Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Οι συνέπειες του μοιραίου εξάμηνου του 2015 κινδυνεύει να γίνουν μη αναστρέψιμες
Στο Eurogroup της 20/2/2015, υπογράφηκε πλήρης τελική συμφωνία για όλα.
Η Δαμόκλειος σπάθη επικρέμαται για χώρα, κοινωνία και κυβέρνηση

Είναι βέβαιο ότι σχεδόν όλοι οι Έλληνες, πιστεύουν ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΑΝΕΛ διαπραγματεύτηκε σκληρά με τους ευρωπαίους εταίρους μας, το πρώτο εξάμηνο του 2017, μόλις ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας. Διαπραγματεύεται όμως κάποιος όταν υπάρχουν θέματα προς διαπραγμάτευση για μια τελική συμφωνία. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για εθνικά θέματα που έχουν να κάνουν ακόμη και με αυτή καθεαυτή την υπόσταση και το μέλλον της χώρας μας. Λογικό απορίας άξιο βέβαια είναι ποιος ο λόγος ύστερα των πέραν των δύο ετών επανέρχομαι στα γεγονότα εκείνης της εποχής. Δύο είναι οι λόγοι. Ο ένας διότι οι δήθεν εκείνες σκληρές διαπραγματεύσεις έχουν επιβαρύνει βαριά την οικονομία μας και οι συνέπειες εκείνες εξακολουθούν να μας εξαθλιώνουν, και κύριος οίδε μέχρι πότε και δεύτερον για να αποκαλυφθεί ότι δεν υπήρχε λόγος για καμιά διαπραγμάτευση, ούτε σκληρή ούτε μαλακή.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ  ΠΡΕΒΕΛΑΚΗ*
Από τις γερμανικές καταβολές και τα εδαφικά της διακυβεύματα, η Γεωπολιτική κυριαρχείται από την ηπειρωτική οπτική. Ασχολείται με τα σύνορα, τα εδάφη, τις εθνότητες και τις μειονότητες. Κύριο μέλημά της ο πολιτικός χάρτης• ο θαλάσσιος χώρος αντιμετωπίζεται ως απλή προέκταση της ξηράς, με περιορισμένη αυτονομία. Αυτή η θεώρηση καθόρισε τις ελληνικές γεωπολιτικές αναπαραστάσεις. Η κατά προτεραιότητα ενσωμάτωσή μας στον ευρωπαϊκό κορμό κατά τις τελευταίες δεκαετίες την ενίσχυσε. Συνεπαγόμενη είναι και η αμηχανία ορισμένων Ελλήνων πολιτικών έναντι των θαλασσίων διακυβευμάτων- αν, επί παραδείγματι, “υπάρχουν θαλάσσια σύνορα”.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το παιχνίδι πρέπει να είναι πολύ χοντρό για να θυσιάσει ο Ιβάν Σαββίδης τον ΠΑΟΚ στον βωμό των Συριζανέλ

Έχουμε τονίσει στο παρελθόν και το επαναλαμβάνουμε: οι Συριζανέλ δεν πρόκειται να φύγουν εύκολα από την εξουσία. Και αν αυτό συμβεί, λόγω περιστάσεων, θα αφήσουν πίσω τους ένα πραγματικό ναρκοπέδιο με νάρκες εν σειρά. Τους μήνες που ακολουθούν, έτσι, έως τον αποφασιστικό προσεχή Αύγουστο, θα γίνουμε μάρτυρες των ακόλουθων γεγονότων και εξελίξεων.

Το «παπάκι» του Άσιμου που ηχογραφήθηκε «μυστικά»

 Ένα από τα πιο ευαίσθητα ελληνικά τραγούδια, έχει γραφτεί από έναν από τους πιο ευαίσθητους καλλιτέχνες. Για την ακρίβεια δεν είναι τραγούδι αλλά νανούρισμα. Αυτό, όμως, είναι μάλλον γνωστό για το συγκινητικό «έχω ένα παπάκι» του Νικόλα του Άσιμου.

Νέες αποκαλύψεις για τον τρόπο με τον οποίο ο Βρυώνης καθ υπόδειξη του Μαξίμου πούλησε στον «αγαπημένο ολιγάρχη» του ΣΥΡΙΖΑ Ιβάν Σαββίδη το κανάλι «Ε» έρχονται στην δημοσιότητα.

