Του Πάνου Παπαδόπουλου
Δεκατρία χρόνια μετά την πρεμιέρα του Αθήνα 2004 -ήταν 13 Αυγούστου- δεν είμαστε σε θέση να υπολογίσουμε πόσο μας κόστισαν. Αλλά το αληθινό κόστος των Αγώνων δεν μετριέται σε χρήματα. Ηταν ο μεγαλοϊδεατισμός που μας αφόπλισε ως λαό όταν χρειάστηκε να ριχτούμε στην κανονική μάχη

Ηταν τέτοιες ημέρες πριν από 20 χρόνια. Στο Ολυμπιακό Στάδιο ξεκινούσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, σαν κι αυτό που είδαμε στο Λονδίνο, μόνο που στην πρεμιέρα το λευκό από τα άδεια καθίσματα τύφλωνε αθλητές και τηλεθεατές. Πρώτος που σχολίασε το απογοητευτικό θέαμα ήταν ο Πρίμο Νεμπιόλο, τότε αφεντικό της IAAF. Δεν θα ξανασυνέβαινε κάτι τέτοιο. Κατασκηνώσεις, πρόσκοποι, δημόσιοι υπάλληλοι και κάθε άλλος πρόθυμος να πάρει ουσιαστικά τσάμπα ένα εισιτήριο και να ανηφορήσει στο Μαρούσι καλοκαιριάτικα, επιστρατεύτηκαν για να γεμίσουν τις εξέδρες του ΟΑΚΑ για να δείχνουμε ότι η διοργάνωση έχει επιτυχία και να το βουλώσει ο Νεμπιόλο που ως Ιταλός προφανώς έπαιζε το παιχνίδι της υποψηφιότητας της Ρώμης για το 2004 – η απόφαση της ΔΟΕ θα έβγαινε τον Σεπτέμβριο του 1997.

Του Πάσχου Μανδραβέλη
 Η αλήθεια είναι ότι σε ανύποπτο χρόνο η «Αυγή» είχε προειδοποιήσει για τη φιλοσοφία στελέχωσης του κράτους που θα ακολουθούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Εγραφε: «Σε ό,τι αφορά δε τις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων υπάρχουν όχι απλώς ικανά στελέχη, αλλά και με δεδηλωμένη από τώρα θέληση να αναλάβουν τη διαχείριση ανθρώπων και πόρων. Στον τομέα αυτό, μάλιστα, παρατηρείται και μεγάλη κινητικότητα πρόθυμων τεχνοκρατών οι οποίοι είχαν θείο στη Μακρόνησο ή ξάδελφο στο Πολυτεχνείο» (Θανάσης Καρτερός, «Οι καταλληλότεροι του ΣΥΡΙΖΑ», Αυγή 16.3.2014). Συνεπώς με δεδομένο ότι ο κ. Στέλιος Παππάς ήταν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1973, μπορούμε να πούμε ότι πετύχαμε κελεπούρι. Αντί να βασιζόμαστε σε εκείνους που απλώς είχαν μπάρμπα στη Μακρόνησο, επιστρατεύσαμε τους ορίτζιναλ αγωνιστές.

Περισσότερα από δέκα είναι πλέον τα ενεργά μέτωπα φωτιάς στη Ζάκυνθο, που για τρίτη ημέρα βρίσκεται αντιμέτωπη με την πύρινη λαίλαπα, καθώς πριν λίγη ώρα μια νέα πυρκαγιά έκανε την εμφάνιση της, αυτή τη φορά σε δάσος στο χωριό Καλαμάκι. Στην φωτιά έχουν σπεύσει ισχυρές δυνάμεις της πυροσβεστικής υπηρεσίας Ζακύνθου.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Απολογητική απέναντι στο παρελθόν της, ενοχική καθότι νικήτρια του Εμφυλίου, η πολιτική Δεξιά απαξίωσε να ασχοληθεί με τον πνευματικό κόσμο. Δεν είχε το έμψυχο υλικό; Ενας από τους ισχυρότερους μύθους της μεταπολίτευσης είναι ότι δεν υπήρχαν «δεξιοί» διανοούμενοι ή εν πάση περιπτώσει διανοούμενοι που δεν ήσαν στρατευμένοι ή συνοδοιπόροι της Αριστεράς. «Δεν μπορεί, κι αυτός ο Σεφέρης αριστερός είναι για να τον μελοποίησε ο Θεοδωράκης». Απλώς όσοι δεν ήσαν αριστεροί δεν εμφανίζονταν στα μπαλκόνια ούτε υπέγραφαν διακηρύξεις υποστήριξης κομμάτων πριν από τις εκλογές. Ο Χατζιδάκις, αν και θαυμαστής και προσωπικός φίλος του Καραμανλή, συγκρούστηκε όσο κανένας άλλος με τη Νέα Δημοκρατία ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος. Ομως οι ευθύνες της μη αριστερής διανόησης για την επικυριαρχία της Αριστεράς στον πνευματικό κόσμο είναι μεγάλες.

