Protagon Team
Σε μία κίνηση-έκπληξη ο γάλλος πρόεδρος και η σύζυγός του αποφάσισαν να καθυστερήσουν την αναχώρησή τους από την Αθήνα για μία... βόλτα στο Σύνταγμα, συνομιλώντας και βγάζοντας και φωτογραφίες με τους έκπληκτους περαστικούς!

Με έναν πρωτόγνωρο -για επίσκεψη αρχηγού κράτους- τρόπο αποφάσισε να ολοκληρώσει την επίσκεψή του στην Αθήνα ο Εμανουέλ Μακρόν. Αγνοώντας τόσο το πρωτόκολλο όσο και (κατά πάσα πιθανότητα) τις συμβουλές των υπεθύνων ασφαλείας του, ο γάλλος πρόεδρος κατέβηκε με τη σύζυγό του στην πλατεία Συντάγματος για να κάνει πεζός μία βόλτα αναμέσα στους έκπληκτους περαστικούς που αρχικά δεν πίστευαν στα μάτια τους.

Του Πάσχου Μανδραβέλη
Πλάκα έχουν ορισμένοι στο ΠΑΣΟΚ. Προκρίνουν διαδικασίες για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης σαν αυτές που είχε κάποτε το ΙΚΑ· ή μήπως έχει ακόμη ο ΕΟΠΥΥ; Οταν –με μεγάλες, ομολογουμένως, καθυστερήσεις– είχε προχωρήσει η ψηφιοποίηση των συστημάτων οι δημόσιοι οργανισμοί διαφήμιζαν «κάντε όλες τις συναλλαγές σας με ένα κλικ». Τελικώς χρειάζονταν πολύ περισσότερα από «ένα κλικ» (το Δημόσιο δεν μπορεί να έχει user friendly interface, ούτε στα γκισέ ούτε στην οθόνη) αλλά μόλις ένιωθε ο χρήστης ικανοποιημένος διότι ολοκλήρωνε το πολύπλοκο αυτό έργο, έβγαινε ένα μήνυμα στον υπολογιστή «τώρα περάστε από το υποκατάστημά μας για να ολοκληρωθεί η συναλλαγή».

Του Κώστα Γιαννακίδη
Αυτά που είπαν ο Μακρόν και ο Τσίπρας στην Πνύκα οδηγούν σε περισσότερη Ευρώπη, δηλαδή στην εκχώρηση μεγαλύτερου ελέγχου στο κέντρο των Βρυξελλών. Αυτό δεν αρέσει στους λαούς, όμως είναι ο μοναδικός τρόπος για να μείνουμε όλοι μαζί, στην ίδια ταχύτητα

Για έναν πολιτικό η Πνύκα πρέπει να είναι ό,τι και το Μαρακανά για έναν ποδοσφαιριστή: η καλή εμφάνιση εκεί, συνεπάγεται και αντίστοιχη ιστορική καταγραφή.

Ο Εμανουέλ Μακρόν χρειαζόταν την εικόνα με φόντο τον Παρθενώνα περισσότερο και από τον Αλέξη Τσίπρα. Μάλιστα αν οι δυο τους αποφάσιζαν να συγκρίνουν τη δημοφιλία τους, το αποτέλεσμα θα ήταν αντίστοιχο της εικόνας που παρακολουθήσαμε κατά την άφιξη του Γάλλου στο Μαξίμου: ο ένας στον ώμο του άλλου.

Του Πάσχου Μανδραβέλη
Σάρκασε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης την αρθρογραφία του πρωθυπουργού σχετικά με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ γράφοντας: «Στο παρελθόν έκανε την αγιογραφία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τώρα του Ανδρέα Παπανδρέου. Iσως του χρόνου κάνει του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη». Για να πούμε την αλήθεια αυτό δεν θα ήταν κακή ιδέα. Θα μπορούσε μάλιστα να συνεχίσει και με τον άλλο Ανδρέα Παπανδρέου της περιόδου 1993-1996, που είπε «είτε το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος είτε το χρέος θα αφανίσει το έθνος»· τον κ. Κώστα Σημίτη που ολοκλήρωσε τον εθνικό στόχο της ένταξης της χώρας στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης· τον κ. Γιώργο Παπανδρέου, τον κ. Λουκά Παπαδήμο και τον κ. Αντώνη Σαμαρά που κράτησαν τη χώρα όρθια στα δύσκολα· δεν αναφερόμαστε στον κ. Κώστα Καραμανλή, διότι έτσι κι αλλιώς στον ΣΥΡΙΖΑ τρέφουν τα καλύτερα αισθήματα. Oλοι οι πρώην προσέφεραν πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορεί να φανταστεί ο κ. Τσίπρας και γνωρίζουν οι αλαλάζοντες αλαζόνες του ΣΥΡΙΖΑ.

