Γράφει ο Θανάσης Κ.

Σήμερα θα σας γράψω για τέσσερα άσχετα μεταξύ τους πράγματα:

Για την υποκρισία, την πολιτική μυωπία, την αποσιώπηση και την χειραγώγηση. Το γιατί, θα το καταλάβετε στο τέλος.


Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Η κλειδαριά για την αντιμετώπιση του προσφυγικού - μεταναστευτικού προβλήματος, που έχει προσλάβει εφιαλτικές διαστάσεις, βρίσκεται στα χέρια των Βρυξελλών. Αλλά το κλειδί βρίσκεται στην Ελλάδα. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χρησιμοποίησαν το κλειδί τους για να ανοίξουν σκόπιμα την πόρτα εισόδου, να διαχειριστούν τα μοναδικά χρήματα εκτός μνημονίου και ελέγχου από τους δανειστές και να μετατρέψουν την μεταναστευτική κρίση σε μπίζνα.


Του Τάκη Σουβαλιώτη.

Κάθε Σεπτέμβρη και από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης γίνεται μεταξύ των πολιτικών μας ηγετών ένας πλειοδοτικός  διαγωνισμός .Ένας διαγωνισμός για το ποιός από αυτούς (τους πολιτικούς ηγέτες )θα πλειοδοτήσει σε οικονομικές κυρίως υποσχέσεις. Και όλοι τους πάνε σε αυτόν τον διαγωνισμό με τα πιο γενναιόδωρα πολιτικά προγράμματα.


Του Γιώργη ΤάΚη Δόξα

Αγαπητοί μου Συμπατριώτες, ήγγικεν το ιστορικό πλήρωμα του Χρόνου, για να ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ και ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ με τον «ΠΑΛΑΒΟΗΓΗΤΟΡΑ» (και τους συν αυτό) της «ΦΙΛΗΣ» ΧΩΡΑΣ των ΜΕΜΕΤΗΔΩΝ. Καθημερινά δεν έχει η Ελλάδα άλλα προβλήματα από το είναι στο «κόκκινο» με την κάθε επιθετική (και προσβλητική) δραστηριότητα των Τουρκόσπορων του Κεμάλ ή οποιονδήποτε άλλον θεωρεί (ή πιστεύει) ότι η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ (ΚΡΑΤΟΣ) της ΠΛΑΚΑΣ ή της ΚΑΡΠΑΖΙΑΣ.


 
Περάσανε 18 χρόνια από την τρομοκρατική επίθεση στο Μανχάτταν. Η 9η Σεπτεμβρίου 2002 άλλαξε ριζικά, όχι μόνον τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης, αλλά και, στα χρόνια που ακολούθησαν, τον γεωστρατηγικό ορίζοντα όλου του Πλανήτη, σηματοδοτώντας μια νέα στάση της Υπερδύναμης απέναντι σε συγκεκριμένα έθνη και κουλτούρες αλλά και ένα νέο πλαίσιο βίο-ψυχο-κοινωνικής ασύμμετρης απειλής για τον δυτικό τρόπο ζωής, από μια νέας μορφής και καταστρεπτικής  δυνατότητας τρομοκρατία.



Του Ηλία Καραβόλια

Δύσκολο στις μέρες μας να αποδράσεις απο την σημειολογία της πολιτικής ρητορικής. Εδω και πολλά χρόνια ακούμε λέξεις-σύμβολα που ηχούν στα αυτιά μας ως μείζονα ζητούμενα: ανάπτυξη, επενδύσεις, κανονικότητα, μεταρρυθμίσεις, αξιοκρατία. Λέξεις που τις μεταχειρίζεται το πολιτικό προσωπικό ως φορτίο αισιοδοξίας ενώ στην ουσία πρόκειται για επεξεργασμένη ειδική ρητορική, διεθνώς ισχύουσα και έξωθεν επιβαλλόμενη, που αφορά δήθεν ορθόδοξα σημαίνοντα δήθεν ''ορθολογικές διαδρομές'' που πρέπει να ακολουθήσει η νεοελληνική οικονομία ώστε να διαχυθεί κοινωνικό όφελος για τους πολλούς. Η πραγματικότητα είναι όμως αμείλικτη και δεν χωράει αυταπάτες. Και εξηγούμαι.



