Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

Για πρώτη φορά, ο πολιτικός που πορεύτηκε επενδύοντας στο θυμικό, στη συνθηματολογία και στην άρνηση κινδυνεύει να δει μια τεράστια συγκέντρωση εναντίον του. Αντέχει ο Πρωθυπουργός ένα «Οχι» όταν ο ίδιος κατ' εξαίρεσιν προωθεί το «Ναι»;

 Ο πολιτικός που κέρδισε τα πάντα χάρη στην πολιτική του συναισθήματος, που επένδυσε στο θυμικό και στη διέγερση των παθών, καλείται να αναμετρηθεί με τη συνταγή της επιτυχίας του: κραυγές, υπερ-απλούστευση, καταγγελία των προδοτών που μας ξεπουλάνε. Ολα λειτούργησαν υπέρ του.

 

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Να λοιπόν που μπορούν να ξεμπλοκάρουν τα κόκκινα δάνεια με κυβερνητικές τροπολογίες, σαν αυτή που πέρασε η κυβέρνηση για την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΑΕΠΙ), εις βάρος φυσικά των τραπεζών και με τελική επιβάρυνση των φορολογουμένων. Με την τροπολογία αποδεσμεύθηκαν 5.888.310 ευρώ, ώστε να γίνει η διανομή των πνευματικών δικαιωμάτων.

 

Γράφει ο  Σπύρος Σεραφείμ

Στις 19 Ιανουαρίου 1943 γεννήθηκε αυτή η ιδιαίτερη ψυχή, ήρθε στον κόσμο αυτό το σώμα που το ταλαιπώρησε αρκετά, αλλά του χάρισε και ηδονές, πέρασαν 75 χρόνια από τη στιγμή που ο πλανήτης ετοιμαζόταν να ακούσει μια μοναδική φωνή. Οχι, δεν πρόκειται για άλλη μια βιογραφία για την Τεξανή

Εάν ανοίξετε ένα οποιοδήποτε site με βιογραφίες, θα διαβάσετε ότι «η Τζάνις Λιν Τζόπλιν ήταν αμερικανίδα μουσικός, τραγουδίστρια, στιχουργός, ζωγράφος, χορεύτρια και ενορχηστρωτής μουσικής. Ηρθε στο προσκήνιο στο τέλος της δεκαετίας του ‘60, αρχικά ως τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company και αργότερα με σόλο καριέρα με συγκροτήματα όπως οι Kozmic Blues Band και οι Full Tilt Boogie Band. Κυκλοφόρησε μόλις τέσσερα στούντιο άλμπουμ (εκ των οποίων ένα μετά θάνατον). Θεωρείται η καλύτερη, ίσως ερμηνεύτρια των μπλουζ και μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της ροκ μουσικής».

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Φαντασθείτε μια Ελλάδα που είχε επεξεργαστεί όσα συμπλέγματα τη συνδέουν με την πολύτιμη αρχαιότητά της. Οχι απαραιτήτως στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή, αλλά στις αίθουσες των σχολείων, των πανεπιστημίων, ή ακόμη καλύτερα, στα βιβλία. Φαντασθείτε μια Ελλάδα που δεν κοκορευόταν μόνον στα διεθνή φόρα και τις αγορές για το Νομπέλ του ποιητή της, αλλά είχε διαβάσει και τον λόγο που έβγαλε για το χρέος απέναντι στη γλώσσα του. Φαντασθείτε μια Ελλάδα που δεν ναρκισσευόταν μόνον ότι μιλάει μια γλώσσα που τόσες λέξεις έδωσε στην οικουμένη, αλλά μάθαινε από την τρυφερή της ηλικία ότι αυτή η γλώσσα είναι η εξέλιξη της αρχαιότερης ευρωπαϊκής γλώσσας, της μόνης που δεν έπαψε ποτέ να μιλιέται.

 

Οι νέες ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις και η  εξελισόμενη τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο... 

 

 

Του Πάσχου Μανδραβέλη 

Είναι χαλαρά τα μέτρα ασφαλείας σε όλα τα δημόσια κτίρια. Στα δικαστήρια της Ευελπίδων, για παράδειγμα –εκεί όπου συναντάς από κακοποιούς μέχρι θολωμένους συγγενείς φονευθέντων–, υπάρχουν σε κάποια παραπήγματα τα μηχανήματα ελέγχου εισερχομένων. Μοιάζουν να τοποθετήθηκαν εκεί για να φαίνονται. Ο έλεγχος είναι ελλιπέστατος και μόνο όταν εμφανιστεί κάποιο όπλο στον ναό της Θέμιδος, όλοι δηλώνουν έκπληκτοι «μα, πώς είναι δυνατόν να συμβεί αυτό;».



