ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΙΔΗΣ

Τον Μάϊο του 2011, ένα περίπου χρόνο μετά την υπαγωγή στο 1ο Μνημόνιο, έτυχε να έχω μια εμπιστευτική συζήτηση με τον επικεφαλής ενός επιστημονικού ιδρύματος, πολύ έμπειρο και καλό γνώστη των πολιτικών και οικονομικών τεκταινομένων, αλλά και της διαπλοκής.


Του Σάκη Μουμτζή

Υπάρχουν ακόμα καλόπιστοι άνθρωποι που απορούν, αρχικά, και αγανακτούν, στην συνέχεια, που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποστασιοποιείται από τις συμπεριφορές του Π. Καμμένου. Διερωτώνται, πώς δεν βρίσκεται ένα στέλεχος του κόμματος να καταδικάσει τις διώξεις κατά των δημοσιογράφων και των σχολιαστών, που ενοχλούν με τα κείμενα τους τον υπουργό Εθνικής Αμύνης.


       Του Κώστα  Χριστίδη*                                                                      
 
Ένα παραδοσιακό τραγούδι αποχαιρετισμού του απερχόμενου έτους και καλωσορίσματος του επερχόμενου περιελάμβανε και τους εξής στίχους: ‘’Γέρε, χρόνε, φύγε τώρα / ήλθε ο νέος με τα δώρα / με τραγούδια και χαρά’’!  

ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ. ΑΘ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ*

Στη Μεταπολίτευση κυριάρχησε ένα μοτίβο που ήθελε την εκάστοτε αντιπολίτευση κυρίως όταν αυτή προερχόταν από τον αριστερό χώρο να πλειοδοτεί σε παροχές και… παραμύθια. Όταν στη συνέχεια γινόταν κυβέρνηση τα δεδομένα ήταν εντελώς διαφορετικά και εν τέλει ο ελληνικός λαός «ψαχνόταν» σε σχέση με το τι δεν πήγε καλά και τα όνειρά του έγιναν εφιάλτες.


Του Γιώργου Κράλογλου*

Όταν το "στοίχημα” στην Ε.Ε. είναι η αύξηση της ευρωπαϊκής βιομηχανικής παραγωγής στο 20% και απαντάς με άνοδο της δικής σου παραγωγής κατά 16,3% (τη μεγαλύτερη της Ευρωζώνης) δικαιολογείσαι να λες στο ΔΝΤ "δεν θα πάρουμε...” . Και κουνάς το δάχτυλο στον Σόιμπλε. Λέγεσαι όμως Ιρλανδία. Αν λέγεσαι Ελλάδα, με -0,9%, (το μοναδικό στην Ε.Ε. ) άστα να πάνε...



Από Νίκο Ρούσση - Στρασβούργο

Σε βαθυ προβληματισμό έθεσε, όλους τους ενασχολούμενους με τα της Ευρωβουλής στο Στρασβούργο αλλά και τους ιθύνοντες σε Γερμανία-Γαλλία, το αποτέλεσμα ενός «ιδιότυπου γκάλοπ» που διεξήγαγε προχθές, η “Politico”, μεταξυ όλων των υποψηφίων για το χρίσμα του προέδρου της Ευρωβουλής, με μοναδικό ερώτημα «αν είναι υπέρ ή κατά του να υπάρχει μία μόνον έδρα του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες».

Η Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (ΕΕΔ) εκφράζει, δια του ελληνικού τμήματός της, την ανησυχία της για τα φαινόμενα περιορισμού της ελευθερίας του Τύπου όπως αυτά εκφράζονται τον τελευταίο καιρό με συλλήψεις δημοσιογράφων και μηνύσεις εναντίον τους, που ξεπερνούν ακόμα και τα όρια της λογικής.

Η παρακάτω άποψη του Α. Πετρουλάκη βρίσκει ανταπόκριση σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας και του δημοσιογραφικού κόσμου. Πολλοί είμαστε αυτοί που θα θέλαμε να γράψουμε ένα τέτοιο κείμενο, δουλειά του δημοσιογράφου είναι η κριτική απέναντι στην εκάστοτε εξουσία. Τώρα όσοι ενοχλούνται από αυτή, χρησιμοποιούν μεθόδους λογοκρισίας το 2017 που θυμίζουν άλλες εποχές ιστορικά μαύρες , δεν έχουν παρά να φακελώσουν τη κοινωνία, να ανοίξουν τα νησιά και να μας στείλουν εξόριστους… Αυτή τη Δημοκρατία υπηρετούν ως πολιτικοί δημοκρατικά εκλεγμένοι; Που πήγε ο πλουραλισμός ;  Που πάει η ελεύθερη διακίνηση απόψεων; Σε τι εποχές ζούμε;

Ανδρέας Πετρουλάκης 17 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015 ΑΠΟ PROTAGON

Τα φλογερά εθνικιστικά και αντιευρωπαϊκά  παραληρήματα του κ. Καμμένου αντανακλούν και χρεώνονται σε όλη την Κυβέρνηση

Του Κώστα Γιαννακίδη* 

Οι άνθρωποι εμπιστεύονται όλο και λιγότερο τα μέσα ενημέρωσης, ενώ αρχίζουν και ενημερώνονται κυρίως μέσω των social media. Και αν στις μεγάλες αγορές επενδύουν στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης, στις μικρές θα βράσουμε στο ζουμί μας

 Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου*

Πώς μία χώρα που δέχθηκε 1.260 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε 40 χρόνια κατάφερε να χρεοκοπήσει. Οι λανθασμένες πολιτικές, το στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης και ο δημόσιος τομέας.