Πέρα από τα τρέχοντα προβλήματα της οικονομίας, υπάρχει μια πραγματικότητα που είναι αυτή των διαρθρωτικών αλλαγών και για την οποία ελάχιστα γίνεται λόγος.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Δεν υπάρχει καμία αντίρρηση ότι το πρόβλημα των κόκκινων δανείων είναι σοβαρό και από την έκβασή του, σε μεγάλο βαθμό, εξαρτάται το μέλλον των τραπεζών μας. Επίσης, εξίσου σοβαρά είναι και μακροοικονομικά θέματα όπως αυτά της δημοσιονομικής διαχείρισης, των πλεονασμάτων και της αποσβέσεως του μεγάλου μας χρέους. Για όλα αυτά καθημερινά γίνεται λόγος στα μέσα μαζικής επικοινωνίας αλλά και στις συναντήσεις μεταξύ των φορέων της οικονομίας με κυβερνητικούς και άλλους παράγοντες.


                                 
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Η γενική αντίληψη των πολιτών για την πολιτική και τους πολιτικούς είναι ότι είναι βρώμικη και αυτός είναι και ένας λόγος για τον οποίο οι άξιοι και ικανοί πολίτες, δεν ασχολούνται με την πολιτική.  Η γενίκευση ασφαλώς είναι άδικη, διότι υπάρχουν τίμιοι και ικανοί πολιτικοί, μόνο που δεν αποτελούν την πλειοψηφία. Σε Τοπικό Επίπεδο,  επιβάλλεται να είσαι προσεκτικότερος και ειλικρινής στην τοπική κοινωνία, διότι βλέπεις τον πολίτη κατά πρόσωπο και η ειλικρίνεια και η αιτιολογία γίνεται ολοφάνερη. Άλλωστε τα τοπικά και προσωπικά θέματα σε έναν Δήμο, εν πολλοίς είναι θέμα καλής θελήσεως και ικανότητος για την αντιμετώπισή τους, με απλό και αποδοτικό τρόπο.



Γράφει ο Θάνος Τζήμερος

Δεν πιστεύεις τ΄αυτιά σου ακούγοντας το επιχείρημα που επικαλέστηκε η ΜΚΟ “Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο” (και Χοντρή Κονόμα, θα προσέθετα…) για να ζητήσει την αποκαθήλωση του σταυρού στη Λέσβο: ενοχλούνται λέει οι μουσουλμάνοι που θέλουν να παν για μπάνιο στην περιοχή. Βλέπουν τον σταυρό, κάτι παθαίνουν τα σώψυχά τους και χάνουν το κέφι τους. Πού γίνεται αυτό; Στην Ελλάδα, που είναι γεμάτη σταυρούς. Στην Ελλάδα, που είναι χώρα με χριστιανική παράδοση, όχι με μουσουλμανική. Στην Ελλάδα, που αυτοί, οι ενοχλούμενοι, διάλεξαν να έρθουν για να ζήσουν!



Του Παναγιώτη Καρκατσούλη

Το εισαγγελικό πόρισμα για το Μάτι που αφορά πράξεις και παραλείψεις των αρμοδίων για την πολιτική προστασία αποκαλύπτει στο πανελλήνιο ότι το έλλειμμα συντονισμού μεταξύ των αρμόδιων κρατικών αρχών ήταν εκείνο που οδήγησε στην τραγωδία κι όχι η κλιματική αλλαγή και τα αυθαίρετα.

Σ’ ένα δεύτερο, διοικητικό επίπεδο έχουν περάσει δέκα μήνες από τότε που η κυβέρνηση εξήγγειλε ότι θα αναμόρφωνε το πεπαλαιωμένο νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας της πολιτικής προστασίας (ισχύει το ίδιο, εδώ και 17 χρόνια, από το 2002) και δεν έχει συμβεί ουδέν.



Του Λάμπρου Ροιλου{*}

Η αντίφαση και ο παραλογισμός του τίτλου, αντικατοπτρίζει πλήρως μια πρόσφατη ενέργεια του Υπουργείου Υγείας για την οποία δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα καμία δημοσιότητα.

Την ακολούθησαν χάος, άγνοια αρμοδιοτήτων και αδυναμία επικοινωνίας με τους φορείς. Φαινόμενα, παρόμοια που διαπιστώθηκαν στην καλοκαιρινή τραγωδία από πυρκαγιά στο Μάτι.

Έμμεσα ασφαλισμένοι διεγράφησαν με το πάτημα ενός κουμπιού:



Πώς να υπάρξει καινοτομική πρωτοβουλία χωρίς απελευθερωμένη σκέψη στο εσωτερικό της επιχειρήσεως;

Αθανάσιου  Χ. Παπανδρόπουλου

Καινοτομήστε αλλιώς θα μείνετε πίσω!

