Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Οταν οι μισοί αντιμετωπίζουν την κλασική αρχαιότητα σαν βάρος και οι άλλοι μισοί σαν εθνικό φυλαχτό, ιερό σκήνωμα, είναι φυσικό η μετάδοση της γνώσης της να κακοποιείται με τον τρόπο που την κακοποιεί η μέση εκπαίδευση. Κάποτε τουλάχιστον στο σχολείο μπορεί να μην εμβαθύναμε στα πολιτισμικά επιτεύγματα των Ελλήνων και των Ρωμαίων, τουλάχιστον όμως μαθαίναμε κάποια αρχαία ελληνικά. Αλλοι περισσότερα άλλοι λιγότερα. Η δικτατορία που κατήργησε την μεταρρύθμιση του Παπανούτσου επανέφερε τη διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής από την Α΄ γυμνασίου. Δεν ήμουν άριστος μαθητής, απλώς καλός, και μέσα μου ήμουν διχασμένος. Ο αριστερός συρμός της ηλικίας μου τα αντιμετώπιζε ως τμήμα της ιδεολογίας του καθεστώτος, πλην όμως κυκλοφορούσαν και βιβλία του Λεκατσά, ο περίφημος «Επίκουρος» του Θεοδωρίδη, τα οποία κάθε άλλο παρά «δεξιά» μπορούσαν να χαρακτηρισθούν. Μυριζόμασταν ότι το ζήτημα ήταν πολυπλοκότερο από ό,τι μας υποχρέωνε να πιστέψουμε ο πολιτικός μας μανιχαϊσμός.

Του Αγγελου Κωβαίου
Τι περιθώρια ελιγμών έχει η εγκλωβισμένη κυβέρνηση εν όψει της νέας πολιτικής περιόδου; Οι επιλογές της μοιάζουν πολύ περιορισμένες και αυτό που μένει να αποδειχθεί είναι αν ο Πρωθυπουργός βρίσκεται πλέον απλώς στο έλεος των γεγονότων.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μέσα στο κατακαλόκαιρο αρχίζει να αναπτύσσεται η φιλολογία για το πολιτικό σκηνικό του φθινοπώρου. Πάντοτε γίνεται η αναφορά στην ΔΕΘ, κάποιος ανασχηματισμός «παίζει» στα πιθανά σενάρια, αν έχουμε περάσει κάποιο χρονικό όριο στην θητεία μίας κυβέρνησης, η συζήτηση για τις πρόωρες εκλογές είναι αναπόφευκτη.

Του Νίκου Κωνσταντάρα

Οι επικήδειοι για τη χαμένη επιρροή των ΗΠΑ και της Βρετανίας στη διεθνή σκηνή είναι της μόδας αλλά και πρόωροι. Αυτό που δεν αμφισβητείται, όμως, είναι ότι με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ και με το Brexit, η Γερμανία αναδεικνύεται ως η απαραίτητη χώρα και η οικοδέσποινα της συνάντησης του G20 στο Αμβούργο, Αγκελα Μέρκελ, ως δύναμη σταθερότητας και φωνή ευθύνης και σύνεσης. Η εξέλιξη της Γερμανίας στη διεθνή σκηνή την τελευταία δεκαετία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, και δη όταν την παρακολουθούμε από την Ελλάδα, η οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη μεταμόρφωση, μια μεταμόρφωση που επηρεάζει και τη χώρα μας.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Μετά την διάψευση κάθε ελπίδας, ότι η Τουρκία μπορεί να συμβάλει σε μια διαδικασία που θα οδηγήσει στην λύση του κυπριακού και μετά την διάψευση όσων πίστευαν, ότι μπορεί να υπάρξει μία ενδοκυπριακή λύση του προβλήματος, ήρθε το οριστικό ναυάγιο των συνομιλιών, που ο ΟΗΕ δεν φαίνεται να θέλει να δει και να καταλογίσει τις ευθύνες όπου κι αν αυτές βρίσκονται.

ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Ε​​ίμαστε πολύ τυχεροί. Σκεφθείτε πώς θα κυβερνιόταν η χώρα σήμερα εάν δεν ήμασταν μέλος της Ε.Ε., μέλος της Ευρωζώνης και αν δεν υπήρχαν θεσμοί και πρόσωπα στη Δικαιοσύνη που σέβονται τον ρόλο τους.

Στην καλύτερη περίπτωση, η χώρα θα διοικείτο όπως συνέβαινε τη δεκαετία του 1980. Σημαντικός υπουργός εξέφραζε την έκπληξή του, μόλις ανέλαβε, για το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα. Θυμόταν ότι πριν από 40 χρόνια με ένα τηλεφώνημα έδινες αμέσως ένα δάνειο ή διόριζες διοικητή τον κηπουρό σου σε κάποια κρατική τράπεζα. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί τώρα πια. Ορισμένοι το λένε αποικιοκρατική επιτροπεία, γιατί έχει φορέσει ένα ζουρλομανδύα στους κυβερνώντες και στο πολιτικό σύστημα.

