Του Γιάννη Μαρίνου*
Γιατί απορούμε με τον «αγώνα» των συμβασιούχων υπαλλήλων καθαριότητας; Ο ιός της δημοσιολαγνείας τούς οδηγεί
Αναφορά σήμερα στο εγχώριο προπατορικόν αμάρτημα. Από την στιγμή που θα γεννηθεί, σχεδόν κάθε ελληνόπουλο ανατρέφεται με την προσδοκία ότι κάποια μέρα, αφού μάλιστα πάρει ένα οποιοδήποτε πτυχίο, θα προσληφθεί στο Δημόσιο. Και ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΗ, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, κρατικές τράπεζες, κ.λπ.). Ο λόγος δεν είναι τόσο ο σίγουρος και συχνά υψηλότερος μισθός σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα ή οι αξιοπρεπέστερες συνθήκες εργασίας, το κύρος που προσδίδει και η εγγυημένη και σε νεότερη ηλικία συνταξιοδότηση. Πάνω απ' όλα μετράει η μονιμότητα. Όχι μόνο γιατί εξασφαλίζει διά βίου εργασία και μισθό. Αλλά κυρίως γιατί εκεί τα πάντα είναι χαλαρά. Είτε εργάζεσαι, είτε τεμπελιάζεις, ουδείς ενοχλείται. Αν έχεις τις αναγκαίες για την θέση σου γνώσεις, ουδείς το απαιτεί (το ΑΣΕΠ χάλασε λίγο τα πράγματα, αλλά οι παρακάμψεις του όλο και πολλαπλασιάζονται).

Του Κώστα Νεοφώτιστου*
Πώς λειτουργεί ένα εργοστάσιο πυρόλυσης απορριμμάτων σε μία υπεύθυνη κοινωνία

Τις πρώτες δύο φορές που βρέθηκα στην Βιέννη δεν υπήρχε ελεύθερος χρόνος για ο,τιδήποτε άλλο από επαγγελματικές υποχρεώσεις. Συναντήσεις, διαπραγματεύσεις, συζητήσεις ακόμα και στην διάρκεια του φαγητού και επιστροφή αργά το βράδυ σ’ ένα ξενοδοχείο. Κάποιο καλοκαίρι αποφάσισα πως θα πρέπει να γνωρίσω καλύτερα την πρωτεύουσα της Αυστρίας και να δω όσα μπορεί να δει ένας επισκέπτης που δεν κουβαλάει το φορτίο των σφιχτών επαγγελματικών υποχρεώσεων.

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ
Είναι αλήθεια ότι το πρόσφατο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης δημιούργησε ελπίδες και προσδοκίες στους συνειδητούς οπαδούς του κεντρώου χώρου. Πρώτον, γιατί έπειτα από καιρό είδαν αρκετά πρόσωπα –παράγοντες της συγκεκριμένης πολιτικής τοποθέτησης– λίγο πιο αριστερά, λίγο πιο δεξιά, ή ακριβώς στη μέση, μικρή σημασία έχει πλέον, να δείχνουν με την παρουσία τους ότι επιθυμούν την ενότητα. Δεύτερον, γιατί πιστεύουν ότι ο χώρος έχει προοπτική και δεν θέλουν να τον δουν να καταλαμβάνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά ούτε και από τη Νέα Δημοκρατία. Τρίτον, γιατί θεωρούν ότι το Κέντρο, με τις κάπως ευρείες διαστάσεις του, διαθέτει ή μπορεί να παραγάγει πρόσωπα ικανά και με λογική για να εμπλουτίσουν την εξαιρετικά εξασθενημένη σήμερα πολιτική τάξη της χώρας.

 ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο κ. Τσακνής, ως εγνωσμένου κύρους διανοούμενος της Αριστεράς και πάσης προόδου, θα όφειλε να το γνωρίζει. Οι καλοί ήρωες είναι οι νεκροί ήρωες. Από αρχαιοτάτων χρόνων δε. Ο Θεμιστοκλής και ο Μιλτιάδης κατέληξαν ο πρώτος στην αυλή του Αρταξέρξη και ο δεύτερος στη φυλακή. Ο Λεωνίδας, αντιθέτως, πεσών στις Θερμοπύλες, δεν έπαθε τίποτε. Και όχι μόνον δεν έπαθε τίποτε αλλά δεν μπορεί να παρενοχλήσει με τις φωνές του τις τιμητικές εορτές που αφιερώνουν στη μνήμη του οι διάφοροι μεταγενέστεροι. Ποτέ δεν διέκοψε τις ναζιστικές τελετουργίες που οργανώνουν οι χρυσαυγίτες στις Θερμοπύλες. Σεμνός; Απλώς νεκρός. Σε γενικές γραμμές, οι νεκροί δεν διαμαρτύρονται ούτε για τους επικήδειους ούτε για τα έργα τέχνης που αφιερώνουν όσοι ζωντανοί στη μνήμη τους.