Τόσο απλή είναι αυτή η ανάγκη για όλες τις επιχειρήσεις σήμερα. Απλή ανάγκη, αλλά επιτακτική. Αυτό όμως είναι δύσκολο να γίνει, επειδή οι καινοτομίες εμφανίζονται εκεί που υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα σε διαφορετικές ιδέες, αντιλήψεις και μεθόδους επεξεργασίας και αξιολόγησης πληροφοριών. Αυτό με τη σειρά του, συχνά προϋποθέτει συνεργασία ανάμεσα σε διάφορους εμπλεκόμενους που βλέπουν τον κόσμο γενικά και των επιχειρήσεων) με διαφορετικό τρόπο.



Γράφει ο Χρίστος Χ. Λιάπης

Ημέρα της γυναίκας η Παρασκευή 8 Μαρτίου και από το πρωί προβληματιζόμουν για το κατά πόσον έχουν νόημα τα ευχολόγια σε μια κοινωνία και σε μια πατρίδα που τα χρόνια της κρίσης υποβαθμίζει, αντί να τιμά τον ρόλο της γυναίκας. Πόσο πραγματικά μπορούμε να τιμήσουμε  την ημέρα της γυναίκας, εν μέσω δημοσιευμάτων όπως αυτό: «Πάνω από 2.000 φοιτήτριες στην Ελλάδα έβαλαν αγγελία σε ροζ site»;



Μια αγωγή του πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά έφερε την «Athens Review of Books» στα ακραία όρια της ύπαρξής της. Μια επιστολή αναγνώστη είχε αποκαλύψει το φανατικό κομμουνιστικό του παρελθόν.

Του Έκεχαρντ Κραφτ (Ekkehard Kraft)

Δεν είναι καθημερινό φαινόμενο ένα κείμενο διαμαρτυρίας σε μορφή ανοιχτής επιστολής προς την ηγεσία της ΕΕ για υποστήριξη ενός απειλούμενου ελληνικού περιοδικού να υπογράφεται σε σύντομο χρονικό διάστημα από περισσότερες από 250 προσωπικότητες του πολιτισμού και της επιστήμης, ανάμεσα στις οποίες είναι ο Μάριο Βάργκας Λιόσα, ο Τζ.Μ. Κουτσύ και ο Ίαν Μακ Γιούαν. Το βαλλόμενο περιοδικό είναι το Athens Review of Books (ARB) που από την ίδρυσή του το 2009, χάρη στο επίπεδό του, που δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο στον ελληνικό τύπο, έχει κατακτήσει το δικαίωμα να θεωρείται το ελληνικό αντίστοιχο του New York Review of Books με το οποίο και συνεργάζεται.


«Γιατί οι φόροι είναι ληστρικοί, ειδικά για τους νέους ανθρώπους;», είναι ένα από τα ερωτήματα που θέτει ο οικονομολόγος και πρώην βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Αλέξανδρος Μωραϊτάκης σε βίντεο 2,5 λεπτών, στο όποιο αναλύει πού καταλήγει ο μισθός ενός εργαζόμενου.

Παραθέτοντας στοιχεία από τους άμεσους και έμμεσους φόρους που επιβάλλονται, αλλά και παραδείγματα φορολογικής πολιτικής από άλλες χώρες, ο κ. Μωραϊτάκης επισημαίνει, χαρακτηριστικά ότι «ένας μισθός 400 ευρώ θα πληρώνει και φόρους από πάνω».



Γράφει ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης

Στη δημόσια συζήτηση για την Ευρώπη  η άνοδος της ακροδεξιάς και του εθνολαϊκισμού παρουσιάζονται ως η μείζων απειλή για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης και Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Κι όμως όσο πλησιάζουμε προς τις Ευρωεκλογές του Μαΐου γίνεται σαφές ότι ακροδεξιά και εθνολαϊκισμός, μολονότι πράγματι θα αυξήσουν την παρουσία τους στο Ευρωκοινοβούλιο δεν συνιστούν την καταλυτική απειλή. Η δύναμή τους δεν είναι και τόσο ισχυρή για να απειλήσουν το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα όπως τουλάχιστον δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Η θανάσιμη απειλή για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη λειτουργία και το μέλλον της προέρχεται από κάπου αλλού: από τον πολλαπλό κατακερματισμό του Ευρωπαϊκού πολιτικού τοπίου, κατακερματισμός που φθάνει μέχρι του σημείου να μην υπάρχει αυτή τη στιγμή καμιά ισχυρή συνεκτική ενοποιητική ομάδα κρατών μελών εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.