Εικόνες που σας ταξιδεύουν στο Αίγιο μιας άλλης εποχής 30 χρόνια περίπου πίσω. Καθημερινές στιγμές, κτίρια, δρόμοι της πόλης, μπαρ και νυχτερινή ζωή, ακόμα και στιγμιότυπα από την θεμελίωση του εργοστασίου της ΕΒΟ, η παραλιακή ζώνη έτσι όπως ήταν τότε, τα μπαράκια ....  Η ομορφιά μιας άλλης πόλης του Αιγίου της δεκαετίας του '80…τα στιγμιότυπα τραβήχτηκαν με την βοήθεια του (βοηθού τότε) σκηνοθέτη Γιώργου Κορδέλα και το μοντάζ έγινε από τον ίδιο.

Του Αγγελου Κωβαίου
Ακόμη και υπό τους καλύτερους όρους και με τις καλύτερες προθέσεις, ο χρόνος που απομένει στην κυβέρνηση δεν επαρκεί για εντυπωσιακά αποτελέσματα. Το μόνο που ενδιαφέρει τον Τσίπρα φαίνεται πως είναι να οχυρωθεί στο πολιτικό του μπούνκερ…

Πλησιάζει, λοιπόν -λέει- η ώρα του ανασχηματισμού… Ο Αλέξης Τσίπρας σκέφτεται, μελετά, συζητεί και κοιτάζει πώς θα φτιάξει την μαγική κυβέρνηση, με την οποία θα οδηγήσει την χώρα σε άλλους αστερισμούς και μέσα σε έναν χρόνο από σήμερα θα την έχει μετατρέψει σε «τίγρη» των Βαλκανίων.

Του Αλέξη Παπαχελά
Τ​​ο ελληνικό καλοκαίρι σαγηνεύει. Δεν είναι μονάχα ο ήλιος, τα χρώματα και οι παρέες που βρίσκονται έπειτα από καιρό. Ούτε τα απρόσμενα γλέντια και τα προγραμματισμένα πανηγύρια. Για όσους ζουν σε αυτόν τον τόπο είναι μια τεράστια βαλβίδα ασφαλείας. Ακόμη και ο πιο κατατρεγμένος, φτωχοποιημένος Ελληνας βρίσκει τον τρόπο να πάρει ανάσες. Δεν χρειάζεται πολλά άλλωστε για να το κάνει. Ενας φιλοσοφημένος φίλος μου λέει συχνά πως αν είχαμε περάσει ό,τι έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια και ζούσαμε σε μια βόρεια χώρα, θα είχαμε αποσυρθεί όλοι μαζί σε κάποια μεγάλη ψυχιατρική κλινική. Ο ήλιος, οι χαλαρές παρέες και τα καλοκαιρινά γλέντια σβήνουν και συγχωρούν πολλά.

Του Ανδρέα Στασινού
Ο αν. υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεν είχε το θάρρος του προγόνου του στο υπουργείο να βγει και να μιλήσει για «ασύμμετρες απειλές». Αλλά είχε την κουτοπονηριά να διαρρέει περί «σχεδίων εμπρησμών». Αυτά ακριβώς δηλαδή που εκ της θέσεώς του οφείλει να προλαβαίνει και να ακυρώνει

Πρώτα ήρθαν οι πυρκαγιές. Η μία πίσω από την άλλη. Να σταματούν μόνο στη θάλασσα. Τραγωδία. Μετά όμως ήρθε η διαρροή στο κρατικό ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη «βλέπουν» σχέδιο εμπρησμών -προσοχή: όχι ανακοίνωση, ούτε δελτίο Τύπου, «διαρροή», κάτι σαν τα κυβερνητικά non papers. Κωμωδία.

Του  Γιωργου Πρεβελακη{*}
Η Ελλαδα εχει επειγουσα αναγκη απο μια ιδεολογια ανοικτων οριζοντων και προοπτικων,που καποιους δεν τους βολευει
 
Τα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα από την Μεταπολίτευση ώς το 2015 υποσχέθηκαν ασφάλεια και ευημερία. Καθώς αυτές οι διασφαλίσεις εξασθένισαν, ποικίλα κινήματα προς τα δεξιά και προς τα αριστερά προσπάθησαν να ανα-νοηματοδοτήσουν την πολιτική λειτουργία. Όμως, δεν στάθηκε δυνατόν να ανευρεθεί ένα νέο πολιτικό ιδανικό, με τη μορφή ενός απλού λεκτικού σχήματος• εμποδίστηκε από ποικίλες τροχοπέδες. Οι εμμονικές προσπάθειες να διασωθεί κάτι από την απερχόμενη πραγματικότητα ενεπλάκησαν με την επαγγελλόμενη ανανέωση η οποία συχνά έδειχνε και εξωπραγματική.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Πολλοί όταν μας λένε ότι είμαστε μία μη κανονική χώρα, αντιδρούν και δεν δέχονται αυτό τον χαρακτηρισμό. Όμως πόσο κανονική χώρα είναι αυτή, της οποίας οι δημόσιοι υπάλληλοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, επιστρέφουν ασυμπλήρωτα τα έντυπα της light αξιολόγησης, που με βαριά καρδιά επιχείρησε, λόγω μνημονιακής υποχρέωσης, να κινήσει η παρούσα κυβέρνηση;

