Οδηγό με όλες τις αλλαγές που έγιναν στη ρύθμιση των 120 δόσεων για τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις δίνει η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων. Στη ρύθμιση μπορούν πλέον να ενταχθούν ελεύθεροι επαγγελματίες με οφειλές άνω των 50.000 ευρώ ενώ ρυθμίζονται και οφειλές που δημιουργήθηκαν το 2017. Μεταξύ άλλων προβλέπεται ότι ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρήσεις χωρίς πτωχευτική ικανότητα με οφειλές προς την εφορία έως 125.000 ευρώ μπορούν να επιτύχουν τη ρύθμιση των οφειλών τους σε 120 μηνιαίες δόσεις με την αυτοματοποιημένη διαδικασία του εξωδικαστικού μηχανισμού.



Οι υπερτροφές, οι οργανικές πρώτες ύλες, οι βιταμινούχοι χυμοί και οι υγιεινές συνταγές κατακτούν όλο και μεγαλύτερο χώρο στο τραπέζι μας. Ο άνθρωπος της νέας εποχής φιλοδοξεί να είναι πιο υγιής από τους προγόνους του. Με την απόλαυση του φαγητού όμως, τι γίνεται;

Γράφει ο Κοσμάς Βίδος

Εχουν εντυπωσιακά αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα τα μαγαζιά (παντοπωλεία, εστιατόρια, delivery…) με φαγητά από οργανικές πρώτες ύλες, γλυκά χωρίς ζάχαρη, vegan προϊόντα και υπερβιταμινούχους χυμούς, ως αποτέλεσμα των νέων διατροφικών τάσεων που επικρατούν διεθνώς αλλά και της κρίσης (που αναγκάζει πολλούς να δοκιμάσουν νέα επαγγέλματα). Την ίδια στιγμή τέτοιου είδους φαγητά έχουν προστεθεί στο μενού ακόμα και σε παραδοσιακές ταβέρνες, ενώ οι υπερτροφές τείνουν να καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Φροντίζω κι εγώ να διατρέφομαι όσο γίνεται υγιεινότερα, επιδεικνύοντας μεγάλη προσοχή στην ποιότητα της τροφής μου και τις βιταμίνες που μου δίνει. Ομως, όταν τις προάλλες βγήκα με φίλους για να τα πιούμε, και βρεθήκαμε να τσουγκρίζουμε το (βιολογικό) κρασί μας πάνω από ένα πιάτο κινόα και μια τάρτα με (βιολογικό) σπανάκι και φαγόπυρο, σκέφτηκα πως μάλλον κάτι δεν κάνουμε καλά.



Γράφει ο Γιώργος Δ. Παυλόπουλος

Στο ιστορικά χειρότερο σημείο τους είχαν φθάσει οι σχέσεις ΗΠΑ - Ρωσίας, τόνισε ο Ντόναλντ Τραμπ, κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Βλάντιμιρ Πούτιν, μετά τη συνάντησή τους στο Ελσίνκι της Φινλανδίας, συμπληρώνοντας ότι μετά τις συνομιλίες των δύο προέδρων, κάτι τέτοιο είναι πλέον παρελθόν.



Ο πατριωτισμός –εν προκειμένω με τη μορφή του «μακεδονισμού– δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται. Πέρα από τις όποιες ενστάσεις για πτυχές της συμφωνίας των Πρεσπών, έχουμε να κάνουμε με υπονόμευση μιας βασικής επιλογής της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία (υπονόμευση) ταυτίζεται με τις, ανοιχτά διατυπωμένες, επιδιώξεις άλλης χώρας

Γράφει ο  Γιώργος Καρελιάς

Δύο, τουλάχιστον περίεργα, φαινόμενα παρατηρούνται το τελευταίο διάστημα. Αφορούν το ίδιο θέμα (Μακεδονικό) και είναι, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, αλληλένδετα.



Του Zack O' Malley Greenburg

Δεν υπάρχει καλύτερη εποχή να είναι κανείς διάσημος. Οι 100 πιο ακριβοπληρωμένοι celebrities του κόσμου συγκέντρωσαν αθροιστικά 6,3 δισ. δολάρια προ φόρων τους τελευταίους 12 μήνες, ποσό αυξημένο κατά 22% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Έντεκα αστέρες πέρασαν το "κατώφλι" των 100 εκατ. δολαρίων, αριθμός υπερδιπλάσιος σε σχέση με το άθροισμα των δύο τελευταίων ετών.



