Γράφει ο  Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένα από τα ελάχιστα δημόσια πρόσωπα που εμπνέουν συγχρόνως σεβασμό και οικειότητα. Δεν μπορείς παρά να τον παίρνεις στα σοβαρά όταν μιλάει. Παλαιάς αστικής κοπής, καλλιεργημένος, με αντίληψη του κόσμου στον οποίον ζει. Επιτυχημένος επιχειρηματίας, δημιουργός της ετικέτας «Κυρ Γιάννη», της οποίας δηλώνω οπαδός, οικολόγος με έργο, όταν εξελέγη δήμαρχος, μας θύμισε ότι η Ελλάδα, εκτός από τρωγλοδύτες και νεόπλουτους χρυσοφόρους, διαθέτει και κανονικούς ανθρώπους. Και ότι κανονικοί άνθρωποι μπορούν να βγουν στο προσκήνιο, να αρθρώσουν δημόσιο λόγο και να επηρεάσουν την κοινή μας ζωή. Δεν είναι πολλά τα δημόσια πρόσωπα που, όπως έλεγε ο Χατζιδάκις, θέλεις να τα καλέσεις σπίτι σου – το θεωρούσε ασφαλές κριτήριο για να επιλέγει τις γνωριμίες του. Αν μη τι άλλο, έχεις εξασφαλισμένο το καλό κρασί.



Γράφει ο Γιάννης Βούλγαρης

«Α, μαντάμ, παραλίγο να το ξεχάσω! Υποθέτω ότι κι εκείνος ο Σαμαράς κάτι μπορεί να πήρε». Κάπως έτσι θα είπε, έχοντας φτάσει σχεδόν στην πόρτα, ο κουκουλοφόρος μάρτυρας που έδωσε κατάθεση το απόγευμα της Κυριακής, όταν τελείωνε το συλλαλητήριο για το Μακεδονικό στην Αθήνα. Την επομένη, με παρόμοιας σοβαρότητας «μαρτυρίες», η μισή πολιτική ηγεσία των αντιπολιτεύσεων θα γίνει στόχος μιας ωμής πολιτικής σκευωρίας. Ενας νέος διχασμός, την ώρα που η Τουρκία μάς θύμιζε πόσο επείγον είναι να γίνουμε «κανονική χώρα» για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες σε μια περιοχή που έχει πάψει να είναι «κανονική». Σκεφτείτε την επόμενη εβδομάδα. Η εικόνα θα είναι σουρεαλιστική: από τη μια η νέα κρίση των Ιμίων και από την άλλη δέκα κάλπες στην ελληνική Βουλή για την παραπομπή της ηγεσίας της αντιπολίτευσης.

 

Πρωτοακούστηκε στο φιλμ Ασυμβίβαστος (1979), έγινε τεράστια επιτυχία με τον Παύλο Σιδηρόπουλο ο οποίος και πρωταγωνιστούσε και ήταν ένα από τα τραγούδια που τον καθιέρωσαν. 

Το «Να Μ’ Αγαπάς», ίσως το ωραιότερο ελληνικό τραγούδι αγάπης, μετά τον Παύλο, τραγουδήθηκε από δεκάδες άλλους τραγουδιστές και συνεχίζει να ταξιδεύει τις όμορφες στιγμές χιλιάδων ερωτευμένων. 

 

 

Του Κώστα Κέντζου

Ξεκίνησε σήμερα στην Αθήνα το διεθνούς κύρους συνέδριο «Athens Energy Forum 2018», μες τη συμμετοχή παραγόντων του χώρου, κορυφαίων ξένων διπλωμάτων που υπηρετούν στη χώρα, κυβερνητικών στελεχών και άλλων πολιτικών.

Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές του συνεδρίου, στο διεθνές τοπίο το 2017 χαρακτηρίστηκε από περιφερειακές γεωπολιτικές εντάσεις και αντιπαλότητες, αλλά παρά το πολύ υψηλό επίπεδο μεταβλητότητας, νέα έργα εξερεύνησης βρίσκονται σε εξέλιξη στην Ελλάδα και την Κύπρο δημιουργώντας νέες δυνατότητες για επενδύσεις στη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου.

 


ΓΡΑΦΕΙ Ο  ΛΟΥΚΑΣ ΑΘ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ*

 Την περασμένη Δευτέρα ο απερχόμενος πρόεδρος του Euroworking Group Τόμας Βίζερ προέβη σε μια δήλωση που έγινε δεκτή με τον χαρακτηρισμό «βόμβα». Τι είπε; Πολύ απλά ότι «το πρώτο εξάμηνο του Βαρουφάκη στοίχισε στην Ελλάδα όχι 100 δισ. ευρώ, αλλά τα διπλάσια»!

Έγινε χαμός στα sites, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Facebook και Twitter) πήραν «φωτιά», φράσεις όπως «το μεγαλύτερο σκάνδαλο όλων των εποχών από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ» ή «δεν ξέρει τι λέει ο Βίζερ») έδιναν και έπαιρναν. Αν δεν ξέρει ο επικεφαλής του EuroWorking Group, τότε ίσως να ξέρουν περισσότερα τα «τρολάκια» της συγκυβέρνησης. Ήμαρτον και έλεος μαζί!



