Γράφει ο Πέτρος Καράς

Καθιερωμένοι επιχειρηματίες, είτε λόγω φιλοσοφίας, είτε από συμφέρον, συνεργάζονται ή τουλάχιστον κινούνται σε παράλληλη πορεία με την κυβέρνηση. Είναι αριστεροί, ιδεολογικά; Αστείο ερώτημα. Εχουν μάθει να συνεργάζονται με όποιον μπορεί να τους λύσει προβλήματα κι αυτή είναι η σημερινή κυβέρνηση

Κατάφεραν να τους ξεγελάσουν όλους. Τουλάχιστον τους περισσότερους. Σίγουρα τους ψηφοφόρους που παρακολουθούσαν με κρυφή ή και λιγότερο κρυφή συμπάθεια επίσημες ομιλίες και δηλώσεις. Αυτές που έβαζαν στην πρώτη γραμμή, τα συμφέροντα των φτωχών. Την υποστήριξη όσων δεν είχαν «ήλιο στην μοίρα» κατά την γνωστή έκφραση. Η υποκρισία ότι στηρίζουν  τους άνεργους, τα χαμηλά οικονομικά στρώματα, ήταν πειστική.

 

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Κλείνοντας το 2017 αξίζει να δούμε κάποια θέματα που στην δημοσιογραφική πιάτσα λένε ότι δεν «πουλάνε». Κι αυτά αφορούν την θέση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον, και κυρίως στον άμεσο περίγυρό μας, που συμβαίνει να κυριαρχείται από εντάσεις και λίγο πιο κάτω από αιματηρές πολεμικές συγκρούσεις, αποτέλεσμα των οποίων είναι και το προσφυγικό πρόβλημα.

 

Γράφει ο Απόστολος Δοξιάδης

Μια απλή λεκτική απειλή από την Τουρκία άρκεσε για να πιάσει το πρωθυπουργικό μας επιτελείο σύγκρυο. Και έβγαλαν δελτίο Τύπου, εγκαταλείποντας τα αγαπημένα τους «non paper». Δεν τήρησαν ούτε τα προσχήματα, να αφήσουν τον Σκουρλέτη να κάνει εκείνος την αίτηση της ακύρωσης

 Πριν μερικές δεκαετίες κυκλοφορούσε ένα ανέκδοτο: «Ερώτηση: Ποια είναι η μικρότερη μονάδα μέτρησης χρόνου στην Ελλάδα; Απάντηση: Από τη στιγμή που θα ανάψει το πράσινο, στο φανάρι, μέχρι να σου κορνάρει ο οδηγός τού από πίσω αυτοκινήτου». Σήμερα νομίζω το ανέκδοτο μπορεί να «επικαιροποιηθεί», που είπε και ο Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάνης: η συντομότερη μέτρηση μονάδα χρόνου στην Ελλάδα είναι από τη στιγμή που θα απειλήσει κάποιος στην Aγκυρα, μέχρι να τα κάνουν πάνω τους στο Μαξίμου.


Η ώρα κοντεύει 1.30 το ημερολόγιο γράφει 31.12.17 και έτσι απλά σβήνω  τον τελευταίο αριθμό. Ένας  χρόνος  φεύγει  … ανάβω ένα τσιγάρο, βάζω λίγο ποτό,  από τη δική μας εδώ την πατρινή τεντούρα … και προσπαθώ να θυμηθώ τη γεύση του χρόνου που σε λίγο μας αποχαιρετά.

Τελικά , μάλλον πικρή θα την χαρακτήριζα τη χρονιά που μας αφήνει . Πικρή, γιατί τα γεγονότα ήταν από αδιάφορα έως και δραματικά.

 

Του  Ευάγγελου Βενιζέλου

Αποχαιρετούμε το 2017 και υποδεχόμαστε το 2018 με τον κίνδυνο να επικρατήσει μια βαθιά εσφαλμένη αντίληψη για το βασικό ζήτημα της νέας χρονιάς σε σχέση με την Ελλάδα. Η κυβέρνηση έχει θέσει ήδη ως στόχο της χρονιάς την «καθαρή έξοδο» από το τρίτο μνημόνιο που λήγει τον Αύγουστο. Ως τέτοια ορίζει την απουσία προληπτικής πιστωτικής γραμμής στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, αλλά το σχηματισμό ταμειακών διαθεσίμων ασφάλειας ( cash buffer ) με κεφάλαια που θα εκταμιεύσει ο ΕΜΣ από αυτά που μένουν αδιάθετα από το τρίτο μνημόνιο. Αυτό λοιπόν αρκεί, κατά την κυβέρνηση, για να πανηγυρίσουμε την «καθαρή έξοδο» από το τρίτο μνημόνιο έχοντας ήδη ψηφίσει σκληρά δημοσιονομικά μέτρα για το 2018 και κυρίως το 2019 και το 2020 και έχοντας ήδη συμφωνήσει σε πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και, κατά μέσο όρο, 2,4% για την μακρά περίοδο μέχρι το 2060.