Του Αντώνη Πανούτσου*

Στο σουρεαλιστικό θέατρο που λέγεται ελληνική κρίση ο Αλέξης Τσίπρας και ο Σόιμπλε άρχισαν να παίζουν μια διασκευή της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας. Του κλασσικού μυθιστορήματος του Τσαρλς Ντίκενς, που ένας φιλάργυρος δανειστής στην μέση βικτοριανή περίοδο μισεί τα Χριστούγεννα. Δέχεται όμως την επίσκεψη του φαντάσματος του μακαρίτη πρώην συνεταίρου του και τελικά πνεύματος των Χριστουγέννων, που του εξηγούν πως τα περνάνε οι τσιγκούνηδες στην μετά θάνατο ζωή. Αλλάζει την μέρα των Χριστουγέννων, βοηθάει τον ανεπρόκοπο ανηψιό του και την οικογένεια του φτωχού λογιστή του. Και στο τέλος πάνε όλοι μαζί στον Ρέμο ή όπου αλλού πηγαίνανε για ρεβεγιόν στην Βικτοριανή Αγγλία.


   Tou Λεωνίδα Γ.Μαργαριτη*

Αυτές τις μέρες της γιορτής των Χριστουγέννων, την παραμονή, επέστρεψα κι εγώ στη δική μου προσωπική Βηθλεέμ .

 


Αυτή η μέρα είναι ίσως η πιο γλυκιά και τρυφερή μέρα του χρόνου και τούτο γιατί  βγαίνουν στην επιφάνεια συναισθήματα που τις υπόλοιπες μέρες τα θάβουμε για τα καλά αφού τα συνθλίψει πρώτα η καθημερινότητα. Σημασία τούτη τη μέρα δεν έχει αν είσαι μεγάλος ή παιδί αλλά ο τρόπος που βιώνεις τη στιγμή.


Του Γιάννη Παπαθεοδώρου*

«Δεν θα παραδώσουμε ποτέ το λαό μας στους «yes-men», που θέλουν επέκταση της λιτότητας για πολλά ακόμη χρόνια», δήλωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός, στη νέα φάση της «σκληρής», όπως πάντα, διαπραγμάτευσης, από το προνομιακό βήμα του συνεδρίου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Δεν ξέρω ακριβώς ποιος είναι ο λαός στον οποίο αναφέρεται ο πρωθυπουργός ούτε κατανοώ τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να επικοινωνεί απευθείας μαζί του, ιδίως όταν οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια εικόνα κατάρρευσης του κυβερνώντος κόμματος. Αναρωτιέμαι ωστόσο για το νόημα της φράσης.

Του Σάκη Μουμτζή

Στις 21 Δεκεμβρίου 1944 συνελήφθη από την Πολιτοφυλακή του ΚΚΕ η μεγάλη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη. Δολοφονήθηκε την ίδια μέρα. Τα περιστατικά αυτού του φρικτού εγκλήματος έχουν καταγραφεί και αναλυθεί λεπτομερώς. Οι ευθύνες αποδόθηκαν με την εκτέλεση των φυσικών αυτουργών. Τι έγινε όμως με τους ηθικούς αυτουργούς;

Του Γιάννη Πανούση*

Άσε με να διώξω

τον ένοχο άνθρωπο από πάνω μου

να λυτρωθώ από τον εαυτό μου

Κική Τσαγκαράκη,Η πόλις μου

Του Στράτη Στρατήγη*

Ο μόνος Ευρωπαίος Πρωθυπουργός που πέταξε επίσημα με το κρατικό αεροπλάνο  στην Κούβα στην κηδεία του Κάστρο ήταν ο κ. Τσιπρας, εκφωνώντας μάλιστα και λόγο,εκθειάζοντας τα επιτεύγματα του ηγέτη ενός των στυγνότερων νοτιοαμερικανικών  ολοκληρωτικών καθεστώτων.Πήγε για να συναγελασθεί  με νοτιοαμερικανούς δικτάτορες και να τους πει ότι  προσπαθεί ακόμη να εγκαταστήσει, με μυημένους συνεργούς του,πάντα σε καίριες  υπουργικές θέσεις,παρόμοιο καθεστώς σε Ευρωπαϊκό έδαφος.


Του Νίκου Καραγεωργίου

Παρά τις διακηρύξεις, στην πράξη η ελληνική οικονομία μονιμοποιείται στην ύφεση, την ανεργία και άρα επιταχύνεται η διαρθρωτική της κατάρρευση.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου*

Μία προσεκτικότερη ανάγνωση των τελευταίων δημοσκοπήσεων, φέρνει στο προσκήνιο κάποια ερωτήματα. Το προβάδισμα της ΝΔ και το ποσοστό της αναμενόμενης αποχής.

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου*

Η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας έχει συνθλίψει τις αντιστάσεις μας απέναντι σε υπαρκτούς κινδύνους που σταδιακά στραγγαλίζουν τις προοπτικές της ζωής μας. Η σταδιακή επιβολή ενός δισταγμού αναφοράς σε οτιδήποτε έχει σχέση με τις διδασκαλίες αλλά και με τον τρόπο ζωής που επιβάλλει το Ισλάμ ξεχωρίζει. Κάτω από τον κίνδυνο να χαρακτηρισθεί κάποιος σαν κήρυκας μίσους, σαν απάνθρωπος ή και σαν ρατσιστής ακόμη, υποχρεώνεται να αποδέχεται σαν φυσιολογικές, εξελίξεις αντιδεοντολογικές, παράλογες ή και προκλητικές ακόμη.