Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ:

Η Παιδεία είναι το μόνο αντίδοτο στην κρίση και ξεκινά από το σπίτι, σημείωσε κατά την ομιλία της στο Παγκόσμιο Φόρουμ των Δελφών, η κυρία Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού και Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών.


Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Πάντα είχα την υποψία ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν με συμπαθούν. Όποιον κι αν συναντούσα έβλεπα στα μάτια του μια παράξενη όψη. Μια σκιά καχυποψίας, κάτι σαν αμφισβήτηση. Και σχεδόν  σε όλους, έπρεπε να αποδείξω ότι δεν είμαι ένοχος.


TOY ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα εντυπωσιακό βιβλίο-μελέτη του ομότιμου καθηγητή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Πάνου Καζάκου, για τις οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη


Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Χ.  ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες πληρώνουν τελικά βαρύτατο τίμημα για τις στρεβλώσεις, τις ανεπάρκειες και τους φαρισαϊσμούς ενός αποκρουστικού πελατειακού συστήματος…


Το ελληνικό τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων εκφράζει τον αποτροπιασμό του και καταδικάζει την πρόσφατη βάρβαρη επίθεση κατά του Γαλλικού Ινστιτούτου που είναι ένας κορυφαίος πνευματικός θεσμός στη χώρα μας


ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ
Εκτός Ελλάδος όλοι πλέον γνωρίζουν για καλά με ποιον έχουν να κάνουν, γι αυτό κανείς δεν τον υπολογίζει. Αυτό προκαλεί βέβαια τεράστια ζημιά στην χώρα και το κύρος της. Εντός Ελλάδος, το γόητρό του καταποντίζεται και η κατάσταση θα χειροτερεύει όσο παραμένει στην εξουσία. Όποια λενινιστική μεθόδευση και αν σκαρφιστεί δεν θα τού βγει, γιατί οι συνθήκες δεν θα τού το επιτρέψουν. Ακόμα χειρότερα, τα ανοίγματά του προς την ακροδεξιά μπορεί να προσφέρουν ανάσες ζωής στο τριτοκοσμικό ΠΑΣΟΚ που τον στηρίζει, όμως στον ίδιο κάνουν μεγάλη ζημιά.

«Καταπέλτης» για τον πρώην υπουργό, κ. Νίκο Σηφουνάκη, ήταν η απόφαση του Εφετείου για την αγωγή που ο ίδιος είχε ασκήσει εναντίον της ιστοσελίδας Capital.gr και του δημοσιογράφου Δημήτρη Δελεβέγκου.


Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, μιλώντας στην εσπερίδα του ΕΣΒΕΠ, έφερε στην δημοσιότητα εντυπωσιακά στοιχεία για την εγχώρια βιομηχανία ειδών διατροφής…



Είναι εντυπωσιακό πόσος λόγος γίνεται για τις μεταρρυθμίσεις, τόσο από το εγχώριο πολιτικό σύστημα όσο και από τους δανειστές μας, όταν είναι ηλίου φαεινότερο ότι η χώρα δύσκολα θα περάσει σε φάση «δίκαιης βιώσιμης ανάπτυξης» (για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία της περιόδου), αν δεν λυθούν τα δύο πιο ακανθώδη προβλήματα των δημόσιων οικονομικών: το φορολογικό και το συνταξιοδοτικό.


ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΩΑΝΝΟΥ
Εδώ και δεκαπέντε περίπου χρόνια η ελληνική κοινωνία, βυθισμένη στον απόλυτο παραλογισμό, προσπαθεί να επιτύχει κάτι το οποίο δεν το έχει πετύχει ποτέ στο παρελθόν κάποια άλλη κοινωνία, και ούτε πρόκειται να το πετύχει και κάποια στο μέλλον: προσπαθεί να ζήσει απολαμβάνοντας υψηλότερα εισοδήματα από όσα η ίδια μπορεί να δημιουργήσει με την εργασία της, πιστεύοντας μάλιστα ότι κάτι τέτοιο αποτελεί απαράγραπτο δικαίωμά της. Παρότι δε, από το 2009 και στη συνέχεια, έχει καταστεί πασιφανές το αδύνατο του εγχειρήματος, η ελληνική κοινωνία δείχνει να μην καταλαβαίνει τίποτα και συνεχίζει την προσπάθειά της − ίσως και γιατί δεν ξέρει ή δεν μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό. Θεώρησε, λοιπόν, απολύτως φυσιολογικό να επιδιώκει αυτά που δεν δικαιολογούν οι δυνατότητές της, πυκνώνοντας τις γραμμές του αντι-μνημονιακού αγώνα. Η κεντρική ιδέα, στην πρώτη φάση της κρίσης, με κορυφαίες στιγμές το 2012 και το 2015, ήταν να εκλεγούν κυβερνήσεις λεβέντηδων που θα έκαναν «σκληρή διαπραγμάτευση», δηλαδή θα πήγαιναν μέσα στο Βερολίνο και θα ανάγκαζαν τον ανθρωπόμορφο Σόιμπλε, που αρνείται ανάλγητα να μας δίνει λεφτά για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, να καταπιεί τη γλώσσα του και να μας τα σκάσει κανονικά, διαγράφοντας παράλληλα και το χρέος.