Του Σάκη Μουμτζή

Το θετικό με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι η αφοπλιστική ειλικρίνεια τους. Αυτά που σκέφτονται και συζητούν στον κομματικό τους μικρόκοσμο, επειδή θεωρούν πως είναι απολύτως λογικά, στην συνέχεια τα δημοσιοποιούν χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Έτσι, προχθές και χθες, πληροφορηθήκαμε από τα στόματα των Γ.Χουλιαράκη και Ε.Τσακαλώτου, πως η μεγάλη φορολόγηση  της μεσαίας τάξης είναι συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης, ώστε το υπερπλεόνασμα να διανεμηθεί στους οικονομικά δυσπραγούντες.


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο τεχνολογικός ωκεανός μέσα στον οποίο κινείται, ή μάλλον πλέει, ο σύγχρονος άνθρωπος μήπως θέλει τον νέο Σωκράτη του;

Παρίσι 1972. Στην αίθουσα όπου προβάλλεται η ταινία επικρατεί νεκρική σιγή. Όλοι βλέπουμε στο τέλος ενός διαπλανητικού ταξιδιού ο εξερευνητής του Σολάρις να ανακαλύπτει έναν ανησυχητικά παράξενο κόσμο. Έναν πλανήτη-ωκεανό, με ανταύγειες νεφρίτη και αμέθυστου, όπου η ύλη γίνεται ένα με το άϋλο, δημιουργώντας απίστευτους συνδυασμούς. Έναν κόσμο με συγκεκριμένα αλλά και εφήμερα σχήματα, όπου το σύμπαν του μυαλού και το σύμπαν της εξωτερικής πραγματικότητας συνενώνονται σε έναν εναγκαλισμό έρωτα ή καταστροφής.


Του  Κώστα Γιαννακίδη

Οι εκλογές δεν κρίνονται από τους συνταξιούχους. Δεν κρίνονται ούτε από τους δημοσίους υπαλλήλους, παρά τον μεγάλο όγκο τους. Κρίνονται πάντα από τη μεσαία τάξη

Επισήμως οι υπουργοί λένε ότι τον Αύγουστο τελειώνει η επιτροπεία και από Σεπτέμβριο αρχίζει το πάρτι. Αμέσως μετά το τέλος του προγράμματος θα μπορέσει, επιτέλους, ο ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάσει το δικό του. Οπως στους γάμους: τελειώνει το ξένο πρόγραμμα και αρχίζει το λαϊκό.

Του Νίκου Μορόπουλου

Την ελληνική κοινωνία ολόκληρη, ή τον κομματικό του στρατό που τόσο τον έχει ανάγκη;

Το ερώτημα είναι άμεσο και σοβαρό: Μπορεί να κυβερνήσει ο πρωθυπουργός ή δεν θέλει για συγκεκριμένους πολιτικο-κομματικούς λόγους; Διότι ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Αλέξης Τσίπρας ασκεί την εξουσία, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, θυμίζει τον μάγειρα που θέλει να φτιάξει μία ομελέττα χωρίς να σπάσει αυγά. Είτε λοιπόν ο κύριος πρωθυπουργός δεν μπορεί να σπάσει αυγά, είτε δεν θέλει. Στην συνέχεια θα προσπαθήσω να απαντήσω στο ερώτημα.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Οι αναζητούντες εξιλαστήρια θύματα για την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, ως φαίνεται, είτε έχουν βαθύ ύπνο είτε δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είτε, τέλος, αλλού το πάνε…

Η ελληνική πορεία προς την πτώχευση και τα μνημόνια στην συνέχεια όχι μόνον ήταν γνωστή και επαρκώς αιτιολογημένη με αλλεπάλληλα υπομνήματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διεθνών οργανισμών προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά είχε επισημανθεί στον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου το 1985 από τα πιο επίσημα και έγκυρα χείλη: αυτά του τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Δημήτρη Χαλικιά.

Του Άγγελου Κωβαίου

Πόσα και ποια μέσα είναι ενταγμένα στο φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο και ποια απέναντι; Η εικόνα διαφέρει πολύ από αυτήν που περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας. Ας μετρήσουμε λοιπόν...

