Του Σάκη Μουμτζή

Όση αξία και να έχει σήμερα η ακρίβεια των μετρήσεων της κοινής γνώμης, δεν παύουν να αποτελούν έναν δείκτη των διαθέσεων της. Ιδίως δε, όταν όλες αποτυπώνουν μεγάλες διαφορές στις επιδόσεις των κομμάτων και στα παράπλευρα στοιχεία της δράσης τους.

Είναι γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ εισήλθε στην φάση της φθοράς του πολύ γρήγορα, αμέσως μετά την εκλογή του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας και λίγους μήνες μετά την δεύτερη εκλογική  νίκη του.

Η Τουρκία διολισθαίνει προς τον αυταρχισμό και την δικτατορία.

Η Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (ΕΕΔ) καταδικάζει τις τελευταίες συλλήψεις αντιπολιτευόμενων το καθεστώς Ερντογάν δημοσιογράφων. Από την άλλη πλευρά, εκφράζει την θλίψη της για τις χαλαρές αντιδράσεις της δημοκρατικής Ευρώπης απέναντι σε ένα καθεστώς που αποθρασύνεται.


του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

  Με την μορφή ημερολογίου, ο πρώην αρχισυντάκτης του Οικονομικού Ταχυδρόμου ανοίγει ένα παράθυρο στο παρελθόν.

 Δεν το βάζει κάτω ο Δημήτρης Στεργίου. Πάντα επιμελής, προσεκτικός και ακριβολόγος, είναι από τους ανθρώπους που ψάχνουν την αλήθεια μέσα από στοιχεία, αριθμούς και γεγονότα. Συνήθως, τα τελευταία ελάχιστη σχέση έχουν με ιδεοληψίες και φαντασιώσεις –ενίοτε δε είναι και αμείλικτα.


Του Σάκη Μουμτζή

Το τελευταίο χρονικό διάστημα άρχισε να μορφοποιείται μια συγκεκριμένη πολιτική άποψη που έχει ανακαλύψει πως «ένα τμήμα της αντιπολίτευσης, συριζοποιείται». Δηλαδή χρησιμοποιεί ίδιες μεθόδους και πρακτικές με αυτές του ΣΥΡΙΖΑ, όταν αυτός ήταν στην αντιπολίτευση.

Πίσω από αυτήν την αντίληψη υποκρύπτεται η πολιτική θέση πως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι χρήσιμη, καθώς ψηφίζει μέτρα  χωρίς λαϊκές αντιδράσεις, μέτρα που άλλες κυβερνήσεις θα ήταν αδύνατο να λάβουν. Διαπιστώνουν μια μετακίνηση του κυβερνώντος κόμματος προς  πιο ρεαλιστικές θέσεις, μετά μάλιστα και την αποχώρηση από αυτό του Αριστερού Ρεύματος. Επιπροσθέτως, στο πλαίσιο του σεβασμού των θεσμών θεωρούν πολιτικά άστοχο το αίτημα για προσφυγή στις κάλπες, χαρακτηρίζοντας το «εμμονικό».

moumtzis

Του Σάκη Μουμτζή

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τον Β. Πολύδωρα φανερώνει την απόγνωση που διακατέχει την ηγετική ομάδα του, καθώς δεν διεννοείτο πως υπήρχε ποτέ περίπτωση το Συμβούλιο της Επικρατείας να θεωρήσει αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά. Ο Α. Τσίπρας όταν δήλωνε στη Θεσσαλονίκη πως «δεν υπάρχει ούτε μια στο εκατομμύριο ο νόμος αυτός να βγει αντισυνταγματικός» το πίστευε.

Στην πολιτική κουλτούρα των στελεχών της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν υπάρχει η έννοια της ανεξαρτησίας των θεσμών. Πιστεύουν πως, επειδή τα πάντα ανάγονται σε τελική ανάλυση στην πολιτική, η δική τους «πρωτοπόρα» βούληση δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν θεσμό, από καμία αρχή.

 

Η μεγάλη μείωση της οικοδομικής δραστηριότητας άρχισε να σημειώνεται σταδιακά από το 2007 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα έτσι ώστε η σωρευτική μείωση να είναι περί το 95%!

του Μπάμπη Χαραλαμπόπουλου


Τα χρόνια της κρίσης έχουμε ταυτόχρονα τα ακόλουθα γεγονότα:

•      Αναχώρηση πολλών χιλιάδων Ελλήνων στο εξωτερικό προς αναζήτηση εργασίας
•      Αναχώρηση πολλών ξένων που εργαζόντουσαν στην Ελλάδα (Αλβανοί, Ρουμάνοι, κλπ) λόγω έλλειψης απασχόλησης στη χώρα μας
•      Επιστροφή πολλών νέων στην πατρική στέγη μη αντέχοντας οικονομικά να διατηρήσουν την κατοικία που ζούσαν
•      Επιστροφή πολλών Ελλήνων στα χωριά τους λόγω της κρίσης
•      Δημογραφικό με συνεχείς μειωτικές τάσεις του πληθυσμού της χώρας μας
•      Κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων με αποτέλεσμα να μένουν κενά πολλά γραφεία και καταστήματα.


