Του Γιώργου Καρελιά

Η ηγεσία της ΝΔ τάσσεται υπέρ του Μακρόν, αλλά δεν χάθηκαν οι ακροδεξιοί θύλακες που ονειρεύονται τη Λεπέν. Από την άλλη, είναι εμφανής η αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ που έχει χάσει τον μπούσουλα με τις ίσες αποστάσεις του τυχοδιώκτη Μελανσόν. Κάποιοι όμως όλους αυτούς τους ψηφίζουν. Κι εδώ κι εκεί


Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Η πολύ πιθανή, αν όχι βέβαιη, εκλογή του Εμμανουέλ Μακρόν στην προεδρία της Γαλλίας θα απομονώσει ακόμη περισσότερο τον Έλληνα πρωθυπουργό από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Εκτός και αν…


Οι εκλογές της Γαλλίας στέλνουν μήνυμα αισιοδοξίας , αλλά και προβληματισμού σε όλη την Ευρώπη. Αρχικά , με τη πρώτη ανάγνωση το μήνυμα είναι αισιόδοξο ένας άνθρωπος χωρίς  κόμμα  πρόκειται να είναι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας με τα σημερινά δεδομένα.  Το εκλογικό αποτέλεσμα δείχνει πως οι Γάλλοι σκέπτονται ώριμα, μπορεί να έχουν υποστεί δεινά αφού ο κρατισμός δεν λείπει από τη χώρα , όπως και η διαφθορά παρά ταύτα γύρισαν την πλάτη τους στις σειρήνες του παλαιοκομματισμού και έδωσαν την ευκαιρία  σε έναν νέο άνθρωπο με νέες ιδέες και ευρωπαϊκό προσανατολισμό  ονόματι Μακρόν,  να δώσει ανάσα ευρωπαϊκής προοπτικής όχι μόνο στη Γαλλία αλλά σε όλη την Ε.Ε..


Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Το «έλλειμμα πληροφόρησης» αποτελεί πλέον τον πιο δεινό εχθρό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τροφοδοτεί την ψευδολογία και τον αντιευρωπαϊκό λαϊκισμό


 
Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου
50 χρόνια πέρασαν από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, οι μέρες που διανύει η χώρα μας δηλώνουν πως ο κύκλος της μεταπολίτευσης τώρα κλείνει. Τα παλάτια που χτίζονταν και τα όνειρα που γαλούχησαν τις μετέπειτα γενιές γκρεμίστηκαν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι εκείνη που τοποθετεί την οριστική τελεία στη μεταπολιτευτική Ελλάδα και μάλιστα  με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Αφού οι ιδεολογίες θυσιάστηκαν στο βωμό του συμφέροντος και τα οράματα εξαργυρώθηκαν από τα ρουσφέτια, ακόμα και η σύμπραξη Ακροαριστερών και Ακροδεξιών μοιάζει με φαρσοκωμωδία στο θέατρο του παραλόγου έτσι όπως εξελίσσεται στη σημερινή πολιτική σκηνή του τόπου.



Του Ανδρέα Ζαμπούκα
«Ο Ιάκωβος κι ο αφέντης του» είναι ένα θεατρικό έργο του Μίλαν Κούντερα βασισμένο σε μία νουβέλα του Ντιντερό. Είναι η αφορμή που ένας μαθητής Λυκείου ο Εμανουέλ Μακρόν ερωτεύτηκε την καθηγήτρια των Γαλλικών η οποία είχε την επιμέλεια της μαθητικής παράστασης. Και επειδή η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από μία σειρά  νομοτελειακών συμπτώσεων, η καριέρα του φιλοσόφου, τεχνοκράτη, επενδυτή και νυν πολιτικού ίσως να οφείλεται σ΄αυτή την τυχαία ερωτική «ανάφλεξη» που καθόρισε προφανώς την αλματώδη ιδιοσυγκρασία του. Γιατί ποιος αρνείται ότι κάθε σπουδαίος άνδρας είναι δημιούργημα μιας «ώριμης» γυναίκας και μάλιστα, όταν αυτή είναι 20 χρόνια μεγαλύτερή του;


Γράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος

Η εντυπωσιακή υπέρβαση του στόχου του 2016 για πρωτογενές πλεόνασμα (έσοδα μείον δαπάνες χωρίς να υπολογίζονται οι τόκοι εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους) που ήταν  0,5 % του ΑΕΠ (λιγότερο από 1 δις) και η καταγραφή πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,9% του ΑΕΠ (6,9 δις), εμφανίστηκε από την κυβέρνηση ως μεγάλη επιτυχία της.


Του Δημήτρη Στεργίου

Τίποτα δεν είναι τυχαίο (για να συνεχίσουμε τις θλιβερές μας ιστορίες με αυτή τη διαπίστωση). Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που η χώρα μας είναι ουραγός σε άμεσες ξένες ιδιωτικές επενδύσεις, οι οποίες αποτελούν σημαντικό προσδιοριστικό παράγοντα για ανάπτυξη (και ήδη, το πρώτο τετράμηνο η ύφεση δήλωσε ξανά και μάλιστα ηρωικά παρούσα πάλι!). Δεν είναι, λοιπόν, τίποτα τυχαίο και η πολύχρονη περιπέτεια των επενδυτών στην περιοχή Αφάντου της Ρόδου επιβεβαιώνει τη διαπίστωση.

Του Παναγιώτη Κ. Παναγόπουλου
Ο  πλανήτης  Γη, αυτό το πολύτιμο κόσμημα του Σύμπαντος, έχει  πεπερασμένες διαστάσεις, η έκτασή του δηλαδή δεν είναι άπειρη και συνεπώς, τόσο οι επί της Γης πληθυσμοί των έμβιων όντων, όσο και η παραγωγή δεν μπορούν να είναι το ίδιο άπειρα, ενώ εξ αντιθέτου η Παραγωγικότητα της Εργασίας αλλά και εκείνη του Κεφαλαίου, λόγω της Τεχνολογικής εξέλιξης ασφαλώς δεν είναι πεπερασμένες. Επικου-ρούντος μάλιστα του Οικονομισμού, του Σοσιαλιστικού τε και του Καπιταλιστικού, οι παραγωγικότητες αυτές, ιδίως σε συνθήκες συνετής ελεύθερης οικονομίας, τείνουν συνεχώς αυξανόμενες, με θεωρητικά νομοτελειακή κατάληξη την αέναη αύξηση της ανεργίας και τον σταδιακό εκμηδενισμό των επιτοκίων. Το τελευταίο, προς μεγάλη απογοήτευση του Χρηματοπιστωτικού Συστήματος (Χ.Σ)και με  αντίστοιχη ανακούφιση τoυ καθημερινού Πολίτη και των καθημαγμένων από την τοκογλυφία Επιχειρήσεων.


Σε μια περίοδο που ο ιδιωτικός τομέας δεν σταματά να μετρά τις πληγές του, στον δημόσιο τομέα του κράτους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καταγράφεται όργιο ρουσφετιών και αναξιοκρατικών τοποθετήσεων, ενώ ταυτόχρονα παρατηρείται και ρεκόρ προσλήψεων συμβασιούχων.