Γράφει ο Αγγελος Κωβαίος

Η σχέση της Τουρκίας με την Ουάσιγκτον και το Βερολίνο παραμένει σημαντική, όπως φάνηκε κυρίως με την επίσκεψη του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Τίλερσον, στην Αγκυρα. Υπό αυτό το πρίσμα η Αθήνα μάλλον θα πρέπει να ψάξει αν έχει «διαβάσει» σωστά συσχετισμούς και μεγέθη…
 
Για άλλη μία φορά τα άτιμα τα γεγονότα δεν ήταν έτσι όπως τα ονειρευόταν ο Αλέξης Τσίπρας…

 



Του Γιάννη Κ.Τρουπή
Η ερχόμενη Τετάρτη έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως η “μητέρα των μαχών”, μια και το πολιτικό θερμόμετρο αναμένεται να χτυπήσει κόκκινο. Η συζήτηση στη Βουλή για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής για την υπόθεση της Novartis θα είναι εκτός από πολύωρη και “καυτή”, καθώς το λόγο έχουν ζητήσει ήδη 53 βουλευτές, αλλά και οι εννιά από τους δέκα πολιτικούς που το όνομά τους αναφέρεται στη σχετική δικογραφία.



Του Alexei Navalny

Η διεφθαρμένη ρωσική εξουσία και ο Πούτιν που την εκπροσωπεί είναι και οι βασικοί χρηματοδότες ακροδεξιών και ακροαριστερών πολιτικών σε Ευρώπη και Αμερική

Τα λόγια που ακολουθούν τα γράφω μέσα από ένα κελί. Για μιαν ακόμη φορά, με έωλα επιχειρήματα, συνελήφθην για να μην πάρω μέρος στην προεδρική εκλογική αναμέτρηση. Την ρωσική αυταρχική εξουσία την ενοχλώ. Έτσι, από τότε που ανακοίνωσα την πρόθεσή μου να κατέβω στις προσεχείς προεδρικές εκλογές, κάθε πέμπτη ημέρα την περνάω πίσω από τα κάγκελα.



Γράφει ο Αλέξης Παπαχελάς

Φίλοι και –κυρίως– αντίπαλοι υπολογίζουν την ισχύ ενός κράτους ανάλογα με το πόσο σοβαρό είναι στο εσωτερικό του. Εμείς αυτήν την ώρα έχουμε όλα τα συστατικά που προβάλλουν τη λάθος εικόνα. Είμαστε βαθύτατα διχασμένοι γιατί έχουμε μία κυβέρνηση που μπροστά στην πολιτική της επιβολή δεν υπολογίζει τίποτα. Χρησιμοποιεί τον διχασμό σαν εργαλείο και φτάνει τα πράγματα στα άκρα, χωρίς όρια και ενδοιασμούς. Εχουμε ξαναπεράσει τέτοιες φάσεις. Και πάντοτε κατέληξαν σε κάτι κακό. Η διαφορά είναι, ίσως, πως οι κυβερνώντες ανήκουν σε μια γενιά που δεν καταλαβαίνει τους κινδύνους που διατρέχει η χώρα και πιστεύει ότι τα πάντα είναι θεμιτά μέσα στο παιχνίδι της εξουσίας.



Δεν υπάρχει αισιόδοξο σενάριο για τα ελληνοτουρκικά. Υπάρχει το λιγότερο και το περισσότερο κακό σενάριο, λέει στο Liberal από τη Κωνσταντινούπολη, όπου και διδάσκει στο πανεπιστήμιο Kadir Has ως επισκέπτης καθηγητής, ο Κώστας Υφαντής από το Πάντειο.

Εξηγεί ότι το λιγότερο κακό σενάριο είναι να αναγκαστούμε να συρθούμε σε μια διαπραγμάτευση, για να συζητήσουμε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης τα οποία θα νομιμοποιούν τις αιτιάσεις της Τουρκίας. Δηλαδή αμοιβαίες δεσμεύσεις για τη de facto αποστρατιωτικοποίηση της περιοχής στα Ιμια.

Το περισσότερο κακό σενάριο είναι σύμφωνα με τον ίδιο, να μην αρκεστούν οι Τούρκοι στους πόντους που ήδη κερδίζουν, και μετά από μια θερμή αντιπαράθεση, να ζητήσουν κι άλλα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή να μας σύρουν σε μια συνολική διαπραγμάτευση, με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό ταλαιπωρημένο, και χωρίς την απαραίτητη νομιμοποίηση.

Εξηγεί επίσης γιατί στο μέτωπο της κυπριακής ΑΟΖ, οι επιλογές Αθήνας και Λευκωσίας είναι περιορισμένες, ενώ χαρακτηρίζει στρατηγικό λάθος την εμπλοκή της Άγκυρας στη Συρία. Απλά διότι εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, δεν υπάρχει έξοδος από αυτήν: Αν ο στόχος είναι η συντριπτική ήττα των Κούρδων, οι Τούρκοι θα πρέπει να προχωρούν όλο και πιο βαθειά στο συριακό έδαφος, κλιμακώνοντας την αντιπαράθεση με Ουάσινγκτον και Μόσχα.

Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη