Του   Κώστα Γιαννακίδη

Ας πούμε ότι μετά την εισβολή οι στρατονόμοι βουτούσαν δύο-τρεις και τους έστελναν στο κρατητήριο, αναμένοντας την Αστυνομία. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα και μάλιστα 17 Νοέμβρη. Θα άλλαζε διαδρομή η πορεία...

 

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Σε ένα εντυπωσιακό και περιεκτικό δοκίμιό της με τίτλο «Δημόσιο Χρέος», η γνωστή οικονομολόγος διατυπώνει αλήθειες και αναδεικνύει κραυγαλέα ψεύδη

Με 8,80 ευρώ, όποιος Νεοέλληνας ενδιαφέρεται για την αλήθεια και τον ρόλο της στην διαμόρφωση της πραγματικότητας θα πρέπει να αναζητήσει και να διαβάσει το 115 σελίδων περιεκτικό δοκίμιο της Μιράντας Ξαφά. 

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

​Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό ευθύνεται για τις καταστροφές στην Αττική η επένδυση στις Σκουριές. Ακόμη κι αν η εξόρυξη χρυσού δεν μπορεί να κατηγορηθεί πως άνοιξε τον ποταμό που έπνιξε τόσες περιοχές της Δυτικής Αττικής, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την επιστημονική υπόθεση ότι δεν ευθύνεται και για τη νεροποντή. Το οικοσύστημα αντιδρά στη βουλιμία του μεγάλου κεφαλαίου και εκδικείται με τα μέσα που διαθέτει. Φαντασθείτε τι θα είχε γίνει αν είχε ήδη προχωρήσει η επένδυση στο Ελληνικό, αν οι ουρανοξύστες είχαν εξορίσει από εκεί την πλούσια χλωρίδα και πανίδα, αν, λέω αν, ανατριχιάζω μόνο που το σκέφτομαι, δεν έστεκε εκείνη η αρχαία δεξαμενή στον πύργο της για να αναχαιτίσει την εκδικητική μανία των νεφών. Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πόσο σοφός είναι ο λαός μας που εξέλεξε κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ο οικολόγος κ. Τσιρώνης. Και από πόσα δεινά μας έχει απαλλάξει η δράση του κόμματός του, αφανής, πλην όμως άκρως ουσιαστική.

 

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο άκρατος κρατισμός οδηγεί τον πλανήτη σε πρωτοφανή υπερχρέωση και δεν αποκλείεται σε μία δεκαετία τα πάντα να καταρρεύσουν

«Μήπως πλησιάζει η καταστροφή μας; Μήπως καταστρέφουμε τα παιδιά μας; Στις μέρες μας τα ερωτήματα αυτά δεν θα μπορούσαν να τεθούν πιο επιτακτικά. Ποτέ άλλοτε, εκτός από την περίοδο ενός ολοκληρωτικού πολέμου, το δημόσιο χρέος των ισχυρότερων κρατών του κόσμου δεν υπήρξε τόσο υψηλό. Ποτέ άλλοτε οι κίνδυνοι που εγκυμονεί το χρέος αυτό για το επίπεδο ζωής και το πολιτικό σύστημα των κρατών αυτών δεν ήταν τόσο απειλητικοί. Ίσως το θέμα αυτό να φαίνεται άχαρο, να μοιάζει να αφορά μόνον “τεχνοκράτες”, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι. Πρόκειται για το μέλλον μας». 


Του  Ανδρέα Ζαμπούκα

Τι θα γίνει αν οι «επαναστάτες» που είχαν καταλάβει το ΕΜΠ αποφασίσουν να επιστρέψουν και να... ξεχειμωνιάσουν ή συμβεί το δράμα του '91; Υπουργείο και Πρυτανεία αδιαφορούν, μία ένδειξη πώς ακόμα βιώνουμε ως χώρα έναν ιδιότυπο πρωτογονισμό που βολεύει δειλούς, ανίκανους και τυχοδιώκτες

Η μονοτονία είναι η μεγαλύτερη «αρετή» της ηλιθιότητας. Η διαχρονική επανάληψη στο ίδιο αδιάφορο τέμπο αποδεικνύει ότι η κοινωνία δεν διαθέτει τα αντανακλαστικά να σταματήσει κάτι που συμβαίνει συνεχώς αλλά δεν της προσφέρει απολύτως τίποτα.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αν ήταν έργο στο πλαίσιο της Documenta είμαι σίγουρος ότι ορισμένοι εκ των επιφανών κριτικών θα το χαρακτήριζαν «γενναίο». Μια ριψοκίνδυνη κατάδυση στα βάθη της ψυχής του σημερινού νέου. Ενδεχομένως δε και χάραξη του δρόμου για να απαλλαγεί η παιδεία από τα καταπιεστικά της χαρακτηριστικά. Δυστυχώς ή ευτυχώς, όμως, δεν είναι έργο, αν και φέρει τα χαρακτηριστικά ενός ολοκληρωμένου κατασκευάσματος της σύγχρονης τέχνης. Αναφέρομαι στην κατάληψη και στον αποκλεισμό των χώρων του Πολυτεχνείου από ομάδες νέων δημιουργών με σκοπό τη διεξαγωγή σεμιναρίων αναρχικής πρακτικής και εξέγερσης. Αφορμή, η επέτειος των γεγονότων του 1973 και παράπλευρος στόχος, που αφορά όλον τον ελληνισμό, η «αποφυγή κομματικοποιήσεως» των εορτασμών. Σε ένδειξη συμπαράστασης, να υποθέσω, οι πρυτάνεις των γειτονικών ασύλων κλειδαμπάρωσαν τα ιδρύματά τους επί τριήμερον. Ας σημειωθεί ότι τα σεμινάρια αυτά έχουν διεθνή χαρακτήρα, αφού συμμετέχουν νέοι και από άλλες συλλογικότητες της Ευρώπης πλην των ελληνικών. Cops pigs murderers, που είπε και ο καθηγητής μας χθες. Προχθές συνελήφθη μέλος γαλλικής συλλογικότητας επειδή, στο πλαίσιο πρακτικής ασκήσεως, κατέστρεφε κάμερες ασφαλείας στη γύρω περιοχή.


