Του Αντώνη Τριφύλλη

Μία ερμηνεία για την απορροφητικότητα των ψευδών του

Ας αρχίσουμε με ένα ανέκδοτο για συναδέλφους ηλικιωμένους και ένα κουΐζ για τους υπόλοιπους. Στο καφενείο του χωριού, με μέτωπο στην θάλασσα, τρεις απόστρατοι αλιείς πίνουν τον καφέ τους. Σιωπούν. Οι σιωπές με τα χρόνια είναι τρόπος τους.

Του Θάνου Βερέμη*

Με εξαίρεση λίγους υπουργούς, η κυβέρνηση δεν διαθέτει επαγγελματίες που αναδείχθηκαν στο πεδίο.

Ίσως γι’ αυτό αδυνατεί να λειτουργήσει ορθολογικά, να αντιληφθεί την διάκριση των εξουσιών που χρειάζεται κάθε δημοκρατία και να προστατέψει τους πολίτες από τις βιαιοπραγίες οποιασδήποτε οργανωμένης μειοψηφίας.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Με επίδειξη ψυχραιμίας, λογικής και κοινωνικής ευαισθησίας, το υπουργείο του κ. Γαβρόγλου αντιμετώπισε τα επεισόδια στο Πανεπιστήμιο Πατρών. «Οι διαφωνίες επιλύονται με διάλογο και όχι με τη βία», απεφάνθη. Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με τη σώφρονα στάση του καθηγητού; Υποθέτω ότι θα έχει και εναλλακτικές. Εάν οι διαπραγματεύσεις δεν ευοδωθούν, εάν οι διαφωνίες ανάμεσα στους τρωγλοδύτες που δέρνουν και τα σπάνε και στους καθηγητές τους αποδειχθούν αγεφύρωτες, μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον διεθνή οργανισμό, όπως ο ΟΗΕ. Και αφού οι κυανόκρανοι επιβάλουν την ανακωχή, έστω προσωρινή, να συναντηθούν οι εμπλεκόμενοι στη Γενεύη ή τη Ζυρίχη, πάντως σε ουδέτερο έδαφος, για να καταλήξουν εάν προτιμούν διζωνική, ομοσπονδία ή δύο χωριστά κράτη. Η υποκρισία έχει όρια. Η βλακεία δυστυχώς δεν έχει.

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Υπάρχει μια μερίδα στελεχών που νιώθουν κομματικά παραγκωνισμένοι και πολιτικά ξεπερασμένοι από την τακτική του Κυριάκου απέναντι σε κοινωνικές ομάδες και συντεχνίες, για παράδειγμα οι ταξιτζήδες. Δεν μπορούν καν να την καταλάβουν, καθώς είναι εθισμένοι στη λογική του προσεταιρισμού τους

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Αν ζούσε σήμερα ο Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ θα προειδοποιούσε τον κ. Αλέξη Τσίπρα: «Θα διαπιστώσεις ότι με τις δαφνοστεφείς μεταγραφές τους κάποιοι από τα αζήτητα του ΠΑΣΟΚ είναι ικανοί να αποτύχουν στα μεγάλα, αλλά είναι εξίσου ικανοί να αποτύχουν και στα μικρά».

Του Στέφανου Μάνου

Πριν από 170 χρόνια, τον 19ο αιώνα, ο Γάλλος φιλελεύθερος οικονομολόγος Frédéric Bastiat έγραψε το περίφημο δοκίμιο "Ce qu'on voit et ce qu'on ne voit pas" (Ό,τι βλέπουμε και ό,τι δεν βλέπουμε) στο οποίο εξηγούσε με γλαφυρό τρόπο ότι όλες οι οικονομικές αποφάσεις έχουν την πλευρά που βλέπουμε και μια άλλη που δεν βλέπουμε. Ασχολούμαστε με τα άμεσα αποτελέσματα και αγνοούμε τα μακροπρόθεσμα. Σωστή πολιτική είναι αυτή που ισορροπεί τα άμεσα με τα μακροπρόθεσμα. Όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα των μνημονίων είναι το αποτέλεσμα κοντόθωρης λαϊκίστικης εγωιστικής πολιτικής. Θυμηθείτε το ασφαλιστικό. Το πολιτικό σύστημα μοίραζε υποσχέσεις συντάξεων και ...έχει ο Θεός. Σήμερα οι συνταξιούχοι πένονται και ανακαλύπτουν την πλευρά των αποφάσεων που οι πολιτικοί αγνόησαν προς ίδιο όφελος.

Την πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ελλάδας, τις προοπτικές που διανοίγονται για εμβάθυνση της οικονομικής και αμυντικής συνεργασίας και τον ρόλο της Ομογένειας περιγράφει, σε εκτενή συνέντευξή του στον «Εθνικό Κήρυκα» της Νέας Υόρκης, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα, Τζέφρεϊ Πάιατ.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Τσίνησε το Δαιμόνιον του κ. Τσακνή όταν διεπίστωσε πως δυνάμεις εχθρικές προς το ελεύθερον πνεύμα του βρυχώνται υπογείως για να υπονομεύσουν το έργο του. Διότι δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η θητεία του στην ΕΡΤ υπήρξε η θητεία ενός καθαρόαιμου διανοουμένου της προοδευτικής αριστεράς. Θα τολμούσα να πω ενός μαχόμενου διανοούμενου.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Γιατί ο Τσίπρας, τη στιγμή που υποτίθεται ότι φορά προσωπείο κανονικότητας, διαλέγει έναν κατεξοχήν συγκρουσιακό δημοσιογράφο να δώσει τον τόνο της επικοινωνίας στο γραφείο του; Επειδή τα τρολ ξεφούσκωσαν και πελταστές τύπου Καρανίκα είναι κατηγορίας φτερού

Του Γιάννη Μαρίνου

Κύριος ένοχος ο πρωθυπουργός, για τα ανύπαρκτα ειδικά προσόντα του Κουρουμπλή

Από την ημέρα της βύθισης του «Sea Diamond» στην Σαντορίνη έπρεπε να σημάνει συναγερμός διαρκείας. Υπήρξε ηχηρή προειδοποίηση για την συμφορά που θα προκαλούσε η βύθιση ενός πετρελαιοφόρου από τα εκατοντάδες που καθημερινά κινούνται στις περίκλειστες ελληνικές θάλασσες. Μία διάχυση χιλιάδων τόνων πετρελαίου στην θάλασσα των Κυκλάδων ή της Δωδεκανήσου θα σήμαινε το τέλος του τουρισμού στα νησιά τους και ανήκεστη βλάβη στην μόνη πια βαριά βιομηχανία της χώρας μας.