Του  Κώστα Χριστίδη *

        Η σημασία της διάστασης του χρόνου είναι καθοριστική για όλα τα έμβια όντα, τα οποία έχουν αρχή, ανάπτυξη, φθορά και τέλος. Στις ανθρώπινες προσπάθειες, σε όλους σχεδόν τους τομείς υπεισέρχεται με διάφορους τρόπους ο παράγων ‘’χρόνος’’ : διάρκεια διαγωνιστικών εξετάσεων, προθεσμία υποβολής προσφορών, ανάγκη λήψης ατομικών ή συλλογικών αποφάσεων σε εύλογο χρονικό διάστημα, κλπ. Στην πολιτική έχουν ιδιαίτερη σημασία τα πεπραγμένα κάθε νέας κυβέρνησης των ολίγων πρώτων μηνών. Όπως έχω και άλλοτε σημειώσει (‘’Φιλελεύθερος’’, 12.07.19), ‘’κάθε νέα κυβέρνηση παγκοσμίως, έχει ένα εξάμηνο περίπου μέσα στο οποίο μπορεί να επιτύχει ριζικές τομές. Εάν δεν αξιοποιήσει την ευκαιρία να δράσει αποφασιστικά μέσα σε αυτό το διάστημα, πιθανότατα δεν θα έχει άλλη ευκαιρία. Οι ηττημένες πολιτικές δυνάμεις ανασυγκροτούνται και κινητοποιούν πολιτικά τα οργανωμένα συμφέροντα που θίγονται από τις μεταρρυθμίσεις. Εξ άλλου και οι υπέρμαχοι των μεταρρυθμίσεων συχνά τείνουν να χαλαρώσουν και να επαναπαυθούν σε κάποιες αρχικές επιτυχίες’’.



Άρχισε ήδη μια συζήτηση για το τι σημαίνει «Εθνική συνείδηση», τι σημαίνει «Ιστορία», πώς (πρέπει να) διδάσκεται η Ιστορία, και πώς να «βιώνεται» η Εθνική συνείδηση από τους σύγχρονους λαούς κλπ.…

Γράφει ο Θανάσης Κ.

–Βγαίνουν κάποιοι και λένε, ότι η Ιστορία ως μάθημα είναι γεμάτη απλοϊκούς μύθους και πρέπει να την «καθαρίσουμε» από εθνικιστικά στερεότυπα


Στη ρίζα των εξελίξεων αυτών τόσο στην Ιταλία όσο και Βρετανία βρίσκεται ουσιαστικά μια κεντρική παραδοχή. Οτι δηλαδή σήμερα δεν μπορείς πλέον να γυρίσεις την πλάτη στην Ευρώπη, την Ευρωπαϊκή Ένωση

Μόλις πριν από δεκαπέντε μέρες ο φόβος ήταν ότι δύο χώρες με δύο εξόχως λαϊκιστές πολιτικούς ηγέτες, η Ιταλία με τον Ματέο Σαλβίνι και το Ηνωμένο Βασίλειο με τον Μπόρις Τζόνσον, θα «τινάξουν την Ευρώπη στον αέρα» αυτό το φθινόπωρο, όπως έγραψε η «Guardian». Ο πρώτος καθώς ανέτρεψε την κυβέρνηση στην οποία ήταν αντιπρόεδρος με την ελπίδα ότι θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές από τις οποίες θα έβγαινε πανίσχυρος ως νέος ακροδεξιός πρωθυπουργός.



Τάσος Γιαννίτσης, Ομοτ. Καθηγητής, π. Υπουργός

Στη δεκαετία 2009-2019 παίχτηκε το έργο της κατάρρευσης των στερεότυπων με τα οποία πορεύτηκε η χώρα πριν και μέσα στην κρίση. Τουλάχιστον για όσους μπορούσαν να σκεφτούν. Σήμερα, βρισκόμαστε σε συνθήκες μετάβασης από ‘τα κάτω’ προς την εμπέδωση μιας νέας, καλύτερης, αφετηρίας. Όμως, η χώρα και οι Έλληνες δεν βρίσκονται σε κάποια ζηλευτή θέση. Η χώρα ξέφυγε από την επίσημη χρεοκοπία, στραπατσαρίστηκε πολλαπλά και άσχημα, δεν έχει τους βαθμούς ελευθερίας που είχε στην προ-κρίσης εποχή για να ασκήσει πολιτική, πολλές μορφές πολιτικής δεν είναι επιλέξιμες γιατί ανήκαν στους γενεσιουργούς παράγοντες της κρίσης, το κατά κεφαλή ΑΕΠ της έχει μειωθεί από το 85,2% (2009) στο 62,8% του μέσου όρου της Ε.Ε. (2018), ξεπερνώντας μόνο την Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Κροατία.