Του Κοσμά Βίδου

Μετά τις φωτιές του καλοκαιριού και τη ρύπανση του Σαρωνικού, η Περιφερειάρχης Αττικής επέλεξε ξανά την τακτική της επίθεσης κατά παντός υπευθύνου για να παρακάμψει τις ευθύνες της για την τραγωδία με τις πλημμύρες. Υπάρχει άλλωστε και η λύση να μηνύσει την κλιματική αλλαγή...

Διαβάζω τα δεκάδες αρνητικά σχόλια σε Τύπο και social media για τη Ρένα Δούρου. Για τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε (ή δεν αντέδρασε) και για τις ευθύνες (και) της Περιφέρειας Αττικής στην τραγωδία της Μάνδρας. Τα ίδια σχόλια («αγνοείται η περιφερειάρχης Αττικής») είχαν γίνει το καλοκαίρι με αφορμή τις πυρκαγιές, αναγκάζοντάς την στο τέλος να εμφανιστεί αναμαλλιασμένη, καταρρακωμένη, με καρβουνιασμένα μάγουλα, αλλά και εξαιρετικά επιθετική από τις φλεγόμενες περιοχές: «Σταματήστε τα Δελτία Τύπου, σταματήστε τα τιτιβίσματα, σταματήστε τα ποσταρίσματα, σεβαστείτε τους συμπολίτες μας που έχασαν βιος δεκαετιών, σεβαστείτε τους πυροσβέστες μας που είναι άυπνοι, σεβαστείτε τους πολιτειακούς παράγοντες που δουλεύουν άοκνα».


Του Θεοδόση Μπουντουράκη

Στο εξής, καμμία προοπτική ανάπτυξης δεν θα γίνει πράξη αν στην ψηφιακή εποχή δεν ανατραπούν όλα στην απαράδεκτη δημόσια διοίκηση

Μεταρρύθμιση, αναδιάρθρωση, εκσυγχρονισμός, αναμόρφωση. Ουσιαστικά σύνθετα, βαρύγδουπα, ηχηρά και πτερόεντα, πολλά και τίποτα υποσχόμενα εν τη αοριστία τους. Τα ακούμε όλο και πιο συχνά με αναφορά κυρίως στην Δημόσια Διοίκηση, τον βαρέως πάσχοντα της σύγχρονης ελληνικής κωμικοτραγωδίας, και δευτερευόντως να αναφέρονται στην Παιδεία, το έτερον δράμα του ελληνικού Γολγοθά.


Του Αγγελου Κωβαίου

Ο Πρωθυπουργός αντιμετωπίζει τις κρίσεις εξ αποστάσεως και κάνει πολιτική με διαγγέλματα. Το έκανε το καλοκαίρι με τις πυρκαγιές, το κάνει και τώρα με τις πλημμύρες. Το ερώτημα είναι εντέλει απλό: τι ξέρει, τι θέλει και τι μπορεί;

Ηταν μόλις μία ημέρα πριν από τις φονικές πλημμύρες. Ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε στην Θράκη, όπου σύμφωνα με τα μέσα κυβερνητικής προπαγάνδας τον υποδέχθηκε με ανυπομονησία και με ανθοδέσμες στα χέρια ένα πλήθος ευγνωμονούντων οπαδών του.


Του Αλέξη Παπαχελά

Στις μέρες μας υπάρχει ένα «είδος» ψηφοφόρων οι οποίοι σπανίζουν και τελευταία απελπίζονται. Παλαιότερα συνιστούσαν μια μικρή αλλά κρίσιμη μάζα, η οποία καθόριζε τις πολιτικές εξελίξεις. Ηταν οι «κεντρώοι», οι οποίοι μετακινήθηκαν προς τα αριστερά επί Σημίτη και προς τα δεξιά με τον Καραμανλή. Η κρίση τούς έφερε μπροστά σε διλήμματα που δεν περίμεναν ποτέ να αντιμετωπίσουν, όπως π.χ. το αν θα ψηφίσουν Ν.Δ. με επικεφαλής τον Σαμαρά. Το έκαναν υπό την πίεση της πραγματικότητας και του κινδύνου του Grexit, αλλά χάθηκε η ευκαιρία να μεταλλαχθεί μαζί τους και η κεντροδεξιά παράταξη. Επικράτησε ο φόβος των κομματικών αντανακλαστικών και ακολουθήθηκε η πεπατημένη, ειδικά μετά τον μοιραίο ανασχηματισμό ύστερα από τις ευρωεκλογές του 2014.