Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Στο έργο του «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» ο Κώστας Αξελός αναρωτιέται: «Γιατί οι Εβραίοι άκουσαν τους προφήτες τους ενώ εμείς οι Ελληνες δεν ακούσαμε τους φιλοσόφους μας;» – το παραθέτω από μνήμης. Στη δεκαετία του πενήντα, όταν το έγραφε αυτό, το κροτάλισμα από τα όπλα του Εμφυλίου ήταν τόσο εκκωφαντικό, που σκέπαζε τις φωνές των φιλοσόφων. Και οι Εβραίοι μετά το Ολοκαύτωμα; Εμείς όμως είμαστε τόσο ευχαριστημένοι και υπερήφανοι που είμαστε Ελληνες, που δεν χρειάζεται να ακούσουμε τους φιλοσόφους μας γιατί γεννηθήκαμε απόγονοι του Πλάτωνα. Εξάλλου παράγουμε τόσο θόρυβο όλοι μαζί, που είναι σχεδόν αδύνατον να συγκεντρωθούμε για να σκεφτούμε.

Του Αλέκου Παπαναστασίου

Πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις τους τύπους που πετάνε αποτσίγαρα στη θάλασσα ή τα θάβουν στην αμμουδιά; Αξίζει να τα βάλεις μαζί τους ή καλύτερα να αποδεχθείς το μάταιον του πράγματος;

Το κάνουν όπως το λέει το τραγούδι. Κλείνουν τα μάτια και ακουμπούν γλυκά στην κουπαστή του πλοίου. Εχουν τσιγάρο στο χέρι και, μαζί με τη θαλασσινή αύρα και το διοξείδιο από το φουγάρο,  στέλνουν στα πνευμόνια τους πίσσα με μερικές ντουζίνες καρκινογόνα συστατικά.

Του Δημήτρη Χατζησωκράτη   

Η υποψηφιότητα του Γιώργου Καμίνη για την ηγεσία του νέου Ενιαίου Φορέα της κεντροαριστεράς,  δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ως  μια υποψηφιότητα ενός κορυφαίου παράγοντα της κοινωνίας των πολιτών, εκτός των κομμάτων της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ, δίνει  πρόσθετο κύρος στην προσπάθεια ενότητας και ανανέωσης  του χώρου   και εύρος στην εκλογική διαδικασία.

Η αρθρογραφία για την υποψηφιότητα δίνει και παίρνει. Και αυτό είναι καλό. Ταυτοχρόνως  όμως, πριν ακόμη υπάρξει η επίσημη δήλωση υποψηφιότητας από μέρους του, έχουν σπεύσει να αποδώσουν και τις …«ταμπέλες».  Ποιας  ακριβώς πλευράς στην πολιτική γεωγραφία του χώρου θα ηγηθεί, ποιών  απόψεων θα γίνει εκφραστής!

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Δεν γνωρίζουμε το «σκανδαλόμετρο» που χρησιμοποιεί ο υπουργός Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου, αλλά δεν θα χαρακτηρίζαμε καν «σκανδαλάκι» το γεγονός ότι εκμεταλλεύθηκε ένα νομοθετικό παραθυράκι της Χούντας για να μην υπηρετήσει στον στρατό. Το ίδιο θα έκαναν όλοι και είναι παράλογο να τον ψέγουν για ό,τι έπραξε πριν από 46 χρόνια.

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Ο παππούς μου, από τον πατέρα μου, τσιφλικάς από την Φτέρη Αιγίου ήταν φανατικός Βενιζελικός μέχρι το 1936 που πέθανε, ιδεολογία που ασπάσθηκε και ο πατέρας μου, η οποία στη συνέχεια μετατράπηκε σε λατρεία για τον Γεώργιο Παπανδρέου, την Ένωση Κέντρου και γενικά την φιλελεύθερη δημοκρατική παράταξη. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (γιατί τον παππού δεν τον γνώρισα καν, μόνο από διηγήσεις ότι ξέρω), στο σπίτι έμπαινε καθημερινώς μόνο το «ΒΗΜΑ» του συγκροτήματος Λαμπράκη, το οποίο και επιτρεπόταν να διαβάζουμε και εγώ και η αδελφή μου και  βεβαίως ξεκοκαλίζαμε…

Του Αγγελου Κωβαίου
Ο ενθουσιασμός που σκόρπισε στην Κουμουνδούρου η παρέμβαση του Κώστα Λαλιώτη έδειξε αγωνία. Και πάντως μία αδυναμία ως προς την αντίληψη του τι λέει (κυρίως: τι επιδιώκει) ο πάλαι ποτέ συνεργάτης του Ανδρέα.

Το ωραίο με τον Κώστα Λαλιώτη είναι κατά κύριο λόγο το ποιοι «τσιμπάνε» όταν μιλάει ή όταν γράφει.

Του Αλέκου Παπαναστασίου
Ο Στέλιος Παππάς, πατέρας του υπουργού Νίκου Παππά, διορίστηκε πρόεδρος στον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης. Φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο. Είναι, όμως, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και μπαμπάς υπουργού. Δεν αρκούν αυτά;

Στην κυβέρνηση έκριναν ότι ο καλύτερος, σε όλη τη χώρα, για να αναλάβει πρόεδρος του κρατικοποιημένου Οργανισμού Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης είναι ο Στέλιος Παππάς, παλαιό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και, όλως τυχαίως, πατέρας του υπουργού Νίκου Παππά.

Του Κώστα Γιαννακίδη

Πάνω από τις προσωπικές και τις οικογενειακές ανάγκες, πάνω από την υγεία και τη ψυχαγωγία, πάνω από τη σίτιση και την ένδυση, είναι το κράτος. Ανήκεις πρώτα στο κράτος και μετά, δύσμοιρε, στην οικογένειά σου. Δεν ανήκεις στον εαυτό σου

Για την κατάσχεση ενημερώνεσαι με e-mail, αλλά, ακόμα και αν δεν έχεις πρόσβαση στο δίκτυο, θα το διαπιστώσεις όταν βάλεις την κάρτα στο ATM. Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία η διαδικασία, όσο αυτό που αισθάνεσαι όταν διαβάζεις και ξαναδιαβάζεις ένα μήνυμα που είναι σαν άσχημα αποτελέσματα εξετάσεων: δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.