Όπως επιβεβαιώνει και στο σημερινό της φύλλο η πάντα ενημερωμένη (και) στα θέματα Διαπλοκής «Αxianews», το τελικό deal για την πώληση του «Epsilon» έγινε στο σπίτι του Λαζόπουλου στην Πάρο, τις μέρες που καιγόταν η Αττική και ο Τσίπρας ήταν εξαφανισμένος.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια αξιολόγησης, η συγκυβέρνηση παρουσίασε ένα συνολικό σχέδιο αναδιάρθρωσης του δημόσιου τομέα,  το οποίο υποστηρίζουν ότι θα οδηγήσει στην αποκομματικοποίηση του κράτους, στην αξιοκρατία, στην πλήρη ψηφιοποίηση του, στην απογραφειοκρατικοποίηση  και τέλος στην εκπλήρωση του ρόλου του που δεν είναι άλλος από την εξυπηρέτηση του πολίτη.

Συνέντευξη στο «ΣΚΑΪ» Του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου
«Εχθρός της Παράταξής μας, όποιος αντιστρατεύεται την επιχειρηματικότητα και την κοινωνική αλληλεγγύη»
   
Όποιος θέλει να είναι υποψήφιος, πρέπει να έχει μία συγκεκριμένη πρόταση. Αυτό θα το κρίνουν οι ψηφοφόροι, οι πολίτες που θα συμμετάσχουν στη διαδικασία.
   
Σε ό,τι με αφορά, θα ανακοινώσω τον σχεδιασμό μου την κατάλληλη στιγμή, με σεβασμό τόσο στους υποψηφίους όσο και στους πολίτες και τα μέλη της Παράταξής μας. Όλοι εμείς που στην πιο δύσκολη φάση για τη χώρα δεν φύγαμε αριστερά ή δεξιά, αλλά παραμείναμε σταθεροί στο ΠΑΣΟΚ και στην Δημοκρατική Συμπαράταξη, και δώσαμε τη μάχη για την πατρίδα μας, έχουμε ξεκάθαρη πολιτική πρόταση. Και οφείλουμε να την καταθέσουμε.

Του Πάσχου Μανδραβέλη
Περισσεύει η χλεύη για τη διαδικασία ανάδειξης αρχηγού, που έπειτα από πολλές απόπειρες και με χίλια ζόρια, ξεκίνησε στην Κεντροαριστερά. Οσοι έχουν ισχυρή μνήμη θα θυμούνται ότι ανάλογη ήταν η λοιδορία για την εκλογή από τη βάση που εισήγαγε στα ελληνικά πράγματα το 2004 ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Βασικό αντικείμενο της ειρωνείας τότε ήταν η μία υποψηφιότητα. Σήμερα οι πολλές.

Του  Άγγελου Κωβαίου
Ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να κατηγορεί με εμμονικό τρόπο το «παλαιό σύστημα», ενώ ονειρεύεται τις πρακτικές του παρελθόντος. Υπόσχεται προσλήψεις και «αναδιανομή», επιβεβαιώνοντας άθελά του ότι ο Θόδωρος Πάγκαλος είχε δίκιο και ότι όσα είχε παραδεχθεί εξακολουθούν να ισχύουν

Ισως συμβαίνει ασυναίσθητα, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει καθημερινώς να βυθίζεται στην νοοτροπία εκείνη που τον χαρακτηρίζει και την οποία μάλλον δεν μπορεί να υπερβεί: τη νοοτροπία του αντιπολιτευόμενου Πρωθυπουργού.

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Ηταν Δεκέμβριος του 2015. Στη Ν.Δ. γινόταν «του Παπαμιμίκου» – κατά τη φράση που χρησιμοποιεί τις τελευταίες ημέρες στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, για να ξορκίσει τα εκλογικά ατυχήματα. Πολλοί προφήτευαν τότε ότι η Δεξιά διαλύεται. Ακόμη περισσότεροι στοιχημάτιζαν στην άτρωτη ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον ένα ζεϊμπέκικο της Oλγας Γεροβασίλη –με τον Γ. Μαργαρίτη να καθαρίζει για χάρη της την πίστα– είχε ερμηνευθεί ως χορογραφία της συριζαϊκής αυτοπεποίθησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ ένιωθε –και χόρευε– σαν να ήταν το νέο ΠΑΣΟΚ.