Tου Φάνη Ζουρόπουλου
ΑΚΟΥΩ πολλούς , συνταξιούχους  κυρίως, να περιμένουν το μέρισμα [που δεν είναι μέρισμα, ούτε επίδομα, ούτε τίποτα , ένα ...χαρτζιλίκι των Συριζανελ είναι ...],με το οποίο θα τους λαδώσουν τα Χριστούγεννα......Και να το θεωρούν .....Μάνα εξ ουρανού, παρόλο που τους πετσόκοψαν τις συντάξεις και τους ληστεύουν με τον ΕΝΦΙΑ.ΕΙΝΑΙ τα πρώτα δείγματα της φτωχοποίησης που εφαρμόζει το Σταλινοφασιστικό καθεστώς. ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ: Για να πάρεις εσύ την κουτσουρεμένη έστω σύνταξη σου και να πληρωθεί ο.... στρατός των δημοσίων υπαλλήλων , οι ελεύθεροι επαγγελματίες φτύνουν αίμα, στην κυριολεξία .

Του  Κώστα Γιαννακίδη

Η κυβέρνηση θα μπορούσε να πετύχει μεγαλύτερη ωφέλεια και καλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα αν διέθετε το πλεόνασμα της υπερφορολόγησης σε αναπτυξιακές και επιχειρηματικές δραστηριότητες και όχι σε παροχές συγκυριακής ανακούφισης της εκλογικής πελατείας

Οσοι έχετε καβαλήσει τα 40, δεν μπορεί να μη θυμάστε τον Γιώργο Πολυχρονίου να παρουσιάζει τηλεπαιχνίδια, με την Ελένη Μενεγάκη στην επίδειξη των δώρων. «Εκατομμύρια!» φώναζε ο G-Poly και γύριζε ο Τροχός, άνοιγαν παράθυρα και έπεφταν κουρτίνες. Ειλικρινά μου θυμίζει τον Τσίπρα να μοιράζει υπερπλεόνασμα.

Του Κώστα  Χριστίδη*

Με αφορμή ένα άκρως ενδιαφέρον συνέδριο που συνδιοργάνωσαν πρόσφατα η Ελληνοαμερικανική Ένωση και το Hellenic American College με τίτλο ‘’Αναζητώντας την Μεταρρύθμιση στην Νεότερη και Σύγχρονη Ελλάδα’’, θα σημειώσω ότι η αλλαγή είναι το μόνο σταθερό στον κόσμο αυτό. ‘’Τα πάντα ρει’’, κατά την έκφραση του Ηράκλειτου. Η αλλαγή υπάρχει από την έναρξη του χρόνου και θα συνεχίζεται για πάντα. Κάθε αλλαγή δημιουργεί προβλήματα και ανάγκη προσαρμογών. Τα προβλήματα απαιτούν λύσεις και οι λύσεις δημιουργούν νέες αλλαγές. Όσο μεγαλύτερη είναι η ποσότητα και η ταχύτητα των αλλαγών – όπως συμβαίνει με πρωτόγνωρους ρυθμούς τις τελευταίες δεκαετίες – τόσο μεγαλύτερη είναι η ποσότητα και η περιπλοκότητα των προβλημάτων που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Και μόλις μία ομάδα προβλημάτων επιλυθεί, μία νέα γενεά προβλημάτων αναδύεται, εξ ου και η διαρκής ανάγκη μεταρρυθμίσεων, μεταβολής δηλ. του τρόπου με τον οποίο επιτελούνται διάφορα πράγματα και λειτουργούν συστήματα και θεσμοί.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η καθημερινά εντεινόμενη δραστηριότητα των ποικιλώνυμων αναρχικών ομάδων, που τα ΜΜΕ τις αποκαλούν αντιεξουσιαστές, από τον φόβο μήπως φτάσουν στα γραφεία τους και τους τα κάνουν γυαλιά καρφιά, με την κυβέρνηση από την πλευρά της ακτιβιστές να δείχνει μια φιλική προς αυτούς στάση, έχουν καταντήσει την Αθήνα μιαν αναρχοκρατούμενη πόλη.

Ρίχνουν μολότοφ σε αστυνομικό τμήμα και ο κατά τα άλλα αρμόδιος υπουργός, σφυρίζει κλέφτικα. Την ίδια ώρα τα παπαγαλάκια του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα για να υμνήσουν το θεάρεστο έργο του και ο αρχηγός της Αστυνομίας, σε ρόλο κομματικού παράγοντα, αγνοεί το επεισόδιο και δηλώνει  «ότι η επίθεση αυτή εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο αντιστροφής της πραγματικότητας, σε ό,τι αφορά στην αποτελεσματικότητα της Ελληνικής Αστυνομίας».

Γράφει η Πέπη Ραγκούση

Oταν ο Τσίπρας καταγγέλλει σήμερα τα fake news και ο Κουίκ, στο άκουσμα και μόνο της λέξης, δεν τηρεί τα στοιχειώδη προσχήματα μέσα στη Βουλή, μάλλον δεν αναγνωρίζουν αυτό που βλέπουν στον καθρέφτη. Δεν είναι μόνο το τέρας που δημιούργησαν. Είναι ο ίδιος τους ο εαυτός

Το παιδιά μέχρι την ηλικία των δύο, περίπου, ετών δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους όταν βλέπουν το είδωλό τους στον καθρέφτη. Τους μοιάζει σαν ένα εντελώς άγνωστο πρόσωπο που το περιεργάζονται και το αντιμετωπίζουν με δυσπιστία, ακόμη και με φόβο. Και όταν οι δικοί τους άνθρωποι αρχίσουν να λένε, για παράδειγμα, «Για κοίτα πόσο ωραίος είναι ο Γιαννάκης», σιγά-σιγά ο «Γιαννάκης» εξοικειώνεται με την εικόνα του. Αυτή την φάση της ανάπτυξης ο Λακάν την ονομάζει «στάδιο του καθρέφτη».