Τα εννοεί σοβαρά ο Αλέξης Τσίπρας όσα λέει για το εχθρικό μιντιακό περιβάλλον, μέσα στο οποίο «το καραβάνι του προχωρά και τα σκυλιά αλυχτάνε», για να θυμηθούμε εκείνη την ιστορική του έκφραση;

Επανήλθε την Παρασκευή στο γνωστό αυτό τροπάρι, απαντώντας στην ερώτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την βία και την ανομία.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αγαπητέ κ. Μητσοτάκη,

Σας γράφω για να σας αναγγείλω ένα νέο που, ενώ ξέρω ότι θα σας στενοχωρήσει, δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να το κρατήσει μυστικό. Για να σας προετοιμάσω, σας ζητώ να θυμηθείτε ότι οι δημοσκοπήσεις είναι ευνοϊκές για εσάς και το κόμμα σας. Αυτά να σκέφτεστε και να μη μαυρίζουν τη σκέψη σας οι δυσμενείς ειδήσεις. Πάντα τέτοια! Με συγχωρείτε, παρασύρθηκα από την ανάγκη μου να σας το φέρω όσο πιο μαλακά μπορώ. Και το λέω αυτό, διότι εγώ ο ίδιος, προσωπικώς και αυτοπροσώπως –πόσο πιο καθαρά να το πω– όταν το είδα γραμμένο με ολόμαυρα γράμματα σε κάτασπρο φόντο, προσπάθησα να μην το πιστέψω. Oμως το φόντο παρέμενε κάτασπρο και τα γράμματα δεν έλεγαν να χάσουν τη μαυρίλα τους. Τόσο που μαύρισε την ψυχή μου και τον νου μου, έχασα επ’ ολίγον τις αισθήσεις μου, όταν συνήλθα, όμως, είπα πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό και πήρα το κουράγιο να γράψω αυτήν την επιστολή.

Του Αλέκου Παπαναστασίου
Και όμως, υπάρχει μια ομάδα τεχνοκρατών στο ελληνικό κράτος που δεν αλλάζει όταν αλλάζει η κυβέρνηση και πέτυχε πολλά τα τελευταία χρόνια. Το νέο της εγχείρημα, το swap των ομολόγων, βρίσκεται στα σκαριά από το 2013. Να γιατί είναι σημαντικό

Σε λίγες ημέρες, όπως έχουν προαναγγείλει τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) θα προχωρήσει στην ανταλλαγή (swap) των 20 ομολόγων ονομαστικής αξίας 29,7 δισ. ευρώ που είχαν εκδοθεί το 2012 στο πλαίσιο του PSI με πολύ λιγότερα ομόλογα ίδιας ονομαστικής αξίας. Τα προς ανταλλαγή ομόλογα έχουν λήξεις που ποικίλουν από το 2023 μέχρι το 2042 ενώ τα νέα που θα εκδοθούν στη θέση τους εκτιμάται ότι θα έχουν διάρκεια από 5 ως 25 έτη.


Του Πάσχου Μανδραβέλη

Δεν είναι νέο η «βιομηχανία αγωγών κατά δημοσιογράφων και εφημερίδων», που κατήγγειλε ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος με ερώτησή του στον υπουργό Δικαιοσύνης. Η διά της Δικαιοσύνης λογοκρισία του Τύπου είναι μια παλιά παθογένεια της ύστερης Μεταπολίτευσης, την οποία τούτη η κυβέρνηση –όπως κάνει με όλες τις παθογένειες– διόγκωσε.


Του Αντώνη Κεφαλά

Από το 2010 έξη πρωθυπουργοί (τέσσερις εκλεγμένοι και δύο υπηρεσιακοί) έχουν θέσει ως  προσωπικό και κομματικό τους στόχο την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια. Δίπλα τους στέκεται σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος. Άκριτα ανταποκρινόμενο το κοινωνικό σύνολο, έχει επίσης ανάγει την έξοδο ως υπέρτατο αγαθό. Το μήνυμα είναι στην ουσία δόλιο –οπότε και απλό: σωζόμαστε αν βγούμε από τη μέγγενη των μνημονίων. Η σημερινή κυβέρνηση έχει μάλιστα αναγάγει το σύνθημα της εξόδου σε πλαίσιο ζωής ή θανάτου – πρωτίστως για την ίδια και – όπως το βλέπει—κατ’ επέκταση για τη χώρα.