Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Ελλειψη κατανόησης του πολιτικώς ορθού; Eίναι το λιγότερο που μπορώ να προσάψω σε όλους αυτούς τους ιμάμηδες που έχουν βαλθεί να διαψεύσουν την πολιτικώς ορθή αρχή πως το Ισλάμ είναι θρησκεία αγάπης και ανοχής και πως όσοι δεν το πιστεύουν αυτό είναι τουλάχιστον ισλαμόφοβοι, ξενόφοβοι, ρατσιστές, απαράδεκτοι σύζυγοι και εραστές. Διαβάζω σε ρεπορτάζ της «Κ» πως στην Αττική λειτουργούν παράνομα τζαμιά. Είναι δυνατόν στην ευνομούμενη πολιτεία μας να υπάρχουν παράνομοι χώροι θρησκευτικής λατρείας; Και δη του Ισλάμ, της θρησκείας της αγάπης και της ανοχής; Νομίζω πως η αστυνομία δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο, αν και ευτυχώς ο υπουργός της δήλωσε κατηγορηματικά ότι θα επιληφθεί του ζητήματος, υποθέτω αφού επιτύχει τη διαμεσολάβηση του ΟΗΕ για τις διαπραγματεύσεις με τις φυλές των Εξαρχείων. Οι αναφορές επισημαίνουν ότι, σε αντίθεση με χώρους βουδιστικής λατρείας, σχολές γιόγκα και τάε κβον ντο, σε ορισμένα τζαμιά οι ιμάμηδες μιλούν ανοικτά υπέρ του Ισλαμικού Κράτους και επικροτούν τις τρομοκρατικές επιθέσεις.

 Του Πάνου Παπαδόπουλου
Στην περίπτωση του πατέρα και υιού Τραγάκη ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντέδρασε με αντανακλαστικά και απέκρουσε αποτελεσματικά και αυτήν την απόπειρα αυτογκόλ από την κοινοβουλευτική του ομάδα. Αλλά για πόσο θα κάνει τον τερματοφύλακα; Πρέπει κάποια στιγμή και να σκοράρει

Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει πιο καταραμένη θέση από αυτήν του τερματοφύλακα. Μπορεί για 90 λεπτά να είσαι άψογος. Τέλειος. Ηρωας. Και για μια μόνο στιγμή τα αντανακλαστικά σου να σε προδώσουν, μια μικρή καθυστέρηση, μια ξαφνική αλλαγή του αέρα, ο ιδρώτας που θα σου πέσει στα μάτια. Το έφαγες. Χάσατε. Εξαιτίας σου. Αλλά και αν όλα πάνε καλά δύσκολα θα σε σηκώσουν στα χέρια. Προς το παρόν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν το έχει φάει. Αλλά θυμίζει τερματοφύλακα. Καταραμένη θέση. Χωρίς δόξα.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Από την φιέστα της Θεσσαλονίκης και μετά την επίσκεψη Μακρόν, αρχίζουν τα πολύ δύσκολα

Τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και η επίσκεψη του Γάλλου προέδρου της Δημοκρατίας Εμμανουέλ Μακρόν θα χρησιμοποιηθούν, όπως ήδη γράψαμε, για την δημιουργία ενός τεχνητού κλίματος ευφορίας, πίσω από το οποίο κρύβονται αρκετές όχι ιδιαιτέρως ευχάριστες προοπτικές. Διότι, παρά την ενθουσιώδη ρητορική κάποιων κυβερνητικών στελεχών και του ίδιου του πρωθυπουργού, η συνολική οικονομική και κοινωνική κατάσταση δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αισιόδοξες προβλέψεις.

Του Κώστα  Χριστίδη*

Οσάκις γίνεται αρνητική αναφορά ή καταδίκη των εγκλημάτων που διέπραξε ο διεθνής και ο εγχώριος κομμουνισμός εξεγείρονται οι εγχώριοι απολογητές του. ‘’Είναι φθηνές και ανιστόρητες οι αντικομμουνιστικές αιτιάσεις’’, υποστηρίζουν. ‘’Προσπαθούν να ταυτίσουν την πάλη για την πρόοδο της ανθρωπότητας και την κοινωνική δικαιοσύνη κατά του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος με τα μοναδικά στην Ιστορία εγκλήματα των ναζί σε βάρος των Εβραίων, των κομμουνιστών, των δημοκρατών, σε βάρος λαών ολόκληρων με γενοκτονικό τρόπο’’.

Γράφει ο Βασίλειος  Γρ. Παπαδάκης
Η παιδεία, γλώσσα, δικαιοσύνη, θρησκεία, μαζί με τη μεσαία τάξη, είναι το πεντόσταγμα του δημοκρατικού μας πολιτισμού.

Οι πέντε πυλώνες της δημοκρατίας που βρίσκονται στο στόχαστρο από το 2015, όταν οι αριστεροί (4%) ανέλαβαν, κατά μία ερεβική συνεργία, την διακυβέρνηση της χώρας, συνεπικουρούμενοι από τους  ΑΝΕΛ, τους εξαπατημένους και τους αλαφρόπιστους.