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ομολογώ ότι το χθεσινό μου κείμενο για τον τουρισμό, είχε μια ανταπόκριση που δεν την περίμενα. Πήρα δεκάδες mails και τηλεφωνήματα από επαγγελματίες του χώρου, που δυστυχώς επιβεβαίωναν τις εμπειρικές μου παρατηρήσεις και μου έδωσαν πρόσθετα στοιχεία. Φαίνεται πως όσο κορυφώνεται η καλοκαιρινή περίοδος, τόσο διαφαίνεται ότι κάτι δεν πάει τελικά καλά στην φετινή τουριστική περίοδο.



Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Περίμενα να το πάρει η Γαλλία, ήθελα να το πάρει η Γαλλία, το πήρε η Γαλλία, όλα καλά λοιπόν. Θα προτιμούσα βέβαια έναν τελικό με την Αγγλία, για να εκδικηθεί η Γαλλία την ήττα της στη Μάχη του Αζενκούρ και την κατάληψη του Καλαί, ουφ! Στο τέλος τον Εκατονταετή Πόλεμο, θα μου πείτε, τον κέρδισε η Γαλλία και ύστερα από όσα τράβηξε από τους Πλανταγενέτες κέρδισε και το σύμβολο της ψυχής της, που λέει και ο Ντε Γκωλ την Ιωάννα της Λωρραίνης. Ομως το Αζενκούρ (1415) δεν ξεχνιέται. Aκόμη και σήμερα, αν το οικογενειακό όνομά σου δεν εμφανίζεται στους πεσόντες του Αζενκούρ, δεν θεωρείσαι γνήσιος αριστοκράτης.


     
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Ζούμε πράγματι σε έναν κόσμο της φαντασίας και των ωραιοποιημένων θλιβερών γεγονότων. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζονται δύο στοιχεία: Ένα, αυξημένη δημοκοπική ικανότητα και το άλλο, ευεπίφορο λαό να αρέσκεται σε φρούδες ελπίδες και αίολες υποσχέσεις. Μήπως πράγματι τα διαθέτουμε και τα δύο; Μπορούμε με τέτοιες συνθήκες και προϋποθέσεις να προχωρήσει τούτος ο λαός σε καλύτερες μέρες; Πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο πριν εξαλειφθούν οι δύο πιο πάνω παράμετροι. Η μεγάλη δυσκολία να επιτευχθεί η υπευθυνότητα και η σοβαρότητα των λόγων και των έργων, προϋποθέσεις εκ των ών ουκ άνευ, για μια θετική κατεύθυνση της χώρας, είναι το γεγονός ότι διάγουμε μια μακρόχρονη προεκλογική περίοδο.



Του Ιωάννου Θ. Μάζη

Οι καλές σχέσεις της χώρας με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τις ΗΠΑ και την Γαλλία ενισχύουν την παρουσία της στην ΝΑ Μεσόγειο και αναβαθμίζουν και τον ρόλο της Κύπρου


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Κ​​λασική σκηνή της ψωροκώσταινας. Ορεινό χωριό, η πρόσβαση γίνεται από δρόμο που άνοιξε η ΜΟΜΑ, πλατεία με πλάτανο και κάτι τραπεζάκια τσίγκινα. Μοιρασμένοι στις καρέκλες γέροντες, γενική απόχρωση ενδυμασίας το φαιό, το μισό μέτωπο καμένο από τον ήλιο, το άλλο μισό κάτασπρο εξαιτίας της απαραίτητης τραγιάσκας. Φλιτζανάκια του καφέ. Τότε ακόμη τον λέγαμε τούρκικο και τον φτιάχναμε στο μπρίκι, με καϊμάκι ή χωρίς, λιγότερη ή περισσότερη ζάχαρη, «πολλά βαρύ και όχι». Αν δεν κάνω λάθος, υπήρχαν 49 εκδοχές του τούρκικου καφέ, ολόκληρη τέχνη ο καφές, πριν τον πούμε ελληνικό και αρχίσουμε να τον φτιάχνουμε στη μηχανή του εσπρέσο για ευκολία. Τότε τίποτε δεν ήταν εύκολο. Μια εφημερίδα που περνάει από χέρι σε χέρι για όσους μπορούν να διαβάσουν, ραδιόφωνο με μπόλικα παράσιτα, ειδήσεις στην επίσημη μιξοκαθαρεύουσα. Το χωριό δεν βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, άρα δεν έχει επαφή με τους πρώτους τουρίστες που έχουν αρχίσει να επισκέπτονται τη χώρα. Λίγο πιο κάτω ένα σαράβαλο φορτηγό, απομεινάρι του πολέμου, που τη βγάζει όμως στον ανήφορο έστω καπνίζοντας και αγκομαχώντας. Εικόνα από την ακινησία της ελληνικής ενδοχώρας, ας πούμε κάπου στη δεκαετία του πενήντα. Απαγορευμένες αναμνήσεις από τον Εμφύλιο και γενικευμένη πλήξη.