Μήνυμα προς πολλούς  ότι την Κυριακή θα είναι παρών στο συλλαλητήριο της Αθήνας για το Σκοπιανό έστειλε ο Μίκη Θεοδωράκης λίγο μετά την επίθεση των αγνώστων στο σπίτι του με μπογιές και συνθήματα.

Μέσω κύκλων του στον ΣΚΑΙ ο μουσικοσυνθέτης απάντησε λέγοντας:  

«Ο Μίκης Θεοδωράκης αύριο έχει ραντεβού με την ιστορία» και το ραντεβού αυτό δεν το αλλάζει.

Προσθέτοντας πως, όπως όλοι οι σκοτεινοί κύκλοι που τον κυνήγησαν από το 1940 «θα... καταλήξουν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας».


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Συμβολισμός ή πρόνοια; Το πλήθος του αυριανού συλλαλητηρίου θα έχει γυρισμένη την πλάτη του στη Βουλή, αφού η εξέδρα των ομιλητών θα βρίσκεται στην Ερμού, επειδή οι διοργανωτές θέλουν να δείξουν την αδιαφορία τους για το Κοινοβούλιο; Ή μήπως φοβούνται ότι μπορεί να αρχίσουν οι κασιδιάρικες μούντζες και τα «να καεί»; Μην ξεχνάμε ότι ο εκ των ομιλητών Μίκης πριν από κάτι χρόνια, όχι και τόσο πολλά, παρακινούσε τις «Σπίθες» να καταλάβουν Κοινοβούλιο και Ευρώπη ομάδι. Θα μου πείτε τότε ήταν νέος. Τώρα ωρίμασε πολιτικά. Το βέβαιο είναι ένα. Το συλλαλητήριο μπορεί να οργανώνεται για το μακεδονικό ζήτημα, πλην όμως ένα μεγάλο μέρος όσων συμμετέχουν θέλουν να το μετατρέψουν σε πολιτική διαμαρτυρία κατά της συγκυβέρνησης. Λογικός λοιπόν ο πανικός εκ μέρους της, λογικές οι απειλές και εκ μέρους των υποτρομοκρατών του «Ρουβίκωνα». Διότι η επίσημη Αριστερά και τα διάφορα ζιζάνια που φύονται στο μποστάνι της ώς σήμερα θεωρούσαν ότι είχαν το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας.



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ο Γιώργης έχει ξεπεράσει τα εξήντα πέντε χρόνια του. Κοτσονάτος, καλοστεκούμενος, ενεργητική προσωπικότητα, με καλή δουλειά στα χέρια του, την έστησε κάποτε μονάχος του και κατάφερε να την κρατήσει όρθια στην κρίση. Με απώλειες, αλλά όρθια. Τέσσερα παιδιά έχει μεγαλώσει, το τελευταίο τελειώνει τώρα τις σπουδές του, τα δυο μεγάλα μπήκαν στην οικογενειακή δουλειά και σιγά-σιγά την προσαρμόζουν στην εποχή τους. Ο πατέρας τους από κοντά να τα συμβουλεύει, να τα προστατεύει απ’ τις κακοτοπιές, να τους παραδίδει κομμάτι-κομμάτι και με την δέουσα ασφάλεια την επιχείρηση.



Γράφει ο  Κώστας Γιαννακίδης

Δεν γίνεται να μη σε ενοχλούν οι χρυσαυγίτες το 2012, αλλά να σε ενοχλούν το 2018. Δεν μπορείς το 2014 να γράφεις ότι όποιος δεν είναι μαζί σου είναι και εχθρός, αλλά το 2018 να καλείς σε συνεννόηση. Τώρα έχεις δίκαιο, αλλά, ταυτοχρόνως, ο τόνος σου δείχνει γελοίος

Δεν σκοπεύω, φυσικά, να πάω στο συλλαλητήριο. Ως Θεσσαλονικιός, δεν πήγα ούτε στο συλλαλητήριο του 1992. Προτίμησα να αράξω σε ουζερί της Προξένου Κορομηλά, κρατώντας τραπέζι για την παρέα. Ημουν ο γραφικός της παρέας.



Του Σάκη Μουμτζή

Πρώτα ο J. Dijsselbloem επεσήμανε την άριστη συνεργασία του με τον Ε.Τσακαλώτο και τον Α.Τσίπρα.

Μετά ήρθε ο T.Wiser που είπε πως, μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ αγκάλιασε το μνημόνιο.

Και χθές ο Μ. Nimetz δήλωσε πως τώρα είναι ευκαιρία να λυθεί το Σκοπιανό, γιατί σε δύο χρόνια δεν ξέρουμε ποια κυβέρνηση θα έχουμε στην Ελλάδα.



Γιατι πρεπει να απαλειφθει καθε τι που αφορα σε αλυτρωτισμο,για το καλο της Ευρωπης και της ειρηνης στα Βαλκανια.

