Του Βασίλη Γεώργα
Οι επιλογές του παρελθόντος καθορίζουν το μέλλον για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρωθυπουργός βρίσκεται πλέον εγκλωβισμένος στη μέγγενη μεταξύ του Πάνου Καμμένου και του Γιάνη Βαρουφάκη. Δύο αμφιλεγόμενων πολιτικών προσωπικοτήτων που συνέβαλαν τα μέγιστα στην αναρρίχηση και στη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, αλλά σήμερα μετατρέπονται στον σάρακα που καθημερινά πριονίζει το κλαδί της κυβέρνησης.

Του Μάνου Επιτροπάκη*

Ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την έξοδο στις αγορές, και με ορόσημο την συνέντευξη του στον Άλφα, προσπαθεί να πλασάρει ένα άλλο προφίλ. Όχι απλά αυτό της μνημονιακής συμμόρφωσης αλλά -και σε αυτό το στοιχείο πρέπει να δώσουμε προσοχή- πλέον μιλάει για την ανάγκη εθνικής συναίνεσης, πολιτικού πολιτισμού, ανάγκη διαλόγου μεταξύ των κομμάτων κτλ.

Δεν ήταν τυχαίο ούτε το "επεισόδιο" με τον Κώστα Μπακογιάννη, κατά το οποίο θέλησε να εμφανίσει τον εαυτό του ως κάποιον που επιδοκιμάζει τον πολιτισμένο διάλογο, κάνει ανοίγματα στον κόσμο της ΝΔ, πράγμα που υποτίθεται απορρίπτει η ηγεσία της, στην οποία αποδίδει αντιπολιτευτικό αμόκ.

Του Ηλία Καραβολιά
Σε όλη την μεταπολίτευση το Δημόσιο ήταν ο πιστός μας συνέταιρος. Με την κρίση όμως έγινε και μεγαλομέτοχος, στα σπίτια και στις δουλειές μας. Η πλάκα είναι οτι δεν μπορούμε να κάνουμε »αύξηση» μετοχικού κεφαλαίου και να απαλλαγούμε από την »μετοχική» πλειοψηφία που έχει στις ζωές μας.

Ξεκινώ με τα παραπάνω γιατί τελικά δεν μπορείς να κάνεις παύση του αυτονόητου. Και δεν γίνεται να μην επαναλαμβάνεις,στον δημόσιο λόγο, τις ορθολογικές αναγκαίες επιλογές που μοιάζουν με ελλειπτικές επιθυμίες σε τούτη την χώρα. Πορευόμαστε με βάση την δημοσιονομική προσαρμογή και γινόμαστε έρμαιο στα χέρια τεχνοκρατών που δεν μετρούν ανθρώπους αλλά αριθμούς. Και στην αρχή »παίζουν» με το αυτονόητο ώστε να μας κάνουν να τους ακούμε.

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Στην αμερικανική πρωτεύουσα έχω περάσει σχεδόν μια εικοσαετία της ζωής και το πιο σημαντικό κομμάτι των σπουδών μου και της επαγγελματικής μου ζωής. Έχω περάσει άπειρες ώρες στην αίθουσα τύπου του Λευκού Οίκου, στα έδρανα της ενημέρωσης τύπου του Στέητ Ντιπάρτμεντ, στην ενημέρωση του Πενταγώνου και στις αίθουσες Επιτροπών του Κογκρέσου. Όμορφες αναμνήσεις και εμπειρία ανεκτίμητη.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Κάποτε εθεωρείτο κάτι σαν άντρο αστικής ακολασίας. Εκεί σύχναζαν διάφοροι άνθρωποι, ως επί το πλείστον μέλη της πολυπληθούς τότε νεοπλουτοκρατίας και των παρελκομένων της, για να επιδοθούν στα παράξενα τελετουργικά τους. Ακουγαν μουσική χωρίς λόγια, έβηχαν στα διαλείμματα ανάμεσα στα μέρη μάλλον από αμηχανία, και παρακολουθούσαν παραστάσεις όπου οι ηθοποιοί αντί να μιλάνε σαν άνθρωποι τραγουδούσαν σαν τενόροι. Γενικά εθεωρείτο τόπος λαρυγγισμών και η προοδευτική κοινή γνώμη το αντιμετώπιζε ως φαραωνική ιδιοτροπία ενός ανθρώπου, του Χρήστου Λαμπράκη. Οι πιο ψαγμένοι έλεγαν ότι αντί για Μέγαρο η Ελλάδα χρειάζεται καλή μουσική παιδεία και οι πιο προωθημένοι απλώς απαξιούσαν να περάσουν απέξω. Κάρφος στον οφθαλμό της δημοκρατικής μας ισότητας. Το «Δεν πάω Μέγαρο θα μείνω με τον παίδαρο» δεν ήταν τραγούδι. Ηταν ιδεολογικό πρόγραμμα.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε πρόσφατα σε τηλεοπτική συνέντευξή του, ότι βλέπει παντού χαμογελαστούς ανθρώπους. Το ερώτημα που τίθεται, είναι αν τους βλέπει ξύπνιος ή στον ύπνο του. Γιατί θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι αυτή η παρατήρηση είναι ένα ακόμη από τα πολλά και ήδη γνωστά ψέματα του, που μας έχει αραδιάσει όλα αυτά τα χρόνια, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Μία φορά είχα βρει μια καρέκλα να καθίσω σ’ ένα τεράστιο τραπέζι στου «Λεωνίδα» στο Λυγουριό, προσκεκλημένος κάποιου φίλου που ήταν κι αυτός προσκεκλημένος κάποιας ηθοποιού. Αισθανόμουν σαν τον Πίτερ Σέλερς στο «Πάρτι», αλλά τουλάχιστον είχα πετύχει στον στόχο μου. Δεν θυμάμαι να έγινε κάποια συζήτηση για την παράσταση. Ούτως ή άλλως, στο τραπέζι ήταν συγκεντρωμένος ο θίασος, από τους πρωταγωνιστές ώς τον χορό και τα κοντάρια, και ως εκ τούτου ήταν δεδομένο ότι η παράσταση ήταν εξαιρετική, αν όχι μοναδική, ιδιαιτέρως πρωτότυπη, ανεπιφυλάκτως ενδιαφέρουσα.

Του Θανάση Μαυρίδη
Ο Δήμος της Αθήνας θεωρείται «σκαλοπάτι» για να περάσει κανείς στα ανώτατα στρώματα της πολιτικής. Από αρχηγός κόμματος και βάλε. Γι' αυτό και πολλοί θα θελήσουν να πάρουν τον τίτλο του υποψήφιου δημάρχου και ακόμη καλύτερα του δημάρχου. Μην κοιτάτε τον κ. Καμίνη, αυτός ήταν σαν να μην πέρασε. Ενίοτε η εκλογή ξύνει τη μπογιά και δείχνει τι κρύβεται από μέσα!