Του Γιώργου Κωνσταντινιδη{*}

Το διεθνές οικονομικό και πολιτικό σύστημα έχει καταστεί πολυπολικό κατά τα τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ανατολική Ευρώπη και εξαιτίας της ραγδαίας τεχνολογικής προόδου, προκαλώντας τεκτονικές αλλαγές σε όρους γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής, αναδιανέμοντας την οικονομική και πολιτική ισχύ και αυξομειώνοντας την γεωπολιτική και οικονομική «υπεραξία» κάποιων κρατών σε βάρος ή προς όφελος κάποιων άλλων.



ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗ

Ο δημόσιος διάλογος κινείται γύρω από δύο θέματα τα οποία, αν και όψεις του ιδίου ζητήματος, δεν έχουν συσχετιστεί.

Το πρώτο θέμα επικεντρώνεται στη “διαρροή εγκεφάλων”: νέοι, πτυχιούχοι, εγκαταλείπουν μαζικά την Ελλάδα. Οι παλαιότερες μεταναστευτικές κινήσεις ήταν προλεταριακές και προέρχονταν από μια ισχυρή εθνική δημογραφία. Η σημερινή μετανάστευση διαφοροποιείται. Είναι ποιοτική και αντλεί από συνεχώς μειούμενα δημογραφικά αποθέματα, όπως έδειξε η έρευνα της ΔιαΝΕΟσις.



Του Κώστα Στούπα

Η χαλαρή ψήφος των ευρωεκλογών φαίνεται ευνόησε τη Νέα Δημοκρατία ενώ η βεβαιότητα της νίκης της Νέας Δημοκρατίας σε συνδυασμό με το γεγονός πως οι εκλογές έγιναν σχεδόν στη μέση του Καλοκαιριού ευνόησαν τον ΣΥΡΙΖΑ.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Τόσα χρόνια μάς βασανίζουν σύνθετα ζητήματα και πολύπλοκα προβλήματα. Τόσα χρόνια σπάμε τα μούτρα μας στο αυτονόητο, επειδή δεν διακρίνουμε το φιλοσοφικό εύρος και πλάτος που κρύβει στη σκιά του. Λες ας πούμε: «Μα πού είναι η αστυνομία;». Και δεν αντιλαμβάνεσαι ότι το πραγματικό ερώτημα είναι: τι το ον, τι το μη ον. Τα άβατα που τα ελέγχει ο υπόκοσμος μπορεί να φαίνονται άβατα, όμως δεν είναι ακριβώς άβατα. Δεν είναι λύση, έλεγαν, να μπει η αστυνομία στα Εξάρχεια, οπότε, ώσπου να βρεθεί η λύση, ας μην μπαίνει, γιατί είναι λάθος από φιλοσοφική άποψη. Το πανεπιστημιακό άσυλο, η γριά μάγισσα της δημοκρατίας μας, δεν είναι δυνατόν να λυθεί με έναν νόμο και πέντε παρεμβάσεις που θα τον εφαρμόσουν. Είναι ζήτημα πολύπλοκο όπου εμπλέκονται η Ιστορία, ο Διαφωτισμός, η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης.



του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

   
Το να περίμενε  κανείς από αγράμματους μαρξιστές και μαρξίζοντες να γνωρίζουν τί μπορεί να σημαίνει η επιχειρηματικότητα, ήταν μάταιος κόπος. Οι άνθρωποι δεν έχουν διαβάσει τί έγραψε ο Κάρολος για το επιχειρείν και τους επιχειρηματίες –αλλά, ακόμα και αν αυτό είχε συμβεί, δεν είχαν ως κυβέρνηση κανέναν λόγο να προβάλλουν παρόμοιες απόψεις. Ο Κάρολος Μαρξ θαύμαζε τους ανθρώπους που μπορούσαν να δημιουργήσουν πλούτο και είναι πολύ πιθανό να έχει εμπνευσθεί το όλο έργο του από τον θαυμασμό αυτόν, με την προσθήκη εγγελιανής διαλεκτικής.



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ναι σύντροφε υπουργέ, δυστυχώς σήμερα το πρωί, το αμάξι με τον οδηγό δεν θα σε περιμένει έξω απ’ το σπίτι σου για να σε πάει στο υπουργείο. Πήγε, λέει, να πάρει άλλον. Ο αφέντης-λαός (τι ωραία αριστερή φράση, ε;) σε ξωπέταξε από την θέση για την οποίαν τόσο καμάρωνες (κι ας έκανες τάχατες τον υπεράνω καρέκλας) αποφαινόμενος τελεσιδίκως πως είσαι άχρηστος.

