Ποια είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι δημαγωγοί, με πρωταγωνιστή τον Ντόναλντ Τραμπ. Το παράδειγμα του Brexit και τα τραγικά διδάγματα της δεκαετίας του 1930. Ποιοι πολιτικοί κίνδυνοι αναδύονται.

Του Gideon Rachman

Η διαφορά μεταξύ των αγγλικών όρων globalization (παγκοσμιοποίηση) και globalism (παγκοσμισμός) ίσως δείχνει παράλογη και ασήμαντη, αλλά έχει σημασία.



Η προσπάθεια του Αλ. Τσίπρα να πλήξει καί να αμαυρώσει την εικόνα του πρώην πρωθυπουργού και του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, εξυπηρετεί πολύ φτηνές σκοπιμότητες, επικίνδυνες όμως για τη Χώρα.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Αν κάποιοι διαθέτουν στοιχειώδη κριτική σκέψη και αρκετή πνευματική εντιμότητα, θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η οκταετία Κ.Σημίτη υπήρξε η πιο σημαντική περίοδος στη διάρκεια της μεταπολίτευσης στη χώρα μας. Και αυτός είναι ένας επαρκής λόγος για να υπάρχει μένος κατά του τότε πρωθυπουργού, τόσο από τη σκοταδιστική λαϊκιστική αριστεράς όσο και από το alterego της στη δεξιά πλευρά του πολιτικού μας χάρτη.



Γράφει ο Θανάσης Παπανδρόπουλος

Οι αναφορές του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν σε έννοιες όπως η «νέα Τουρκία» και το «άλλο κράτος» μόνον, τυχαίες δεν είναι. Για όποιον έχει παρακολουθήσει την πορεία της γειτονικής μας χώρας από το 1920 και μετά τα λόγια του Τούρκου προέδρου έχουν μεγάλο ιστορικό βάρος, αλλά και τεράστια γεωπολιτική σημασία στη σημερινή παγκόσμια πολιτική και οικονομική συγκυρία.

 

Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ *

 Η κίνηση της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος, θέτει σε δοκιμασία τα δύο θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Συντάγματος. Πρώτον, τον αυστηρό χαρακτήρα του στον οποίο θεμελιώνεται η υπεροχή του σε σχέση με την κοινή νομοθεσία. Και, δεύτερον, τη σχέση του με τον μακρύ ιστορικό χρόνο στον οποίο πρέπει να κινείται. Αυτό γίνεται μέσω των φιλελεύθερων εγγυήσεων του κράτους δικαίου (ανθρώπινα δικαιώματα και δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων) και μέσω της συνταγματικής οργάνωσης των δημοκρατικών διαδικασιών με τρόπο που διασφαλίζει τον έλεγχο της εκάστοτε πλειοψηφίας και τον θεσμικό ρόλο των μειοψηφιών.



Γράφει ο Γιαννίτσης Τάσος


Το Ασφαλιστικό θυμίζει τον φοβερό στίχο, που είχε γίνει και σύνθημα σε τοίχους της Αθήνας (ή ίσως και αλλού), «Να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα» από το εξαιρετικό τραγούδι των Μανώλη Ρασούλη και Ανδρέα Μικρούτσικου, που συνεχίζει: «Οι δρόμοι τρέχουν χιαστί, σημείο Χ και μια παρέα, και ας φύγαν χίλιοι δυο καιροί. Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω. Πώς γίνεται ο καθένας όλοι, και όλοι πώς γίνονται εγώ;».



Η αριστερά και οι υπερευαίσθητες ψυχές βλέπουν στην άνοδο της δεξιάς τον κίνδυνο του εκφασισμού. Δίκιο έχουν.

Γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου

Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι φασίστας -όπως έγραφε ο Όργουελ το 1946· «φασιστικό» είναι οτιδήποτε ανεπιθύμητο. Ο όρος έχει στρογγυλοκαθίσει στη σύγχρονη γλώσσα με αποτέλεσμα να τον εκστομίζουν άνθρωποι που δεν ξέρουν τι σημαίνει πέραν του ότι είναι κάτι «κακό»· άρα, όποιος χαρακτηρίζεται φασίστας αποκλείεται από τον κοινωνικό διάλογο. Προχωρούμε στις παραλλαγές του φασίστα: ρατσιστής, σεξιστής, ομοφοβικός, ισλαμοφοβικός· ή όλα μαζί. Σύμφωνα με μια λενινιστική οπτική, φασισμός είναι η τρομοκρατική κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου, η οποία αντιτίθεται στην κυριαρχία του προλεταριάτου: όμως, τόσο ο ναζισμός, όσο ο φασισμός και ο κομμουνισμός έχουν κοινές ρίζες, θεμελιώδεις συγγένειες· και όχι μόνον επειδή οδηγούν σε ολοκληρωτικά συστήματα.