Του Αντώνη Πανούτσου 
Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος απολύθηκε από τον Σκάι επειδή δεν μπόρεσε να στοιχειοθετήσει μια κατηγορία του για τον πρωθυπουργό. Στο «Μία εβδομάδα ο Λουκάς Παπαδήμος στο νοσοκομείο, χτυπημένος από πρώην συντρόφους του Έλληνα πρωθυπουργού και ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν έχει πάει να του πει ένα γεια» που είπε στην εκπομπή του ο Μπογδάνος, το δεύτερο σκέλος δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί. Το πρώτο όμως, ότι αυτοί που ταχυδρόμησαν την βόμβα στον Παπαδήμα ήταν πρώην σύντροφοι του Τσίπρα, ήταν αδύνατον να αποδειχθεί. Ο Σκάι έβγαλε ανακοίνωση για «ανάρμοστες και αδόκιμες αναφορές», το Μαξίμου επιδοκίμασε τη στάση του καναλιού και ο Μπογδάνος, που από την στιγμή που η εκπομπή του είχε μετακινηθεί είχε φανεί ότι δεν πατάει γερά, απολύθηκε από τον Σκάι.

Του Γιώργου Καλαμωτουσάκη
Πίσω από τις τακτικές αναφορές κάποιων πανεπιστημιακών για έξοδο από την ΟΝΕ και για μία νέα οικονομική πολιτική, δεν υπάρχουν καλά νέα για την δημοκρατία

Η κριτική και τα επιχειρήματα που παρουσιάζουν διάφοροι συγγραφείς κ.α. επί «της επιμονής των οικονομολόγων στην πλευρά της προσφοράς», των αιτίων της «κατάρρευσης της ανταγωνιστικότητας» και της «σημασίας της ζήτησης», χαρακτηρίζονται σε μεγάλο βαθμό από ιδεολογήματα μιας συγκεκριμένης σχολής πολιτικής θεωρήσεως της οικονομίας. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι μεμπτόν, αλλά πρέπει να το αντιλαμβάνεται και να το συγκρατεί ο αναγνώστης τους.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Γιατί, ο άνθρωπος που θεωρεί «παιχνιδάκι» τις βόμβες μολότωφ, «ταράζεται» όταν τον συνδέουν με την τρομοκρατία; Είναι πολύ απλό: κάνει δυσκολότερη την έλευση στην Ελλάδα κάποιων κεφαλαίων που θα χρησιμοποιήσει για τις προσεχείς εκλογές

Πριν απολυθεί ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος από τον Σκάϊ, επειδή είπε ότι ο κύριος πρωθυπουργός δεν δέησε να κάνει μία επίσκεψη στον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο που τραυματίστηκε σοβαρά από απόπειρα εναντίον του «παλαιών συντρόφων του κ. Τσίπρα», το θέμα το είχε επισημάνει και ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος –που κάποτε είχε εκλεγεί βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έφυγε εγκαίρως, όταν κατάλαβε με ποια σέκτα ψυχοπάθειας είχε μπλέξει.

Του Ιωάννη Μήτσιου
Με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί ο πλανήτης τις τελευταίες εξελίξεις διεθνώς την ώρα που συναντιούνται στο Αμβούργο της Γερμανίας οι ισχυροί του πλανήτη με αφορμή τη σύνοδο του G-20. Φέτος είναι μια από τις πιο  δύσκολες χρονιές για τους διεθνολόγους, στρατηγικούς αναλυτές, πολιτικούς επιστήμονες, δημοσιογράφους, οικονομολόγους κλπ να ερμηνεύσουν, να κατανοήσουν αλλά και να προβλέψουν τις μελλοντικές εξελίξεις.

 Του Αριστείδη Χατζή

...είναι η Ελλάδα! Δεν το πιστεύετε; το ένα τρίτο ενός δείγματος φοιτητών θεωρεί ότι ο ελληνικός Εμφύλιος έληξε με νίκη των κομμουνιστών!

Κάθε χρόνο, πριν ξεκινήσω τα μαθήματά μου Πολιτικής και Συνταγματικής Ιστορίας της Ελλάδας, ζητώ από τις φοιτήτριες και τους φοιτητές μου να απαντήσουν σε ένα πιλοτικό τεστ με πολύ εύκολες ερωτήσεις για κορυφαία ζητήματα της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Με το τεστ αυτό θέλω να διαπιστώσω ποιο είναι το επίπεδο ιστορικών γνώσεων της τάξης και να προσαρμόσω ανάλογα το μάθημα.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Στους επικριτές του Αρκά επειδή σατιρίζει την κυβέρνηση προστέθηκε εσχάτως και η Ελενα Ακρίτα, η οποία με άρθρο της στα «Νέα» τοποθέτησε αυθαίρετα τον εαυτό της σε μία, κατά τη γνώμη της, μεγάλη ομάδα που υποθέτει ότι έχει μαζικά προδοθεί. Αλλά ο Αρκάς κανέναν δεν πρόδωσε, γιατί σε κανέναν δεν ανήκει