Η εισαγωγή ενός βιώσιμου συνταξιοδοτικού είναι βασική προϋπόθεση και προαπαιτούμενο για την επίτευξη μακροοικονομικής σταθερότητας και αναπτυξιακής ισορροπίας της οικονομίας μας

των Κων. Γάτσιου και Δημήτρη Α. Ιωάννου

Είναι πολύ μεγάλη πλάνη να πιστεύει κανείς –εν προκειμένω, η κυβέρνηση αλλά και η πλειοψηφία της αντιπολίτευσης– ότι η ενδογενεακή αδικία πάνω στην οποία είναι δομημένο το συνταξιοδοτικό σύστημα μπορεί να συνεχισθεί εις το διηνεκές, ώστε οι εκάστοτε φορείς της εξουσίας να αποφεύγουν την δυσαρέσκεια των προνομιούχων που θα «θίγονταν» από μία μεταρρύθμιση που θα επαναπροσδιόριζε το ύψος των απολαβών με βάση τις πραγματικές εισφορές του κάθε πολίτη στην διάρκεια του εργασιακού του βίου.

antonis trifilis

του Αντώνη Τριφύλλη

Στον πολιτικό αυτόν χώρο πρέπει να σταματήσουν οι ανακοινώσεις, οι αυτοαποκλεισμοί και οι προσωπικές αιτιάσεις, γιατί η κατάσταση είναι κρίσιμη

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα κυρίαρχα κόμματα και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα κατέρρευσαν στην τότε Δυτική Ηπειρωτική Ευρώπη. Τα ιστορικά κόμματα δεξιού, συντηρητικού και αριστερού εθνικισμού που κυριαρχούσαν έδωσαν την θέση τους στην λεγόμενη «κοινωνική Δημοκρατία», δηλαδή τα χριστιανοδημοκρατικά, φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Ήταν αυτά που δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), εμπέδωσαν την Ειρήνη και τις αρχές του Διαφωτισμού, την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και το ελεύθερο εμπόριο, την ανοιχτή οικονομία και, τελικά, την πρωτοφανή ευημερία των λαών τους. Πότε αυτοδύναμα, πότε σε συνεργασίες μικρών ή μεγάλων συνασπισμών.

stoupas

Του Κώστα Στούπα

Την εμπειρία του από τις προσπάθειες μεταρρύθμισης της Ρωσίας ανέπτυξε χθες στην ομιλία του στην Αθήνα ο Αντρέι Ιλαριόνοφ, οικονομικός σύμβουλος του προέδρου Πούτιν στην αρχή της περασμένης δεκαετίας.

Η πρώτη υπόσχεση που έδωσε ο Ιλαριόνοφ στον Πούτιν όταν του ζήτησε να αναπτύξει τις απόψεις του, ήταν πως αν πάρει μέτρα απελευθέρωσης της οικονομίας σε πέντε με δέκα χρόνια θα καταφέρει να διπλασιάσει το ΑΕΠ.

Μια από τις πρώτες αποφάσεις που συμβούλεψε την κυβέρνηση της Ρωσίας να κάνει ήταν να αντικαταστήσει τους δεκάδες διάσπαρτους φόρους με 4-5 νέους χαμηλότερους. Π.χ. για τα φυσικά πρόσωπα κλίμακες 10,25 και 35% τις προσάρμοσε σε ένα ενιαίο συντελεστή 13% και τα έσοδα σε ένα χρόνο διπλασιάστηκαν.
Στη δεκαετία που πέρασε η Ρωσία όντως υπερδιπλασίασε το ΑΕΠ. Αλήθεια είναι όμως πως στο δεύτερο μισό της περασμένης δεκαετίας οι ρυθμοί μεγέθυνσης μειώθηκαν. Ο Ιλαριόνοφ παραιτήθηκε στα μέσα της δεκαετίας και οι μεταρρυθμίσεις ατόνησαν και αναστράφηκαν.

Panagiwtis Pikramenos

του Παναγιώτη Οθ. Πικραμμένου

Η Δικαιοσύνη δεν απειλείται από κανέναν, αν η ίδια δεν τείνει ευήκοον ους στις εξωθεσμικές παρεμβάσεις και πιέσεις. Απειλείται, συνεπώς, μόνον από τον κακό εαυτό της

    Τον τελευταίο καιρό η Δικαιοσύνη βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας και, ως εκ τούτου, προκαλεί καθημερινά την δημοσίευση άρθρων, σχολίων, αναλύσεων, αλλά και πολιτικούς και κοινωνικούς τριγμούς.

Αν θέλουμε να αναλύσουμε την όλη κατάσταση θα πρέπει, πριν απ’ όλα, ως Δικαιοσύνη να εννοήσουμε το σύστημα απονομής και τους ανθρώπους που την υπηρετούν. Απειλείται, λοιπόν, πράγματι η Δικαιοσύνη και οι λειτουργοί της από εξωγενείς και εξωθεσμικούς παράγοντες, όπως είναι οι παρεμβάσεις πολιτικών ή οι πιέσεις από οικονομικά και άλλα συμφέροντα; Μπορούν άραγε οι παράγοντες αυτοί, με τις παρεμβάσεις τους, να επηρεάσουν την απονομή της σε τέτοιο βαθμό ώστε η εφαρμογή του νόμου στην συγκεκριμένη υπόθεση να μην γίνει κατά τρόπον αντικειμενικό και αμερόληπτο αλλά κατά τρόπο μονομερή και ενέχοντα διάκριση;