Του Κώστα  Χριστίδη    *

Η έννοια του ανταγωνισμού συχνά προκαλεί επικρίσεις και παρεξηγήσεις. Φαίνεται ότι πολλοί πιστεύουν ότι, εφόσον ο ανταγωνισμός είναι το αντίθετο της συνεργασίας και η συνεργασία είναι κάτι ‘’καλό’’, ο ανταγωνισμός είναι κάτι ‘’κακό’’. Στην οικονομία, όμως, το αντίθετο του ανταγωνισμού είναι το μονοπώλιο. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι όταν κάποιος επιτυγχάνει ανταγωνιζόμενος κάποιον άλλο, επιτυγχάνει σε βάρος του άλλου. Ωστόσο, στην οικονομική σφαίρα συνήθως όλα τα μέρη, και σίγουρα οι καταναλωτές, κερδίζουν από τον ανταγωνισμό. Ο ανταγωνισμός επιβάλλει την πιο αποδοτική χρήση των διαθεσίμων πόρων, αυξάνοντας έτσι την συνολική ευημερία. Παραλλήλως, λειτουργεί ως μία διαρκής διαδικασία ανακάλυψης νέων μεθόδων και νέων προϊόντων και οδηγεί σε μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, οικονομικές, τεχνολογικές, κοινωνικές. Ο ανταγωνισμός είναι ο εχθρός της αυταρέσκειας και της οικονομικής στασιμότητας.

Του Λάρκου Λάρκου
  
Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές «το 386 π.X. ο Σπαρτιάτης πολιτικός Ανταλκίδας ήρθε σε συμφωνία με τους Πέρσες. Οι όροι της ειρήνης που ήταν: .

Α) Άπασα η Μικρά Ασία μετά των Κλαζομενών νήσων και της Κύπρου ανεγνωρίζετο ως υποκειμένη εις την εξουσία του Μεγάλου Βασιλέως (Αρταξέρξη)
β.- Οι Ελληνικές Πόλεις, αι εκτός της εξουσίας του Πέρσου Βασιλέως θα παρέμενον άπασαι ελεύθεραι και αυτεξούσιοι, πλην των νήσων Ιμβρου, Λήμνου και Σκύρου, οι οποίες θα παρέμεναν στην εξουσία των Αθηναίων ,ως ανήκουσε ανέκαθεν εις αυτούς
γ.- η εκτέλεσις της συνθήκης ανατίθετο στον βασιλέα Αρταξέρξη και εις τας δεχόμενας την ειρήνην Ελληνικάς Πόλεις», (Πηγή Google).

Του Αλέκου Παπαναστασίου

Ας αρχίσουμε να το συνηθίζουμε. Ο αρχηγός Γιάνης Βαρουφάκης και τα μέλη της άλλοτε μυστικής ομάδας θα εμφανίζονται κάθε χρόνο γύρω από τις 5 Ιουλίου για να πουλήσουν λίγο ακόμη από το μυστικό τους σχέδιο για μια χώρα που θα ζούσε... περήφανη με κουπόνια σίτισης.

«Είτε το παράλληλο σύστημα πληρωμών που σχεδίαζα να εφαρμόσω με την ομάδα μου (της οποίας ο Γκλεν Κιμ ήταν επιφανές μέλος) αποτελούσε μια πραγματική εναλλακτική στη συνθηκολόγηση στο 3ο Μνημόνιο που καταστρέφει την χώρα – είτε ήταν μια επικίνδυνη ανοησία. Πίστευα και πιστεύω, όπως πιστεύουν πολλοί άλλοι σοβαροί αναλυτές π.χ. ο Βόλφγκανγκ Μύνχαου των Financial Times, ότι η ενεργοποίηση του παράλληλου συστήματος πληρωμών ήταν σαφώς καλύτερη επιλογή για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, και για την χώρα μακροπρόθεσμα, από τον ζουρλομανδύα ενός ακόμα Μνημονίου, και όσων άλλων έπονται».

Του Πολύβιου Πετρόπουλου*
Αρχίζοντας απ' τα γεωπολιτικά, όλοι γνωρίζουμε ότι τα τελευταία χρόνια ζούμε σε μια θεότρελλη, χαώδη κι επικίνδυνη εποχή. Με Τραμπ η Αμερική είναι απρόβλεπτη, η ΕΕ παραπαίει, ο Βορειοκορεάτης ηγέτης έχει μεγαλομανία, ο Ερντογάν απειλεί και διεκδικεί συγκυριαρχία στο Αιγαίο και στην Κυπριακή ΑΟΖ, και απειλεί να μας στείλει 2 εκατομμύρια πρόσφυγες, οι Αλβανοί θέλουν την μεγάλη Αλβανία, φλέγονται πάλι τα Βαλκάνια, και στην Μέση Ανατολή τα προβλήματα είναι γνωστά, η τρομοκρατία παγκοσμίως καλά κρατεί, και το προσφυγικό θα ενταθεί, αφού υπάρχουν στον κόσμο 2 δις άνθρωποι που λιμοκτονούν. Έχει ξεκινήσει ήδη πόλεμος θρησκειών, αλλά κι ένας διεθνής οικονομικός πόλεμος, το δε παγκόσμιο δημόσιο χρέος έχει ξεπεράσει τα 200 τρις ευρώ, και είναι 3-πλάσιο απο το παγκόσμιο ΑΕΠ. Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) στην τελευταία της ετήσια έκθεση (25/6/2017) προειδοποιεί για πιθανή παγκόσμια οικονομική κρίση που πρόκειται να έρθει με...μανία. Και βέβαια ας ελπίσουμε ότι κάποιοι από τους ψυχρούς πολέμους δεν θα μετεξελιχθούν σε θερμούς.

Του Γιάννη Πανούση

Ο καιρός της προδοσίας είναι βροχερός.

Για να λασπώνονται οι αυταπάτες.

Παναγιώτα Καλογεράκου, Αινιγματική φυγή