Το ζήτημα του ονόματος της ΠΓΔΜ συνδέεται- και ορθά- με την ανάγκη να εξαλειφθούν οι κάθε είδους αλυτρωτικές εξαγγελίες και συμπεριφορές προκειμένου να διασφαλισθεί, σε μόνιμη και διαρκή βάση, ο σεβασμός των υφιστάμενων συνόρων, η περιφερειακή σταθερότητα και η σχέση καλής γειτονίας.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Μαύρα κοστούμια, σκούρα εν πάση περιπτώσει, άσπρα πουκάμισα χωρίς γραβάτα εννοείται, χαλαρά σώματα που τα άδειασε το βάρος της ψυχής τους στις πολυθρόνες τους. Κοιλίτσες που ταλαιπωρούν ελαφρώς τα υποκάμισα. Κάτω άκρα ανοικτά, ακόμη πιο χαλαρά. Ο μεν έχει τα χέρια του ακουμπισμένα στους βραχίονες του καθίσματος, ο δε αναπαύει το αριστερό του στον μηρό του. Το χαμόγελο και του μεν και του δε δηλοί διάθεση φιλική του μεν προς τον δε. Θα μπορούσαν να είναι ιδιοκτήτες επιτυχημένων ψητοπωλείων που έβαλαν τα κυριακάτικά τους για να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αντί να τσακώνονται. Το στιγμιότυπο θα μπορούσε να απαθανατίζει την επιτυχημένη κατάληξη του προξενιού ανάμεσα σε δύο οικογένειες αποφασισμένων να τελειώνουν με τη βεντέτα τους. Ο γαμπρός συναντιέται με τον αδελφό της νύφης και συζητούν τις λεπτομέρειες. Ολα θα πάνε καλά, αρκεί να κλείσει και η υπόθεση με το αυθαίρετο. «Θα το νομιμοποιήσω», διαβεβαιώνει ο αδελφός τον γαμπρό.


Γράφει η Νίκη Λυμπεράκη

Ιερό δικαίωμα το σιγάν, αλλά ούτε με δημόσια παρουσία συνάδει, ούτε βεβαίως με την κοινοβουλευτική ιδιότητα την οποία έχει ανανεώσει σε πέντε εκλογές έως τώρα. Η σιωπή είναι ένα από τα λίγα προνόμια εκείνων που ιδιωτεύουν. Για τους βουλευτές μας προβλέπονται πολλά άλλα. Αλλά όχι αυτό


Πάω στοίχημα πως θα ‘χετε δει κάποια από εκείνες τις απίθανες αγγελίες για την «καλύτερη δουλεια στον κόσμο». Συνήθως είναι μια θέση εργασίας σε κάποιον εξωτικό παράδεισο, με ελάχιστες αρμοδιότητες, καμία ευθύνη, ελεύθερο ωράριο και πολύ καλά χρήματα. Κάθε φορά που διαβάζω κάτι αντίστοιχο τα τελευταία χρόνια λοιπόν, ο νους μου αναπόφευκτα τρέχει σε συγκεκριμένους ανθρώπους. Δεν χρειάζεται να τους αναφέρω όλους. Θα σταθώ –δεδομένης και της συγκυρίας– μονάχα σε έναν.


Γράφει ο Αιμίλιος Περδικάρης

Ο Τσίπρας επιστρέφοντας από το Νταβός βρίσκει κλειστές τις πόρτες των κομμάτων της αντιπολίτευσης και αναγκάζεται να ενημερώσει τη Βουλή για τις πρωτοβουλίες του στο Σκοπιανό

Ο Πρωθυπουργός ψάχνει «άλλοθι» για τη μυστική διπλωματίαΒόλτα στο χιονισμένο Νταβός για τον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Κοτζιά, με το ωραίο καπέλο...


Γράφει ο Παντελής Καψής

Την περίοδο της Ενετοκρατίας, στα νησιά του Αιγαίου υπήρχαν πολλοί ξεπεσμένοι αριστοκράτες απομεινάρια της ακμής της Γαληνοτάτης. Δεν είχαν να φάνε, αυτό όμως που περισσότερο τους ένοιαζε ήταν να διατηρήσουν την τιμή τους, να μην εκτεθούν στα μάτια του κόσμου.