Του Βασίλη Γεώργα
Σοβαρές διαφωνίες για την «επόμενη μέρα» μετά την τυπική λήξη του μνημονίου τον Αύγουστο του 2018 επικρατούν μεταξύ του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του κορυφαίου υπουργού της κυβέρνησης Ευκλείδη Τσακαλώτου. Αιτία της διαφωνίας των δύο ανδρών είναι ότι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν συμμερίζεται την αισιοδοξία του επιτελείου του Αλέξη Τσίπρα ότι η Ελλάδα θα είναι σε θέση να βγει με «καθαρή έξοδο» στις αγορές το 2019 όπως έχει ήδη «προαναγγείλει» ο Πρωθυπουργός. Αντίθετα η άποψή του, όπως μεταφέρεται από πηγές που γνωρίζουν τις θέσεις που διατυπώνει στον Πρωθυπουργό, είναι ότι πιθανόν η Ελλάδα θα χρειαστεί και νέο Μνημόνιο με τη μορφή μιας αυστηρής πιστοληπτικής γραμμής (ECCL) από τον ESM η οποία  εκτιμάται ότι θα είναι τουλάχιστον διετούς διάρκειας ώστε να είναι ομαλότερος ο δρόμος απευθείας δανεισμού από τις αγορές ειδικά το 2019 που οι χρηματοδοτικές ανάγκες ξεπερνούν τα 15,5 δισ. ευρώ.

Του Αλέκου Παπαναστασίου

Πώς θα ήταν η χώρα χωρίς την παρέμβαση των «κακών» Ευρωπαίων; Με Θάνου και Στέλιο Παππά, με λατρεία για Μαδούρο και μίσος για τον Γεωργίου, η περίοδος «ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ενοχές» μετά την εκταμίευση της δόσης στις 10 Ιουλίου μάς δείχνει πώς θα ήταν η ζωή χωρίς «θεσμικά εμπόδια»

«H ύπαρξή τους σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά» θα έγραφε ίσως ο ποιητής για την περίοδο «ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ενοχές», για το κρεσέντο εθνολαϊκισμού που απολαμβάνουμε μετά το Eurogroup της 10ης Ιουλίου και την εκταμίευση της δόσης. «Επιτέλους να κυβερνήσουμε όπως ξέρουμε και μπορούμε». Αυτή είναι από την πλευρά τους η λογική.

ANDREW ROSS SORKIN / THE NEW YORK TIMES

«Το επιχειρηματικό κλίμα είναι καλύτερο από κάθε άλλη φορά και ο ενθουσιασμός των επιχειρηματιών έχει εκτοξευθεί στα ύψη!». Αυτό ήταν ένα από τα μηνύματα του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στο Twitter, κατά τα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας. Ηταν, λίγο έως πολύ, ένα εύστοχο μήνυμα. Οι χρηματιστηριακές αγορές καταγράφουν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Και, πράγματι, το ράλι αυτό δεν μπορεί να συμβεί έτσι απλά. Το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Τι είναι αυτό που υποκινεί την άνοδο των χρηματιστηρίων;

Του Κώστα Γιαννακίδη
Βούτσης, Καμμένος, Νέα Δημοκρατία, μαλλιοτραβιούνται χωρίς λόγο για τα θρησκευτικά, ο καθένας για το ακροατήριό του. Ενα είναι το θέμα: ο διαχωρισμός κράτους-Εκκλησίας. Και αυτό δεν τίθεται προς συζήτηση

Καμιά φορά οι πολιτικοί είναι σαν τους ποδοσφαιριστές. Οταν, πριν από σαράντα χρόνια, ο Στέλιος Παπαθεμελής αποφάσισε να φύγει από την ΕΔΗΚ, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία τον διεκδίκησαν με ζήλο.

Αλήθεια πόσοι από εμάς δεν έχουμε περάσει αμέτρητα καλοκαιρινά βράδια μπροστά στην τηλεόραση συντροφιά με παλιές ελληνικές ταινίες; Ρητορικό το ερώτημα μιας και  οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε  με τις ατάκες  Βουγιουκλάκη, Καρέζη, Βλαχοπούλου, Σταυρίδη, Παπαγιαννόπουλου, Φωτόπουλου, Κωνσταντάρα, Γώγου, Μπάρκουλη, Αλεξανδράκη, Παπαμιχαήλ, Μακρή, Βασιλειάδου, Αυλωνίτη, Χατζηχρήστου κ.α. όποιος υποστηρίξει το αντίθετο μάλλον ψέματα θα πει.

Όλοι αυτοί είναι συνδυασμένοι με τα πιο όμορφά μας χρόνια, τότε που μετρούσαμε τα μπάνια και τα παγωτά, τότε που παίζαμε στις γειτονιές κουτσό και κρυφτό,  λίγο πριν το ρολόι δείξει εννέα έπρεπε να είμαστε στο σπίτι γιατί σε  λίγο θα άρχιζε η αγαπημένη μας ελληνική ταινία… Πότε να δούμε την Τζένη ως  «Δεσποινίς Διευθυντής» να ρωτάει τον Αλεξανδράκη με εκείνο το παιχνιδιάρικο ύφος «γυρίσατεεε» και άλλες φορές να αγριεύει…

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Στο έργο του «Η μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας» ο Κώστας Αξελός αναρωτιέται: «Γιατί οι Εβραίοι άκουσαν τους προφήτες τους ενώ εμείς οι Ελληνες δεν ακούσαμε τους φιλοσόφους μας;» – το παραθέτω από μνήμης. Στη δεκαετία του πενήντα, όταν το έγραφε αυτό, το κροτάλισμα από τα όπλα του Εμφυλίου ήταν τόσο εκκωφαντικό, που σκέπαζε τις φωνές των φιλοσόφων. Και οι Εβραίοι μετά το Ολοκαύτωμα; Εμείς όμως είμαστε τόσο ευχαριστημένοι και υπερήφανοι που είμαστε Ελληνες, που δεν χρειάζεται να ακούσουμε τους φιλοσόφους μας γιατί γεννηθήκαμε απόγονοι του Πλάτωνα. Εξάλλου παράγουμε τόσο θόρυβο όλοι μαζί, που είναι σχεδόν αδύνατον να συγκεντρωθούμε για να σκεφτούμε.