Το πρώτο χρέος μιας δημοκρατικής πολιτείας, έλεγε ο ακαδημαϊκός Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλος  (1900-1981), είναι όχι μόνο η τεχνική αλλά βασικά η ανθρωπιστική παιδεία που σημαίνει την συστηματική καλλιέργεια όλων των ψυχικών, ηθικών και πνευματικών δυνάμεων οι οποίες συνιστούν την προσωπικότητα του ανθρώπου, την πνευματική και κοινωνική του υπόσταση.

Του Μάξιμου Σενετάκη*

Η φασαρία για το Ναζισμό και τον Κομμουνισμό που γίνεται το τελευταίο διάστημα, δικαιώνει απόλυτα την επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να δηλώσει ανοικτά και απερίφραστα πως η τρομοκρατία στην Ελλάδα έχει αριστερό πρόσημο.

Χωρίς να διστάσει μπροστά σε ό,τι ήταν αναμενόμενο πως θα επακολουθούσε ο Πρόεδρος της ΝΔ έβαλε τις διαχωριστικές γραμμές και να διεμήνυσε προς πάσα (εσωκομματική) κατεύθυνση πως η σύγκρουση με το ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ολομέτωπη και πως η περίοδος της “αφωνίας ως ομολογία ενοχής” από την Κεντροδεξιά παράταξη έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Τ​​ο 2018 θα κριθούν πολλά για την Ευρώπη και –κυρίως– για την Ελλάδα. Θα είναι μια χρονιά-σταθμός. Το Βερολίνο έχει αποφασίσει ότι μετά τις γερμανικές εκλογές θα ενδώσει στις γαλλικές απαιτήσεις για μια νέα ΟΝΕ, ένα πιο ευρωπαϊκό ευρώ. Ο ESM θα μετατραπεί σε έναν EMF, μια ευρωπαϊκή εκδοχή του ΔΝΤ.

Αυτά είναι τα καλά νέα, που θα δικαιώσουν, όντως, όσους ήθελαν να φύγει το ΔΝΤ από τη ζωή μας και τη Γηραιά Ηπειρο. Ας μη βιαστούν να πανηγυρίσουν. Θα κάνουν μεγάλο λάθος.

Όταν ο Καμίνης ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του για την ηγεσία του Νέου Κέντρου, η ακροδεξιά συνιστώσα της εξαμβλωματικής κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μέσω των ΜΜΕ που ελέγχει (εφημερίδες, διαδίκτυο κ.λ.π.) εξαπέλυσe σφοδρή επίθεση στον Δήμαρχο Αθηναίων.

Αντιθέτως ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ, τα φιλικά του ΜΜΕ και κάποια παπαγαλάκια του διαδικτύου, οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι σεσημασμένοι πιστοί υπηρέτες του σημερινού καθεστώς, σχεδόν εκθείασαν την υποψηφιότητα Καμίνη.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Η​​ κοινωνική αφασία είναι προϊόν ή αιτία της γλωσσοπενίας; Φταίει το λεξιλόγιο των εκατόν πενήντα λέξεων που παράγει σπινθήρες (στην κυριολεξία) στους εγκεφαλικούς νευρώνες του φύλαρχου των Εξαρχείων; Ή μήπως για την αγλωσσία του ευθύνονται η οικογένεια και το σχολείο που τον διαπαιδαγώγησαν στην αυθαιρεσία; Τι έγινε πρώτο, η κότα ή το αυγό; Χάσαμε τη γλώσσα μας με αποτέλεσμα να χάσουμε τη δυνατότητα της σκέψης μας; Ή μήπως επειδή ξεμάθαμε να σκεφτόμαστε ατρόφησε το εργαλείο; Στη γλώσσα κατοικεί η ύπαρξη. Και την έχουμε εγκαταλείψει σαν εκείνα τα παλιά κτίρια που επειδή δεν χρησιμοποιούνται καταρρέουν. Η Αθήνα είναι γεμάτη με τέτοια.

Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Οι συνέπειες του μοιραίου εξάμηνου του 2015 κινδυνεύει να γίνουν μη αναστρέψιμες
Στο Eurogroup της 20/2/2015, υπογράφηκε πλήρης τελική συμφωνία για όλα.
Η Δαμόκλειος σπάθη επικρέμαται για χώρα, κοινωνία και κυβέρνηση

Είναι βέβαιο ότι σχεδόν όλοι οι Έλληνες, πιστεύουν ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΑΝΕΛ διαπραγματεύτηκε σκληρά με τους ευρωπαίους εταίρους μας, το πρώτο εξάμηνο του 2017, μόλις ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας. Διαπραγματεύεται όμως κάποιος όταν υπάρχουν θέματα προς διαπραγμάτευση για μια τελική συμφωνία. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εθνικά θέματα που έχουν να κάνουν ακόμη και με αυτή καθεαυτή την υπόσταση και το μέλλον της χώρας μας. Λογικό απορίας άξιο βέβαια είναι ποιος ο λόγος ύστερα των πέραν των δύο ετών επανέρχομαι στα γεγονότα εκείνης της εποχής. Δύο είναι οι λόγοι. Ο ένας διότι οι δήθεν εκείνες σκληρές διαπραγματεύσεις έχουν επιβαρύνει βαριά την οικονομία μας και οι συνέπειες εκείνες εξακολουθούν να μας εξαθλιώνουν, και κύριος οίδε μέχρι πότε και δεύτερον για να αποκαλυφθεί ότι δεν υπήρχε λόγος για καμιά διαπραγμάτευση, ούτε σκληρή ούτε μαλακή.