Σύμφωνα με πληροφορίες Ο Γ. Κατρούγκαλος φέρεται να έχει εισηγηθεί στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ένα σχέδιο με  διπλές κάλπες, με μόνο στόχο  και σκοπό την παραμονή στην εξουσία, φυσικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο κος  Τσίπρας μάλλον το γλυκοκοιτάζει.

Του Αλέκου Παπαναστασίου
Ο Πρωθυπουργός φαίνεται ότι ακολουθεί τη στρατηγική του 2015: η πολιτική του γίνεται ένα παιχνίδι τακτικισμού και διχασμού, μέχρι τα πράγματα να φτάσουν σε οριακό σημείο, ώστε να ζητήσει ξανά τη στήριξη του λαού

«Αν ήξερα πόσο εύκολο είναι να κυβερνάς την Ελλάδα, θα το έκανα από τότε που ήμουν λοχίας». Η φράση αυτή που αποδίδεται στον Γεώργιο Κονδύλη έγινε επίκαιρη χάρη στον Αλέξη Τσίπρα και στον ιδιαίτερο τρόπο που πολιτεύεται.

Του Λουκά Αθ. Γεωργιάδη

Το ψέμα και η απάτη στην πολιτική οδηγούν σε πολύ ολισθηρούς δρόμους τόσο τη χώρα όσο και αυτούς που μετέρχονται τέτοιων πρακτικών.

Το έλλειμμα παιδείας και κοινωνικής μόρφωσης είναι πολύ εύκολο να παρασύρουν κάποιον σε αντικοινωνικές εκδηλώσεις (που ενδεχομένως τις ονομάζει… αγώνα ή επανάσταση), και συνοδεύονται από θράσος, ανευθυνότητα, προκλητικότητα και… ξετσιπωσιά.

Του Κωνσταντίνου Μαριόλη

Η ιστορία με τα capital controls είναι τόσο πονεμένη όσο και όλα όσα έχουν στιγματίσει την καθημερινότητά μας από το καταστροφικό και δυστυχώς αξέχαστο πρώτο εξάμηνο του 2015 μέχρι σήμερα.

Έχουν περάσει δύο ολόκληρα χρόνια και το μόνο που έχουμε δει να «χαλαρώνει» είναι η συχνότητα των κυβερνητικών υποσχέσεων για την πλήρη άρση των περιορισμών, αν και αυτές συνεχίζουν να δίνονται απλόχερα. Άλλωστε, πότε έκαναν οικονομία στις υποσχέσεις οι πολιτικοί για να κάνουν τώρα και μάλιστα σε ένα τόσο λεπτό ζήτημα;

Τρίτο στεφάνι Την εποχή που το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας γινόταν το αγαπημένο μέσο φίλων του πολιτισμού, μετέδιδε εκπομπές και προγράμματα με ειδική αξία που οι ακροατές του δεν έχαναν με τίποτα. Μια τέτοια ήταν η ραδιοφωνική απόδοση του έργου

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ του Κώστα Ταχτσή σε συνέχειες. Τους δύο ιστορικούς ρόλους της Νίνας και της Εκάβης έπαιζαν η Ρένα Βλαχοπούλου και η Σμάρω Στεφανίδου. Ο Γιώργος Παυριανός που είχε την επιμέλεια και τη σκηνοθεσία, αφηγήθηκε το 2008, πως προέκυψε αυτή η συνεργασία, αλλά και το έντονο παρασκήνιο της: Μελίνα Μερκούρη και Δέσπω Διαμαντίδου Μελίνα Μερκούρη και Δέσπω Διαμαντίδου «Είμαστε στο 1978, ο Χατζιδάκις είναι διευθυντής του Τρίτου, καθόμαστε στον Μαγεμένο Αυλό, είμαι 23 χρονών και νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι, τα χέρια μου να ιδρώνουν και την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή. «Το Τρίτο Στεφάνι από το Τρίτο πρόγραμμα» λέει στοχαστικά. «Δεν είναι άσχημη ιδέα. Και ποιος θα κάνει τη Νίνα και την Εκάβη;» «Η Μελίνα Μερκούρη και η Δέσπω Διαμαντίδου». Ο Μάνος σκοτεινιάζει. «Με τη Μελίνα δεν μιλιόμαστε και με τον Ταχτσή ο Θεός να σε φυλάει. Τέλος πάντων, θα το κάνουμε με έναν όρο: δεν θα με μπλέξεις στις συνεννοήσεις. Ό,τι κάνεις θα το κάνεις μόνος σου» είπε και ξανάρχισε τα ταχυδακτυλουργικά με τη σοκολατίνα και το κουταλάκι του εσπρέσο…»

