την αδυναμία ενός ανθρώπου να μιλήσει για τον ίδιο του τον εαυτό, για αυτό που είναι, γι' αυτό που θέλει αλλά και για ότι δεν θέλει, δεν μπορεί. Αντ' αυτού σκύβει το κεφάλι και (γενικώς) συμφωνεί. Συμφωνεί ακόμα κι όταν διαφωνεί, όταν κάτι δεν του αρέσει, όταν ξέρει εκ των προτέρων το αρνητικό, το δυσάρεστο για αυτόν αποτέλεσμα...



Ο Θανάσης Κ. μιλά για τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν και πολεμήθηκαν. Όπως η μεταρρύθμιση στο φάρμακο, την ΕΡΤ, το πανεπιστημιακό άσυλο. Επαναλαμβάνει ότι η Ελλάδα χρειάζεται να αλλάξει υπόδειγμα. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να σπάσουν τα παλιά καλούπια.

Όλες οι χώρες του κόσμου που προόδευσαν πραγματικά τα τελευταία χρόνια, τόλμησαν να κάνουν αυτό που λέμε «αλλαγή υποδείγματος»… Δηλαδή να αλλάξουν νοοτροπίες, «πιστεύω», αξιακά πρότυπα, αντιλήψεις για το τι είναι «προοδευτικό» και τι «αντιδραστικό», τι είναι «σωστό» και τι «λάθος», τι είναι «φιλολαϊκό» και τι όχι, τι είναι αναπτυξιακό και τι αδιέξοδο… Και μαζί με αυτό, συγκρούστηκαν με ισχυρές ομάδες «κατεστημένων συμφερόντων» (που στήριζαν τις παλαιές αντιλήψεις) και γκρέμισαν πολύ διαδεδομένους μύθους… Οι άλλοι το τόλμησαν, το έκαναν και πρόκοψαν… Εμείς δεν το τολμήσαμε και… βουλιάζουμε! Χθες ανέφερα και κάποια παραδείγματα, μάλιστα, αυτής την εγγενούς νεοελληνική αναπηρίας. Όπως:
Ατολμία για μεταρρυθμίσεις



Του Κώστα  Χριστίδη  *

Παγκόσμια πατέντα κατοχύρωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καταθέτοντας προσχέδιο του προϋπολογισμού του κράτους με δύο εναλλακτικά σενάρια (!) ως προς εφαρμογή της ψηφισμένης από την ίδια περικοπής των συντάξεων και των επίσης ψηφισμένων ‘’αντιμέτρων’’. Μία πρώτη παρατήρηση σχετικά με το πρωτοφανές αυτό φαινόμενο είναι ότι επιβεβαιώνεται κατά τρόπο πανηγυρικό το γεγονός ότι κάθε άλλο παρά ‘’καθαρή έξοδος από τα μνημόνια’’ υπάρχει, εφόσον η τελική απόφαση επί του κρισίμου αυτού θέματος θα εξαρτηθεί από την έγκριση των δανειστών.


in.gr

Όργιο χιλιάδων προσλήψεων από το παράθυρο στο Δημόσιο με την υπογραφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δείχνει η εκρηκτική αύξηση κατά 2 δισ. ευρώ του κόστους μισθοδοσίας την περίοδο 2015 – 2019.



Το πρόβλημα της χώραςδεν είναι το πότε θα γίνουν εκλογές, αλλα αν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της στη διάρκεια τού 21ου αιώνα, προσφεροντας ελπίδα καί προκοπή στό πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό της

Του Νικου Καραγεωργιου{*}

   
Από 11 εκατομμύρια που είναι οι κάτοικοι της χώρας μας σήμερα, σε μία εικοσαετία δεν θα ξεπερνούν τα 9 εκατομμύρια. Στην ίδια περίοδο, αν η Ελλάδα δεν μπει σε φάση αναπτύξεως και αναδιοργανώσεως της οικονομίας της, το επιστημονικό της δυναμικό θα είναι είδος υπό εξαφάνιση. Ακόμα χειρότερα, χωρίς ανάπτυξη και με λειψό επιστημονικό δυναμικό, η Ελλάδα θα είναι αμυντικά ευάλωτη, με προβληματικό τομέα δημόσιας υγείας και σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα.


Του  ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

Ζούμε τα τελευταία χρόνια σε ένα κλίμα έντεχνου τρόμου. Στο όνομα των ατομικών δικαιωμάτων γίνεται ευθεία επίθεση εναντίον παραδοσιακών ή πατριωτικών αξιών. Εναντίον της θρησκείας ή άλλων πολιτισμικών δεδομένων, τα οποία χαρακτηρίζονται “αντιδραστικά”!
Ατομικά δικαιώματα ως ιδεολογία



Η κατάρρευση των τραπεζικών μετοχών είναι ενδεικτική του μεγέθουςτηςέλλειψηςεμπιστοσύνης που υπάρχουν διεθνώς για το σήμερα και το αύριο της ελληνικής οικονομίας.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Οι αγορές είναι ευαίσθητες και επειδή τα τελευταία χρόνια κάηκαν ουκ ολίγες φορές, σήμερα σ τις παραμικρές αναταράξεις βλέπουν τα χειρότερα. Αυτό συμβαίνει λοιπόν με την κρίση στις ευρω-ιταλικές σχέσεις και με την περίφημη ελληνική έξοδο από τα μνημόνια. Οι αγορές φοβούνται ότι και στις δύο περιπτώσεις κάτι μπορεί να μην πάει καλά και η διεθνής οικονομία να μπει σε νέες περιπέτειες.



Γράφει ο Γιώργος Παπαχρήστος

Εμείς οι παλαιότεροι μεγαλώσαμε με το «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι» και το «Εξω οι βάσεις του θανάτου». Κι ύστερα στη δεκαετία του "80, παρακολουθήσαμε την τεράστια προσπάθεια του Ανδρέα του Αείμνηστου (μεγάλη η χάρη Του) να κλείσει τις «βάσεις του θανάτου» και εν πολλοίς κατάφερε να κλείσει αρκετές – όχι όλες. Και ήταν αυτό (ότι δεν τις έκλεισε όλες, με τη μία…) που του κοπάναγε κάθε τόσο η Αριστερά η ορθόδοξη (το ΚΚΕ δηλαδή) αλλά και η φολκλόρ (Συνασπισμός και τα λιμά του), διότι αυτοί ήταν πάντα τού «όλα ή τίποτα». Αλλά όταν έγιναν κυβέρνηση έστω για ένα φεγγάρι (το "89, στην κυβέρνηση Τζαννετάκη) ούτε που διανοήθηκαν να τις αγγίξουν τις αμερικανικές βάσεις. Σαν να μην υπήρχαν. Είχαν άλλες προτεραιότητες βλέπεις – να χώσουν μέσα τον Ανδρέα και να αποδεκατίσουν το ΠΑΣΟΚ.



Γράφει ο Διονύσης Γουσέτης

Τις προάλλες χρειάστηκε να κάνω τραπέζι σε κάποιους. Όταν πήγα να πληρώσω, ο ταβερνιάρης μου δείχνει ένα λογαριασμό 117 ευρώ και μουψιθυρίζει: «Αν πληρώσεις με μαύρα ο λογαριασμός κατεβαίνει στα 80 ευρώ». Ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει ότι το κράτος είναι αμείλικτο στο να μαζέψει αυτά που του χρειάζονται για την πολιτική του. Τα χρήματα που ο ταβερνιάρης του κλέβει θα τα εισπράξει από τους άλλους αλλά και από τον ίδιο με νέους φόρους ή άλλους τρόπους.