Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Όλα αυτά που συμβαίνουν στο Υπουργείο Παιδείας, τις τελευταίες μέρες, μοιάζουν με θεατρικό του Beckett σε διασκευή Δαλιανίδη και με βάθος, στο υποσυνείδητο φόντο, τον Ιονέσκο.

Δεν υπάρχει χώρα, δεν υπάρχει διοίκηση, υπουργός, αναπληρωτής υπουργός και ηθικό υπόβαθρο να υποστηρίξει ένα τέτοιο πολιτικό σενάριο. Ένα τέτοιο αφήγημα που απασχολεί την δημόσια σφαίρα, τα μίντια και τους αναλυτές.

 

Του Ηλία Καραβόλια

Το μέλλον στην Ελλάδα της λιτότητας δεν είναι κατι έξω και πέρα απο το σήμερα, δεν είναι καν προιόν φαντασίας: το μέλλον είναι το αποτέλεσμα του τώρα. Στον τόπο μας, αυτό έχει αγνοηθεί ή μάλλον έχει απωθηθεί μαζικά. Μικρομέτοχοι του χρόνου μας, και εντός μια ασφυκτικής συμπίεσης των τελευταίων 8 ετών, είδαμε την ζωή μας να αλλάζει. Και έτσι, σχεδόν όλοι γράφουμε και σχολιάζουμε Πολιτική, Οικονομία, γράφουμε  μήπως και σκοτώσουμε την λογική της μίζερης καταγγελτικής μοιρολατρίας.

 

Γράφει ο Δημοσθένης Δαββετας 

Λέμε συχνά ότι κάποια θέματα επανέρχονται στην επικαιρότητα σύμφωνα με τις εκάστοτε ανάγκες . Η ακόμη ότι τα επαναφέρουν ιδιοτελως οσοι επιδιώκουν ωφέλη . Κι έτσι μπορεί να γίνει λόγος για μόδες η ακόμη για οργανωμένα συμφέροντα. Υπάρχει όμως κι η περίπτωση που ένα θέμα μπορεί να επανέλθει στην επικαιρότητα ως ζωτικό κι αναγκαίο συμφέρον που αγγίζει κυριολεκτικά υπαρξιακά όρια . Αν εφαρμόσουμε αυτή την εμπειρικά αποδεδειγμένη συλλογιστική ειδικά σε ζητήματα Ευρωπαικης Πολιτικής , θα δούμε αμέσως ν'αναδυεται μπροστά μας το κυρίως θέμα που χρήζει άμεσης κατεύθυνσης το 2018 . Πρόκειται για το που πρέπει να στραφεί η ευρωπαϊκή πορεία και έτσι μοιραία για το ποια θάναι η ταυτότητα της . 


Tης Μαριέττας Γιαννάκου

Πέρα από τα φυσικά της χαρίσματα η χώρα διαθέτει και πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο, το οποίο σήμερα την εγκαταλείπει

Τα τελευταία χρόνια η επίκληση της Παιδείας και της εκπαίδευσης ως μοχλού ανάπτυξης της χώρας προέρχεται από όλες τις πολιτικές πλευρές. Μάλλον, όμως, δεν εννοούν όλοι το ίδιο ούτε ως προς το περιεχόμενο της εκπαίδευσης και Παιδείας, ούτε ως προς το είδος της ανάπτυξης. Φαίνεται ότι η διάσταση απόψεων γύρω από το ζήτημα παραμένει ενεργός και επηρεάζει, επομένως, τις πολιτικές αποφάσεις. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που απέμεινε με τόση μεγάλη απόκλιση σε εκτιμήσεις και σχεδιασμούς των πολιτικών δυνάμεων γύρω από το θέμα. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ανέκαθεν η εκπαίδευση έπαιζε σημαντικό ρόλο στην κοινωνική και οικονομική άνοδο των νέων, όπως όλες οι πλευρές αναγνωρίζουν.


Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Ο Πάνος Καμμένος και ο Νίκος Κοτζιάς με έχουν μπλοκάρει στο twitter. Το βιώνω ως δράμα. Δεν είναι και εύκολο για έναν πολίτη να διαπιστώνει ότι ο υπουργός Εθνικής Αμυνας και ο υπουργός των Εξωτερικών του έχουν ρίξει μαύρο
 

Η αλήθεια είναι ότι απολάμβανα να συνοδεύω τον πρωινό καφέ με αναρτήσεις του Πάνου Καμμένου ή των συνεργατών του στo Twitter. Κανένας δεν είναι τέλειος, το αναγνωρίζω. Ηταν όμως σαν να τρώω βουτήματα, χωρίς τις θερμίδες. Αλλωστε ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου πεταχτεί η… γραβάτα. Και κάποια απογεύματα, όπως τώρα που ο ήλιος φεύγει νωρίς, μου άρεσε να παίρνω το τσάι μου διαβάζοντας τα μαχητικά και αγαπησιάρικα tweets του Νίκου Κοτζιά.