Του Κώστα Γιαννακίδη
Είναι ευκαιρία μια και ξεμπερδέψαμε με τα αντιμνημονιακά ψεύδη, να τελειώνουμε και με τις ανοησίες για τη διεθνή θέση και τις συμμαχίες της χώρας. Τα πράγματα είναι απλά: σε αυτόν τον κόσμο είσαι είτε με τον Μαδούρο, είτε με τον Μακρόν

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ προσήλθε στα Μνημόνια, αγοράσαμε αλήθεια, έστω και αν την πληρώσαμε παραπάνω από όσο άξιζε. Μας έφυγε ένα κατοστάρικο δισεκατομμύρια, αλλά, τουλάχιστον, τελειώσαμε με τα ψέματα.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Την ώρα που η αριστεροακροδεξιά κυβέρνηση κοροϊδεύει εαυτούς και αλλήλους για τις «κοινωνικές ευαισθησίες» της, ιδιώτες μαικήνες σώζουν την δημόσια υγεία από το ναυάγιο

Από χρόνια τώρα η δημόσια υγεία στην χώρα μας υποφέρει, και μάλιστα πολύ σοβαρά. Ο κρατισμός, ο κομματισμός, η διαφθορά και οι ακραίες σπατάλες είναι τα μεγάλα προβλήματά της –τα οποία επιδεινώθηκαν, βέβαια, με αφορμή την οξεία κρίση χρέους και την κατάρρευση της ρευστότητας που αυτή προκάλεσε. Έτσι, σήμερα, όπως κατέγραψε ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα», η νοσοκομειακή περίθαλψη στην χώρα μας καταρρέει, παρά το γεγονός ότι οι δημόσιες δαπάνες κάθε άλλο παρά μειούμενες είναι. Ωστόσο, ένα σημαντικό μέρος τους πηγαίνει για διορισμούς «ημετέρων» παρά στην διατήρηση ενός υποφερτού επιπέδου δημόσιας υγείας και περίθαλψης.

 Του Αλέκου Παπαναστασίου
Λιγότερο κράτος και περισσότερη Ευρώπη είναι η συνταγή του γάλλου προέδρου. Λαϊκισμός, κρατισμός και δαιμονοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης με χορηγό τους ΑΝΕΛ είναι η απάντηση του Τσίπρα. Η συνέχεια επί ελληνικού εδάφους...

Η άρνηση του Μακρόν να επιθεωρήσει τις μάνικες της Πυροσβεστικής και το περίπτερο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης στη ΔΕΘ συμμετέχοντας στο σόου του Αλέξη Τσίπρα λέγεται ότι δεν είναι το πρώτο «Οχι» που έχει πει στον Πρωθυπουργό.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Κάποτε πιστεύαμε πως οι κακοχυμένοι συνταγματάρχες που μας κυβερνούσαν ήταν η εξαίρεση. Ηταν δύσκολο να ταυτιστείς με την κακογουστιά της «Πολεμικής Αρετής» ή τη σχιζοφρενική καθαρεύουσα του Παπαδόπουλου. Το πιστεύαμε ή μας άρεσε να το πιστεύουμε όλοι εμείς που μεγαλώναμε στα χρόνια της χούντας και για να πάρουμε ανάσα από τον κόσμο του καιρού μας ακούγαμε Stones και τρέχαμε στην προβολή του Woodstock για να φάμε καμιά σφαλιάρα απ’ την αστυνομία. Η σφαλιάρα ήταν η απόδειξη ότι δεν είμαστε σαν κι «αυτούς», έγινε τίτλος τιμής και όσοι την πήραν στα σοβαρά στελέχωσαν τα τμήματα των επιλέκτων της δημοκρατίας. Ωσπου η Ελλάδα βαπτίστηκε εν μια νυκτί σε ευρωπαϊκή χώρα και πιστέψαμε πως ο βάτραχος έγινε πρίγκιπας. Νομίζαμε πως είχαμε ξεμπερδέψει με τις σφαλιάρες, κυρίως όμως με τον επαρχιωτισμό της χώρας που νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου, διότι είναι αρκούντως αμόρφωτη ώστε να μη βλέπει πέρα απ’ την μύτη της.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Παραπλανητικές και ανιστόρητες συγκρίσεις για τον κομμουνισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό

Κάποιοι αρθρογράφοι και πολιτικοί, στην προσπάθειά τους να αποσυνδέσουν τον κομμουνισμό από τον εθνικοσοσιαλισμό (αυτή είναι η μετάφραση της λέξης ναζισμός), επικαλέσθηκαν το γεγονός ότι στην Εσθονία, στο περίφημο πλέον συνέδριο για τα εγκλήματα του κομμουνισμού, δεν ήταν δυνατόν να γίνει η δίκη δύο βιβλίων, ήτοι του «Κεφαλαίου» του Κάρολου Μαρξ και του «Ο αγών μου» του Αδόλφου Χίτλερ.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Πολύ θα το ήθελαν στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να είναι ο ΕΝΦΙΑ «περυσινά ξινά σταφύλια» (όπως είπε ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης), αλλά για όσους μπήκαν αυτές τις μέρες στο Taxis, βρήκαν και τα φετινά σταφύλια να είναι ξινά. Ειδικά εκείνοι που είχαν την αφέλεια να ψηφίσουν ένα από τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης επειδή ο φόρος ήταν «άδικος και παράλογος, που δεν διορθώνεται αλλά καταργείται» (Αλ. Τσίπρας 14.9.2014) ή «ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας φόρος που οι Ελληνες δεν πρέπει να πληρώσουν» (Πάνος Καμμένος 21.9.2014).

Αν όμως εξαιρέσουμε τον ΕΝΦΙΑ, που τον υπενθυμίζουν τα «ραβασάκια» της εφορίας κάθε χρόνο, οι (κατά Αγγελο Στάγκο) συρανέλ βρίσκουν και κάνουν. Ποντάρουν στην ασθενή μνήμη των πολιτών και νιώθουν πως μπορούν να λένε ό,τι τους καπνίσει, βέβαιοι ότι έπειτα από λίγο καιρό, και παρά τον μεγάλο θόρυβο, θα ξεχαστεί.