Και πόσο ανεύθυνη γι αυτή την αποτυχία είναι η λαλίστατη στο παρελθόν αρμόδια υπουργός Όλγα Γεροβασίλη, που αποτυγχάνει να φέρει εις πέρας αυτή την βασική αποστολή του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης;

Του Κώστα  Χριστίδη*
Η επιλογή των σημαιοφόρων στα σχολεία όχι βάσει των μαθητικών επιδόσεων αλλά κατόπιν κλήρωσης αποτελεί την πιο πρόσφατη εκδήλωση των ιδεοληπτικών αντιλήψεων περί ‘’ισότητας’’ των πολιτικών και διανοουμένων της ριζοσπαστικής αριστεράς. Σύμφωνα με αυτές οι εξαιρετικές επιδόσεις, η διάκριση, η αριστεία, η επιτυχία γενικότερα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως γενεσιουργοί παράγοντες ανισοτήτων, διαχωρισμού σε ευφυείς και ανόητους, πλούσιους και φτωχούς, διακεκριμένους και μέτριους ή υστερούντες. Θα πρέπει, λοιπόν, σε κάθε τομέα και ιδιαίτερα στην παιδεία, να μην υπάρχουν πρότυπα, βαθμολογίες, αξιολογήσεις και τα συναφή.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Πριν 27 χρόνια, ο Οικονομικός Ταχυδρόμος έφερνε στην δημοσιότητα το αίτημα δύο μεγάλων χωρών της ΕΕ για την δυνατότητα αποπομπής μίας χώρας από τους κόλπους της

Το 1990 είναι μία κομβική χρονιά, όχι μόνον για την Ελλάδα αλλά για τον κόσμο ολόκληρο. Τα κομμουνιστικά καθεστώτα στην Ευρώπη έχουν καταρρεύσει, η Κίνα παλεύει να κρατήσει κομμουνιστικό καθεστώς με σχετικά ελεύθερη οικονομία, η Ευρώπη προβληματίζεται με την πιθανή επανένωση των δύο Γερμανιών, η Αμερική είναι πανίσχυρη αλλά υπερχρεωμένη, τα Βαλκάνια σιγοβράζουν και η Σοβιετική Ένωση έχει ήδη μπει στον δρόμο της κατάρρευσής της.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
«Σαν μέλη του λαού αυτού, ανήκουμε στην Ευρώπη γεωγραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, συμμετέχουμε στη ζωή της, πάσχουμε μαζί της, χανόμαστε μαζί της και σωζόμαστε, αν σωζόμαστε, πάλι μαζί της». Το γράφει ο Γιώργος Θεοτοκάς, στο κείμενό του «Εθνική Συνείδηση», γραμμένο τη δεκαετία του ΄40. Ειρήσθω εν παρόδω: καλό απόσπασμα για θέμα έκθεσης ιδεών στις επόμενες πανελλαδικές. Καλό ακόμη και για διαγωνισμό έκθεσης ιδεών στους τριακόσιους εθνοπατέρες. Θα γελάμε για καιρό. Ο Θεοτοκάς, από την άλλη πλευρά, όχι μόνον παραδέχεται την ύπαρξη της «πολυσύνθετης και πλατύχωρης ιδιαίτερης παράδοσής μας», αλλά την επεξεργάζεται και στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Αποδέχεται ακόμη και τις πιο κλειστοφοβικές πτυχές της, όπως είναι η Ορθοδοξία, που οι σημερινοί ευρωπαϊστές την απορρίπτουν σε αγαθή σύμπνοια με την Αριστερά. Και δεν θεωρεί σε καμιά στιγμή ότι η «ιδιαιτερότητά» μας συγκρούεται με την Ευρώπη. Το αντίθετο μάλιστα.

Του Πάνου Παπαδόπουλου
Δεκατρία χρόνια μετά την πρεμιέρα του Αθήνα 2004 -ήταν 13 Αυγούστου- δεν είμαστε σε θέση να υπολογίσουμε πόσο μας κόστισαν. Αλλά το αληθινό κόστος των Αγώνων δεν μετριέται σε χρήματα. Ηταν ο μεγαλοϊδεατισμός που μας αφόπλισε ως λαό όταν χρειάστηκε να ριχτούμε στην κανονική μάχη

Ηταν τέτοιες ημέρες πριν από 20 χρόνια. Στο Ολυμπιακό Στάδιο ξεκινούσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, σαν κι αυτό που είδαμε στο Λονδίνο, μόνο που στην πρεμιέρα το λευκό από τα άδεια καθίσματα τύφλωνε αθλητές και τηλεθεατές. Πρώτος που σχολίασε το απογοητευτικό θέαμα ήταν ο Πρίμο Νεμπιόλο, τότε αφεντικό της IAAF. Δεν θα ξανασυνέβαινε κάτι τέτοιο. Κατασκηνώσεις, πρόσκοποι, δημόσιοι υπάλληλοι και κάθε άλλος πρόθυμος να πάρει ουσιαστικά τσάμπα ένα εισιτήριο και να ανηφορήσει στο Μαρούσι καλοκαιριάτικα, επιστρατεύτηκαν για να γεμίσουν τις εξέδρες του ΟΑΚΑ για να δείχνουμε ότι η διοργάνωση έχει επιτυχία και να το βουλώσει ο Νεμπιόλο που ως Ιταλός προφανώς έπαιζε το παιχνίδι της υποψηφιότητας της Ρώμης για το 2004 – η απόφαση της ΔΟΕ θα έβγαινε τον Σεπτέμβριο του 1997.