Γράφει ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης

Η Ευρώπη έχει στραμμένα τα βλέμματά της στις ενδιάμεσες (mid-term) εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ) που διεξάγονται μεθαύριο Τρίτη , 6 Νοεμβρίου. Στις εκλογές αυτές, οι πλέον σημαντικές ενδιάμεσες εκλογές  των τελευταίων δεκαετιών, ανανεώνονται τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (House of Representatives – 435) και το ένα τρίτο περίπου (35) των μελών της Γερουσίας (Senate – 103), καθώς επίσης και ένας αριθμός κυβερνητών σε 34 πολιτείες της ομοσπονδίας. Οι εκλογές αυτές αντιμετωπίζονται ως ένα δημοψήφισμα για τον πρόεδρο Ντ. Τραμπ. Η εκτίμηση είναι ότι το Δημοκρατικό Κόμμα θα καταφέρει να κερδίσει τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων με μια πλειοψηφία περίπου δώδεκα (12) εδρών ενώ η Γερουσία θα παραμείνει μάλλον στους Ρεπουμπλικάνους χωρίς  να αποκλείονται βέβαια εκπλήξεις προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. (Οι Δημοκρατικοί χρειάζονται δύο έδρες για να κερδίσουν τη Γερουσία).



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας έργων εκλαϊκευμένης επιστήμης με εμπορική επιτυχία, όπως «Η κόμη της Βερενίκης», ο Γιώργος Γραμματικάκης είναι και ευρωβουλευτής του Ποταμιού. Στο συνέδριο αναφέρθηκε στις «ανολοκλήρωτες επιτυχίες» του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα σταθώ στον σολοικισμό. Μια επιτυχία είτε είναι ολοκληρωμένη είτε δεν είναι. Μια «ανολοκλήρωτη επιτυχία» υπάγεται στην αρμοδιότητα της φαντασίας. Στη χειρότερη περίπτωση, αποτελεί ευχή. Θα μου πείτε, μιλάμε για «ανολοκλήρωτους έρωτες», οι οποίοι μπορεί να είναι έρωτες, όμως ως ανολοκλήρωτοι δεν είναι επιτυχημένοι. Δεν ήμουν παρών και δεν ξέρω αν ο κ. καθηγητής και ευρωβουλευτής απαρίθμησε τις ανολοκλήρωτες επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ στις οποίες αναφέρθηκε. Δεν νομίζω όμως ότι ενδιαφέρει. Ενδιαφέρει όμως ότι ο κ. Γραμματικάκης απευθύνθηκε στους συνέδρους του Ποταμιού καλώντας τους να βοηθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να ολοκληρώσει τις επιτυχίες του οι οποίες μένουν ανολοκλήρωτες.



Γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος

Κατά την πρόσφατη τελετή παράδοσης και παραλαβής του υπουργείου Εξωτερικών, ο απερχόμενος υπουργός κατέστησε δημόσια γνωστό ότι πρόθεση της κυβέρνησης είναι να προβεί σε μερική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ. στο Ιόνιο και σταδιακά σε άλλες περιοχές εκτός του Αιγαίου και τμήματος της Ανατολικής Μεσογείου, δηλαδή εκτός του πεδίου μιας μελλοντικής οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του υπουργού Εξωτερικών από τον πρωθυπουργό κατέστη γνωστό ότι η επέκταση αυτή που επρόκειτο να γίνει με την έκδοση σχετικών Προεδρικών Διαταγμάτων, θα συζητηθεί με τα κόμματα της αντιπολίτευσης και πάντως ο νομικός τύπος της σχετικής πράξης θα είναι αυτός του νόμου που ψηφίζεται από τη Βουλή σύμφωνα με το άρθρο 27 του Συντάγματος.



Στη «θεμελιακή πολιτική διαφωνία» που είχε με τον υπουργό Εθνικής Αμυνας, Πάνο Καμμένο αναφέρθηκε ο τέως υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, αποκαλύπτοντας ότι τον Σεπτέμβριο υπέβαλε, για πρώτη φορά, την παραίτησή του στον Πρωθυπουργό.