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ο Γιάννης Τσαρούχης ήταν χορτοφάγος. Τουλάχιστον όταν τον γνώρισα στο Παρίσι το 1980. Του είχα προτείνει, αντί για συνέντευξη, να πάμε στο Λούβρο και να μου μιλήσει για τη ζωγραφική που αγαπάει. Η εμπειρία ήταν αποκαλυπτική. Και το ενδιαφέρον εστιαζόταν στη ματιά ενός ανθρώπου που όχι μόνον γνωρίζει την ιστορία της τέχνης του, πολλοί μπορούν, αλλά έχει τη δυνατότητα να συνομιλεί με τους προγόνους του ως ίσος προς ίσον. Μοιραζόταν τα μυστικά με τους ζωγράφους των Φαγιούμ –«οι Ελληνες μετανάστες του καιρού εκείνου δεν ήσαν λαντζέρηδες, ήσαν καλλιτέχνες»– ή με τον Ρούμπενς – «το Χόλιγουντ της εποχής του». Μετά πηγαίναμε σ’ ένα εστιατόριο χορτοφαγίας στην περιοχή του Μονπαρνάς, όπου μασουλώντας κάτι άνοστες σόγιες μού υπαγόρευε ό,τι ήθελε να μου πει. Δεν ήθελε μαγνητόφωνο. Ο Τσαρούχης έλεγε ότι «εμείς οι Ελληνες τρώμε τόσο κρέας για να χορτάσουμε την πείνα που μας έτρωγε στην Τουρκοκρατία».

Του  Αλέκου Παπαναστασίου
Η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου μπορεί να μην κατάργησε τα Μνημόνια αλλά πέτυχε κάτι πολύ σημαντικότερο για τη στρατηγική της: «κατάργησε» τις λέξεις, δηλαδή το νοήμά τους…

Επί ΣΥΡΙΖΑ οι μεγαλύτεροι χαμένοι είναι ο λόγος και ο αντίλογος. O,τι και να πει κανείς για τις λαμπρές ημέρες της συγκυβέρνησης, η οποία σύντομα θα γιορτάσει τρία χρόνια ζωής, σχεδόν δεν έχει νόημα. Aλλωστε όλα είναι δίκη προθέσεων: «Είσαι δικός μας; Αν δεν είσαι, είσαι εναντίον μας»…

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Σε ένα ανταγωνιστικό brain-gain παιγνίδι έχουν αποδυθεί πολλές πολιτείες και δήμοι των ΗΠΑ. Προσφέρουν στην Amazon φοροελαφρύνσεις, που φθάνουν ακόμη και τα 7 δισ. δολάρια, για να προσελκύσουν την επόμενη επένδυση της εταιρείας. «O κολοσσός ηλεκτρονικού εμπορίου ανακοίνωσε ότι αναζητεί την πόλη για να στεγάσει το δεύτερο αρχηγείο της στις ΗΠΑ, το οποίο θα απασχολεί περίπου 50.000 εργαζομένους. Η εταιρεία είχε γνωστοποιήσει ότι σκόπευε να επενδύσει 5 δισ. δολάρια για τα δεύτερα κεντρικά της κτίρια, τα οποία είναι γνωστά με την επωνυμία “Αmazon HQ2”» («Καθημερινή» 20.10.2017).

Του Σάκη Μουμτζή

Η πυγμαχία είναι ένα άθλημα που απαιτεί υψηλή τεχνική, ευφυία, δυνατά πόδια και χέρια και κυρίως στρατηγική. Απαιτεί άριστη γνώση του αντιπάλου, των πλεονεκτημάτων του και των μειονεκτημάτων του.

Κανένας προπονητής, που έχει εμπιστοσύνη στον πυγμάχο του, δεν θέλει να φτάσει ο αγώνας μέχρι τους τελευταίους γύρους, γιατί εκεί όλα μπορεί να συμβούν. Ούτε θέλει νίκη στα σημεία. Επιδιώκει ένα γρήγορο νοκ-άουτ.

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Αν δεν υπήρχε ο Βενιζέλος, η Θεσσαλονίκη -την παράδοση της οποίας εορτάζουμε σήμερα- δεν θα ήταν δική μας. Κάθε 100 χρόνια παρουσιάζεται ένας φωτισμένος ηγέτης όμως στο μεσοδιάστημα η Ελλάδα παραδίδεται σε μια ελίτ βλακών. Και γι' αυτό καλύτερα να πορευθούμε αλλιώς από εδώ και πέρα

Σήμερα είναι η επέτειος παράδοσης της Θεσσαλονίκης σε ελληνική διοίκηση. Οι ανοησίες περί απελευθέρωσης είναι εθνικιστικές κορώνες, αφού το ελληνικό στοιχείο στην πόλη δεν ξεπερνούσε το ένα τέταρτο του πληθυσμού, για πολλούς αιώνες. Ωραία είναι που μας ανήκει η πόλη και δεν χρειάζεται κανένα άλλο επιχείρημα για αυτό…