Ειδικου συνεργατη μας και αναλυτη


Τη στιγμή που 140 χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει το κράτος των Σκοπίων με την ονομασία«Δημοκρατία της Μακεδονίας», μπορούμε να διεκδικούμε σήμερα ονομασία χωρίς τον όρο Μακεδονία;

Όχι, καμιά σημασία δεν έχει το γεγονός ότι 140 χώρες το αναγνώρισαν με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Από τη στιγμή που έχει αναγνωρισθείαπό κάθε πλευρά, από ΕΕ, ΟΗΕ και αμοιβαίως από Ελλάδα – Σκόπια, ότι το όνομα πρέπει να αλλάξει, είναι συνακόλουθο ότι και αυτές οι 140 χώρες θα πρέπει να το αναγνωρίσουν με τη νέα ονομασία που θα συμφωνήσουμε. 
Ξέρετε, δεν είναι το όνομα το κύριο ενδιαφέρον των γειτόνων μας. Το όνομα Μακεδονία έχει εφευρεθεί από τους Σλάβους του Τίτο για να αποτελέσει το όχημα για αλυτρωτισμό και εδαφικές βλέψεις για τη Θεσσαλονίκη και έξοδο στο Αιγαίο.



Του Νικήτα Κωνσταντέλλου

Όλα δείχνουν ότι αρκετά πράγματα αλλάζουν από πλευράς νοοτροπίας και συμπεριφοράς – κάτι που οφείλουμε στην νέα γενιά και στα παιδιά μας

Το 2017 ήταν πραγματικά άλλο ένα δύσκολο έτος. Η οικονομική ζωή έχει γίνει πολύ δυσάρεστη τα τελευταία χρόνια, με αρνητικές επιπτώσεις τόσο για την χώρα μας όσο και για την επαγγελματική και οικογενειακή μας ζωή. Για πολλούς συμπατριώτες μας, αντί η ζωή να είναι η αναζήτηση της ευτυχίας, έχει γίνει αγώνας για επιβίωση.


Του Λαμπρου Ροιλου{*}
Η σύνθετη ονομασία που θα περιλαμβάνει το όνομα Μακεδονία προωθείται αρμοδίως από τον γραμματέα του ΟΗΕ κ.Νίμιτς και προφανώς αποτελεί την λύση που προκρίνουν το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε.
 
Για εκείνους τους Έλληνες πολιτικούς που αυτό αποτελεί μια ρεαλιστική λύση- (παράλληλα βέβαια με την ρητή συνταγματική κατοχύρωση περί μη έγερσης ποτέ αλυτρωτικών βλέψεων προς την Ελλάδα)-, αυτό που τους χωρίζει είναι η διαδικασία επίτευξης της λύσης αυτής, που όμως όπως θα φανεί πιο κάτω δεν έχει απλό διαδικαστικό χαρακτήρα, αλλά αποτελεί καθαρά θέμα ουσίας.



Γράφει η Αννα Διαμαντοπούλου

Η τόσο αναγκαία εθνική ανόρθωση μπορεί να γίνει μόνο μέσα από ένα εθνικό αφήγημα που θα γίνει σχέδιο για την Ελλάδα. Σ' αυτό το σχέδιο μπορούν να συντεθούν οι δύο «Θεσσαλονίκες»: αυτή που συναρπάζεται από την μεγάλη τεχνολογική επανάσταση και θέλει να είναι ισότιμο κομμάτι του καινούργιου κόσμου και αυτή που αγωνιά για το εθνικό μέλλον
 
Μακεδονία! Θεσσαλονίκη! Κόσμος πολύς! Γέμισαν σκάλες, εξώστες, νέοι κρέμονται σαν τσαμπιά σταφύλια στα εσωτερικά μπαλκόνια. Στο Διαδίκτυο χαμός, αναπαραγωγή της ομιλίας, φωτογραφίες, έντονοι διάλογοι, ιδέες, σκέψεις, προβολές στο μέλλον, φόβοι, ελπίδες, όνειρα. Μια γενιά θέλει και νιώθει πως μπορεί να απογειωθεί και μαζί της να τραβήξει την πατρίδα.

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αντιλαμβάνομαι γιατί ένας Φυρομίτης, Σκοπιανός ή Ανωμακεδόνας έχει πρόβλημα ταυτότητας. Oφείλει να προβληματίζεται για την ταυτότητά του. Αφήνω κατά μέρος ότι η συγκατοίκηση εντός των συνόρων του αντιμετωπίζεται ως καταναγκαστικός, ή κυνικός, συμβιβασμός τριών τουλάχιστον κοινοτήτων με χωριστό εθνικό πρόσημο η καθεμία. Μιλάει μια γλώσσα η οποία έχει χαμηλό βάθος ιστορικού πεδίου, υποτυπώδη λογοτεχνία, και στην πραγματικότητα είναι μια μείξη διαφόρων άλλων γλωσσών. Ο χρόνος της αυτοδιάθεσής του είναι μικρός. Η παιδική ηλικία είναι πάντα ανασφαλής, χρειάζεται προστάτες, ειδικά για έναν λαό που προσπαθεί να διδαχθεί τη δημοκρατία, ένα πολίτευμα που ποτέ πριν δεν γνώρισε. Είναι λογικό, λοιπόν, να αναζητεί μια ενιαία ταυτότητα, έστω προσχηματική, για να σταθεί στα πόδια του. Eτσι εξηγείται και η περίοδος Γκρούεφσκι, με το Μakedonija Pride, έτσι εξηγούνται και οι αλυτρωτικές διατάξεις του συντάγματός του.