Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Μία κυβέρνηση έχει την πλήρη εξουσία, όταν τα πάντα στη χώρα στρέφονται προς το μέρος της, όπως τα ηλιοτρόπια που χαιρετούν τον ήλιο. Η κυβέρνηση τα απολαμβάνει όλα αυτά, εκτός από τον έλεγχο της Δικαιοσύνης σε κρίσιμες αποφάσεις. Αυτό εννοούσε και η κυρία Μπαζιάνα...
 
Το καλοκαίρι του 2015 ο Νίκος Φίλης δήλωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία. Προσπαθούσε να πει αυτό που έλεγαν οι Πασόκοι των πρώτων χρόνων της «Αλλαγής», όταν ο υπουργός υπέγραφε μία απόφαση και ο διευθυντής του υπουργείου την έβαζε κάτω-κάτω στη στοίβα των υπηρεσιακών εγγράφων.



Δημοσιογράφος:  Χρόνια πολλά με υγεία, καλή χρονιά.  Είχαμε το Υπουργικό Συμβούλιο, έτος ορόσημο το 2018 είπε ο κ. Τσίπρας σε ό,τι έχει να κάνει με την οικονομία.  Ασπάζεστε την αισιοδοξία της κυβερνήσεως;

Ευ. Βενιζέλος:  Δυστυχώς, όχι.  Θα μπορούσε η χώρα να είναι σε τελείως διαφορετικό σημείο σήμερα, αλλά δυστυχώς –και λυπάμαι που τα θυμίζω αυτά– κάναμε μία πάρα πολύ μεγάλη υποχώρηση το 2015, μπήκαμε σε μία δευτερογενή κρίση, μία κρίση μέσα στην κρίση και από εκεί που ήμασταν έτοιμοι να βγούμε και να περάσουμε σε μία άλλη κατάσταση, ξανακάναμε και ξανακάνουμε μία πολύ δύσκολη διαδρομή, η οποία μάλιστα θα αφήσει ίχνη στην οικονομία, στην κοινωνία και στους θεσμούς για πάρα πολλά χρόνια στο μέλλον.  Άρα, αυτό που λέει ο κ. Τσίπρας ότι επίκειται η λήξη του τρίτου μνημονίου και η «καθαρή» έξοδος στις αγορές, κατά τη γνώμη μου δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, διότι προ πολλού, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ψηφίσει το τέταρτο μνημόνιο.  Δηλαδή τα μέτρα του 2018, τα οποία είναι σχετικώς λίγα και ήπια, τα μέτρα του 2019 για τις συντάξεις, τα μέτρα του 2020 για το αφορολόγητο, τους στόχους για πολύ υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου 7 δισεκατομμύρια, με τα σημερινά δεδομένα, το χρόνο πρωτογενές πλεόνασμα μέχρι και το 2022.  Έχει δεσμευτεί για πρωτογενές πλεόνασμα επάνω από 2% μέχρι το 2060, είμαστε σε μηχανισμό επιτήρησης ούτως ή άλλως και θα είμαστε μέχρι να αποπληρωθεί το 75% των δανείων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Άρα, τι είναι η περιβόητη «καθαρή» έξοδος;  Είναι μία μετάβαση από το τρίτο μνημόνιο που προβλέπει και εποπτεία και μέτρα και δάνειο και λεφτά με πολύ φτηνό επιτόκιο, σε ένα τέταρτο μνημόνιο που έχει μέτρα, που έχει εποπτεία, που έχει δύσκολους δημοσιονομικούς στόχους, αλλά δεν έχει λεφτά, δεν έχει δάνειο.


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Τί θέλησε πραγματικά να πει η σύζυγος του πρωθυπουργού, σε ποιους και γιατί, με την είσοδο τού 2018

Κάποιοι ιστότοποι έγραψαν ότι η συνέντευξη της κυρίας Μπέττυς Μπαζιάνα στην Εφημερίδα των Συντακτών στόχον είχε να ενισχύσει την καταρρέουσα –όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις– πρωθυπουργική εικόνα. Εν μέρει αυτό ισχύει. Τίθεται όμως το ερώτημα: έναντι ποίων να ενισχύσει την εικόνα του Αλέξη Τσίπρα και γιατί; Στο σημείο αυτό τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα, αλλά και εξόχως επικίνδυνα.



Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Κ​​άποτε μερικές λέξεις πονούσαν. Σκανδάλιζαν, προκαλούσαν αντιδράσεις. Κάποτε η ευπρέπεια της συμπεριφοράς ήταν μέρος της κοινωνικής συνθήκης και η γλώσσα συμμετείχε ενεργά στην τήρησή της. Ανήκω στη γενιά αυτή που πρώτη, αν δεν κάνω λάθος, ταύτισε την ευπρέπεια με την υποκρισία και την απρέπεια, ή την αμέλεια της συμπεριφοράς με την απελευθέρωση των ηθών της.



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, από τους σοσιαλιστές και τους δεξιούς μέχρι τους αριστερούς, μας πιπιλάνε την καραμέλα της ανάπτυξης, ως το αντίδοτο της κρίσης.

Όμως ανάπτυξη ακούμε και ανάπτυξη δεν βλέπουμε. Και για το κακό μας το χάλι, ως συνήθως μας λένε ότι φταίνε οι κακοί τοκογλύφοι της Ευρώπης, που μας δανείζουν με τα τρομερά επιτόκια του 1,5-2%.

Όχι ότι οι Ευρωπαίοι είναι άμοιροι ευθυνών, όμως αυτές αφορούν την αρπακτικότητά τους με την εκχώρηση ολόκληρης της κρατικής περιουσίας για τα επόμενα 99 χρόνια και για το γεγονός, που για να τα αρπάξουν, προέκριναν την υπερφορολόγηση αντί των σοβαρών αλλαγών, που θα οδηγούσαν στον  εκσυγχρονισμό του κράτους, που αποτελεί την βασική τροχοπέδη της ανάπτυξης.