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Στόχος της στρατηγικής του κ. Τσίπρα, από την ημέρα των ευρωεκλογών, ήταν να μην αποκτήσει αυτοδυναμία ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ακόμη κι αν δεν γίνονταν εκλογές τον Δεκαπενταύγουστο, ο Μητσοτάκης θα σερνόταν σε διαπραγματεύσεις, σε περίπτωση συμφωνίας ο Τσίπρας θα κατηγορούσε το ΚΙΝΑΛ για «αποστασία», παλεύοντας να αποκαταστήσει το κεφάλαιο του παλιού καλού διχασμού. Ο Μητσοτάκης θα αναγκαζόταν να κάνει εκπτώσεις στο μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα, η αξιοπιστία του θα κλονιζόταν και μέσα από το χάος, όπως η «μέλαινα νυξ» του Ησιόδου, θα γεννιόταν ο νέος διχασμός. Ο Τσίπρας θα επέστρεφε από το παρελθόν του για να παίξει τον ρόλο της ζωής του, τη μετενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου. Ας μην παίζουμε με τις λέξεις. Οταν η στρατηγική σου αποτυγχάνει, η ήττα σου μπορεί να μην είναι συντριπτική, είναι όμως στρατηγική.



Του Χρήστου Χωμενίδη

Μου φαίνεται μέχρι και αστείο να εκλαμβάνει κανείς τα εκλογικά αποτελέσματα σαν την ετυμηγορία μίας οντότητας, που άλλοτε την αποκαλεί "σοφό" και άλλοτε "άφρονα λαό". Η κάθε ψήφος ακολουθεί τη δική της, μοναδική και περίπλοκη, διαδρομή προς την κάλπη. Η πολιτική -όπως και η καταναλωτική- συμπεριφορά έχει χαοτικά γνωρίσματα. Επηρεάζεται από ένα σωρό αστάθμητους παράγοντες, που και το πιο δεινό κομματικό επιτελείο αδυνατεί να προβλέψει, πόσω μάλλον να ελέγξει.



Γράφει ο Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

Έχω μια περιέργεια να δω τι θα γίνει με μια συνομοταξία χρυσοκάνθαρων του δημοσίου, που ροκανίζουν το εισόδημα των άλλων Ελλήνων. Μιλάω για τους περίπου 2.600 μετακλητούς και τους αγνώστου αριθμού ειδικούς συμβούλους, που αποτελούνται κυρίως από τα συγγενολόγια και τους κομματικούς εγκάθετους της τέως κυβέρνησης. Έφυγαν; Πότε; Και πόσα πήραν; Θα ξαναλουστούμε μετακλητούς;



Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει άμεσα να απομακρύνει τους μηχανισμούς διαφθοράς και σαδιστικής ταλαιπωρίας των επενδυτών. Μόνον έτσι θα υπάρξει άσπρη μέρα για την ανάπτυξη.

Του Γιώργου Στασινού*

* Πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου καθημερινά γίνονταν πολλές αναφορές στο ζήτημα της ανάπτυξης και των επενδύσεων µε έμφαση στην ανάγκη άμεσης μείωσης των φόρων και των εισφορών. Αυτό όμως δεν σημαίνει αυτομάτως ότι θα υπάρχει και άμεση αύξηση των επενδύσεων, γιατί το βασικότερο πρόβλημα στην προώθηση των ιδιωτικών επενδύσεων είναι οι ανυπέρβλητες δυσκολίες στην αδειοδότηση οποιασδήποτε επένδυσης. Και αυτό δεν αφορά µόνο τις μεγάλες επενδύσεις, όπως αυτή του Ελληνικού, αλλά και έναν ξενώνα ή µια βιοτεχνία ή ένα εστιατόριο. Μάλιστα, οι «μικροί» και «μεσαίοι» επενδυτές δεν μπορούν να απευθυνθούν για να διαμαρτυρηθούν ούτε σε υπουργούς, ούτε στον πρωθυπουργό, ούτε να δημιουργήσουν επικοινωνιακό θόρυβο.