Του Αντώνη Τριφύλλη

Οι μεγαλύτερες καταστροφές στην ανθρωπότητα έχουν προκληθεί από τους εχθρούς του ορθού λόγου και αυτούς που τούς ακολουθούν

«...Θοδωράκια μ', Χατζιδάκια μ', εσείς τρώτε και πίνετε και μένα με τρώει η αρκούδα...»
Διονύσης Σαββόπουλος, «Η εκδίκηση της γυφτιάς»

Η Elizabeth Kolbert, δημοσιογράφος στο New Yorker και συγγραφέας βραβευμένη με Πούλιτζερ, είχε εκδώσει πριν από χρόνια ένα βιβλίο που έγινε μπεστ σέλερ. Tίτλος του: «Η έκτη εξαφάνιση» («The Sixth Extinction»). Ύστερα από επεξεργασία πολλών μελετών για την κλιματική αλλαγή, κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η έκτη εξαφάνιση έχει ήδη αρχίσει.



Γράφει η Πέπη Ραγκούση

Αυτό που συνέβη στα τρία χρόνια εξουσίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι το τέλος των προσχημάτων. Η απενοχοποίηση του ψέματος. Η άγνοια ως κοινωνική λεβεντιά. Ο διαχωρισμός των πολιτών σε ημέτερους και αλλότριους ως κοινωνική δικαιοσύνη. Η κωλοτούμπα ως λεβεντιά. Η ακροδεξιά ως πατριωτικό κέντρο
 
Η επέτειος θα μπορούσε να έχει τίτλο «Ο Αλέξης των χιλίων ημερών». Για την ακρίβεια, είναι, περίπου, χίλιες εκατό. Χίλιες εκατό μέρες εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργίας του Αλέξη Τσίπρα. Συγνώμη, όχι εξουσίας. Διακυβέρνησης. Διότι, όπως μας είπε η κυρία Μπαζιάνα, την κυβέρνηση έχουν, όχι την εξουσία. Ακόμη. Αλλοι πάλι λένε ότι δεν κυβερνούν ακριβώς. Εκδικούνται. Την ήττα της Αριστεράς στον Εμφύλιο. Μετά από εβδομήντα χρόνια; Περσινά ξινά σταφύλια. Το ίδιο λέει και ο Πρωθυπουργός. Οχι για τον Εμφύλιο. Για το δημοψήφισμα του 2015. Τα σταφύλια στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ μπαγιατεύουν και ξινίζουν ανάλογα με το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

                           

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Όταν ο μετέπειτα ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ έγραφε υπέρ της ανοικτής οικονομίας και κοινωνίας και της τότε ΕΟΚ…

Η πρόσφατη πρωτοβουλία της εφημερίδας Τα Νέα να προσφέρει το βιβλίο του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου «Στρατηγική Οικονομικής Αναπτύξεως της Ελλάδος», που για πρώτη φορά κυκλοφόρησε το 1962, είναι πολυσήμαντη.



Γράφει ο Νίκος Μαραντζίδης

Η ιστορία του Μακεδονικού μπορεί να καταγραφεί σαν την εκδίκηση της «βαθιάς Δεξιάς». Ο Μητσοτάκης δείχνοντας μια εντυπωσιακή έλλειψη αυτοπεποίθησης απορροφήθηκε σταδιακά από την κουλτούρα και τις φοβίες του βαθέος συντηρητισμού. Αντί να φιλελευθεροποιήσει το κόμμα του, μάλλον μεταμορφώνεται ο ίδιος
 
Αν τους τελευταίους μήνες δεν ακούσατε από κάποιον γνωστό σας τη φράση: «δεν τραβάει ο Κυριάκος» αυτό σημαίνει δύο πράγματα: είτε δεν έχετε κάποιον δεξιό στο περιβάλλον σας είτε δεν συζητάτε ποτέ πολιτικά. Ιδιαίτερα αν, όπως εγώ, είστε κάτοικος βορειοελλαδικής πόλης τότε δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε ακούσει και όλη την επιχειρηματολογία που συνοδεύει την παραπάνω φράση.


Γράφει ο Νίκος Δήμου  
 
Ενας ξένος ανταποκριτής μού ζήτησε να του καταγράψω τα βασικά αίτια της ελληνικής κρίσης. Του απάντησα ότι και οι πλέον ειδικοί ερίζουν περί αυτών, αλλά αν θέλει τη γνώμη ενός απλού πολίτη, μπορώ να του τη γράψω σε ένα κομμάτι χαρτί. Το έκανα και μετά σκέφθηκα πως θα ήταν ενδιαφέρον να το ανεβάσω και στο μπλογκ μου, σαν αφορμή για συζήτηση και (αναπόφευκτους) καβγάδες.