Του Κώστα Γιαννακίδη
Δεν είναι μόνο η «προοδευτική», συνδικαλιστικού τύπου προσέγγιση -και του υπουργού Παιδείας- που απορρίπτει αξιολόγηση και αριστεία. Είναι και η καχυποψία με την οποία αντιμετωπίζονται αυτές οι έννοιες από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας

Oταν κέρδισε η Αριστερά, αρκετοί είπαμε ότι, επιτέλους, θα απαλλαγούμε από το αναχρονιστικό και βίαιο θέαμα των μαθητικών παρελάσεων. Ομως εμείς που δεν θέλουμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να παρελαύνουν με στρατιωτικό βήμα είμαστε μία ξενόδουλη μειοψηφία και, τέλος πάντων, καταλάβαμε ότι πρώτα θα απαλλαγούμε από τα μνημόνια, μετά θα ανακτήσουμε την αξιοπρέπεια μας και στο τέλος μπορεί να συζητήσουμε για τις παρελάσεις.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Μου αρέσει να βλέπω τους ευζώνους στην αλλαγή φρουράς στον Αγνωστο Στρατιώτη. Οι συντονισμένες τους κινήσεις και η πειθαρχία αντιστέκονται στον κατεστημένο χαβαλέ του εθνικού μας βίου. Για τους ίδιους λόγους μου αρέσουν και οι στρατιωτικές παρελάσεις. Οπως επίσης μου αρέσουν και τα εμβατήρια. Αν μη τι άλλο, η έφιππη Φρουρά της Δημοκρατίας στην παρέλαση της 14ης Ιουλίου στο Παρίσι είναι ένα θέαμα που δεν το βλέπεις κάθε μέρα. Σπάνιο και ακόμη πιο πολύτιμο για κάποιον που ζει στη χώρα όπου όλα τα ισοπεδώνουν το μπάχαλο και η αμεριμνησία του χαβαλέ. Οταν βλέπεις τον πρόεδρο της Βουλής ντυμένο σαν θαμώνα σε «μπιτσόμπαρο», μαθαίνεις να εκτιμάς όχι μόνον τη γραβάτα, αλλά και την καλτσοδέτα του ευζώνου.

Του Στέφανου Κομνηνού*
«...Και εσείς στην Ελλάδα με τα τόόόσα προβλήματα, πως υποστηρίζετε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που βρίσκονται σε δυσκολία;» με ρώτησαν ευρωπαίοι συνάδελφοι πριν από λίγους μήνες, όταν σε μια παγωμένη πόλη του Βορρά, σχεδιάζαμε ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της Κομισιόν, την «Έγκαιρη Προειδοποίηση». Και δυστυχώς, δεν άργησα να εισπράξω τον ειρωνικό μορφασμό τους, όταν το μόνο που είχα να συμπληρώσω απέναντι σε έναν καταιγισμό πρωτοβουλιών, για την οικογενειακή επιχείρηση, τη διευκόλυνση της διαδοχής, τις δικτυώσεις, τη διττή εκπαίδευση, την εναλλακτική χρηματοδότηση, τη συμβουλευτική υποστήριξη και την έγκαιρη πτώχευση, ήταν η ελληνική πρωτοτυπία, της ...επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής των μη εξυπηρετούμενων υποχρεώσεων απέναντι στο δημόσιο.