Το 1821 μπορεί να υπήρξε κομβικό σημείο για το ελληνικό έθνος, καθώς για πρώτη φορά μετά από 18 ολόκληρους αιώνες, εμφανίζεται στο ιστορικό προσκήνιο η Ελλάδα ή Ελλάς ως κρατική οντότητα. Αφού από το τέλος του ελληνιστικού κόσμου που σφραγίστηκε με την κατάλυση των Πτολεμαίων το 30 π.χ. ο Έλληνας μετονομάστηκε σε Ρωμαίος ή Ρωμιός… Από το 1821 και μετά παρά τα δεινά που πέρασε  στο διάβα των αιώνων   το όνομα  Έλλην αναγεννάται.


Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Η εξουθένωση της κοινωνίας συνεχίζεται χωρίς εμφανή προοπτική, εκτός και αν αποβλέπουν στην κατάληψη της κρατικής μηχανής, στο μεταξύ.



Ομιχλώδης ατμόσφαιρα έχει καλύψει την ελληνική κοινωνία και εμποδίζει να διακρίνει κανείς τι ακριβώς συμβαίνει. Αν πρέπει πράγματι να ελπίζει ο ελληνικός λαός ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες, ή τον περιπαίζουν με τέτοια θρασύτητα και αναλγησία και τον καταβυθίζουν σε βαθύτερη απελπιστική κατάσταση, χωρίς προοπτική και ελπίδα. Τι αλήθεια θα συμβεί τον Αύγουστο τούτου του έτους; Θα βγούμε λέει από το Μνημόνιο καθαρά. Θα βγούμε ή απλά τελειώνει χρονικά η ισχύς του; Αν το τρέχον Μνημόνιο είναι το τρίτο, τα δύο πρώτα έληξαν και αυτά στην ώρα τους, αλλά χρειάστηκε αυτό το τρίτο αυτό που μας γύρισε πίσω, για να αποφύγουμε τον πνιγμό και να συνεχίσουμε να έχουμε το κεφάλι μας έξω από το νερό, διότι με τα «παιχνίδια» της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, δια του κ.Βαρουφάκη, κινδυνεύσαμε να πνιγούμε στην κυριολεξία.



Tου Γιώργου Πρεβελάκη

Ο ενδεχόμενος ρόλος της Ελλάδας ως σταθμού στον «Δρόμο της Μετάξης» μπορεί να αποτελέσει κορυφαία ευκαιρία και για την πορεία του ελληνικού κράτους


Η ευρασιαστική ήπειρος διαθέτει δύο μεγάλες δημογραφικές εστίες, την Δύση (Ευρώπη) και την Ανατολή (Ινδία, Κίνα, κλπ.). Οι ανταλλαγές ανάμεσά τους, εμπορικές και άλλες, διέρχονται από ένα μεγάλο σταυροδρόμι το οποίο συγκροτείται γεωγραφικά από τα Βαλκάνια και την Μικρά Ασία. Αυτή η θέση εξηγεί την ακμή της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τμήμα από το σταυροδρόμι αυτό –τα εδάφη που σήμερα συγκροτούν την Βόρεια Ελλάδα–  διαθέτει ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα: ελέγχει τους δρόμους οι οποίοι συνδέουν την Ανατολική Μεσόγειο με την Κεντρική Ευρώπη.



Tου Κων. Γκουζία

Το αντιεπιχειρηματικό πνεύμα στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης έχει συγκεκριμένη αφετηρία και πολύ επώνυμο πρωτεργάτη

Το να είναι ο Σύριζα ή ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ κατά της επιχειρηματικότητας, και ιδιαίτερα της ιδιωτικής, το καταλαβαίνουμε. Η σοσιαλ-κομμουνιστική ιδεολογία υπόσχεται στους «προλετάριους» λαγούς με πετραχήλια, αλλά δεν λέει τίποτα απολύτως ούτε για το πώς παράγεται ο πλούτος, ούτε και από ποιους. Ακόμα χειρότερα, αποσιωπώντας αυτήν την διάσταση της παραγωγής του πλούτου, οι σοσιαλκομμουνιστές –σε αντίθεση με τους σοσιαλδημοκράτες– εξευτελίζουν και την σκέψη του Καρόλου Μαρξ, ο οποίος εθαύμαζε τους επιχειρηματίες και την ικανότητά τους να δημιουργούν πλούτο προς συσσώρευση.