Του Αντώνη Κεφαλά

Όλα άρχισαν να τελειώνουν τη στιγμή του ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Έξη και κάτι δεκαετίες μετά την ήττα του Εμφυλίου, η αριστερά μύρισε εξουσία. Και, τούτη τη φορά, ως καλός μαθητής της ιστορίας, άφησε κατά μέρος τα φληναφήματα περί επανάστασης.

Κατά μία έννοια αποφάσισε να υιοθετήσει την στρατηγική θέση των (μετέπειτα) σοσιαλδημοκρατών της Β΄ Διεθνούς: η άλωση εκ των έσω– με την εκμετάλλευση του συστήματος και με αιχμές τα ΜΜΕ, τη δικαιοσύνη και την παιδεία. Και προφασίστηκε τον δήθεν συστημικό παίκτη.. Οι διπλές εκλογές του 2015 –και ιδιαίτερα αυτές του Σεπτεμβρίου – έφεραν την ομάδα Τσίπρα στην κυβέρνηση.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Το δράμα της Αριστεράς στη μεταπολίτευση έχει πολλά από τα συστατικά της αρχαίας τραγωδίας. Εχει χοές σε τύμβους νεκρών, φωνές των νεκρών που ζητούν εκδίκηση και αλυσίδες φόνων που ξεκίνησαν γενιές πίσω. Είναι πλούσιο σε χορικά, γενναιόδωρο σε μεγαλοστομίες απ’ αυτές που κάνουν τις φωνές να απογειώνονται. Εχει και θεούς με τους οποίους άλλοι διαπραγματεύονται και άλλοι υπακούν τυφλά στα θέσφατά τους. Στη σκηνή του περιφέρονται μπουφόνοι, διότι και η τραγωδία είχε ήρωες μπουφόνους, όπως ο Ηρακλής στην «Αλκηστη» του Ευριπίδη.

Του Ανδρέα Ζαμπούκα
Ας μη μας εκπλήσσει η στάση του κ. Κουρουμπλή που κάνει «λογοπαίγνια» με τις παραιτήσεις. Ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα λογοπαίγνιο και έτσι κέρδισε την τους ψηφοφόρους: Με λογοπαίγνια και συνθήματα, με ατάκες και μύθους προσαρμοσμένους στη «δημιουργική ασάφεια» των εννοιών

Η χθεσινή είδηση -περίπου στις 12.00- ότι ο υπουργός Κουρουμπλής παραιτείται δημιούργησε μία αίσθηση έκπληξης σε όσους την διάβασαν. Μετά από λίγη ώρα, η βεβαιότητα της παραίτησης μετατράπηκε σε πρόθεση, αν ο Πρωθυπουργός το επιθυμούσε. Στη συνέχεια, αμβλύνθηκε ακόμα περισσότερο, σε αξιακό δικαίωμα για να καταλήξει στο τέλος, σε «λογοπαίγνιο»…

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Δεν καταλάβαμε τι πρόβλημα έχει ο υπουργός Παιδείας με τους αυτόκλητους συνηγόρους των αντιγραφέων της Πάτρας. Αντί να επαινέσει τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Πάτρας που υιοθετεί τις «αριστερές» –τρομάρα μας!– απόψεις του, τους ψέγει επειδή «έσπευσαν να προστατεύσουν τους “άριστους” αντιγραφείς»; Τι περισσότερο είπαν οι «γαλάζιοι» συνδικαλιστές, από όσα λέει ο ίδιος;

Του Κωστα Νεοφωτιστου{*}
Οι επενδυσεις ειναι μια σοβαρη υποθεση για να καλαμπουριζει κανεις μαζι τους

Η τελευταια ανακοινωση της Eldorado Gold ηταν μια πρωτης ταξεως αφορμη για να φανει, για πολλοστη φορα, η ελλειψη ψυχραιμιας που χαρακτηριζει το εγχωριο κοινο. Απολυτα πολωμενοι, τοσο οι υπερμαχοι των ξενων επενδυσεων οσο και οι φανατικοι οπαδοι της εσωστρεφειας, εξακοντιζουν λεκτικους μυδρους οι μεν εναντιον των δε, λες και γνωριζουν ολες τις πτυχες της υποθεσης, λες κι εχουν σαφη και πληρη εικονα για το τι εχει μεσολαβησει. Οσο κι αν εψαξα, δεν μπορεσα να εντοπισω την παραμικρη επιφυλαξη τους σε οσα καταμαρτυρα η Eldorado κατα της δημοσιας διοικησης. Κατα την αποψη των οπαδων της ξενης εταιρειας, ολα εχουν γινει συμφωνα με τις δεσμευσεις και τις υποχρεωσεις της επενδυτικης προτασης και τους ελληνικους νόμους, και ο μοναδικος (και απολυτος) φταιχτης ειναι το Υπουργειο Αναπτυξης. Οσο για τις αποψεις της κυβερνητικης πλευρας, εκει βρηκα απο ενα κατεβατο με παρατυπιες, παραλειψεις και κριτικες κατα του ξενου επενδυτη, μεχρι και τη γραφικη ευχη του γνωστου Καρανικα ‘’στα τσακιδια!’’. Ομολογουμενως, μια αποψη απολυτα εναρμονισμενη με τη συνολικη ποιοτητα του ανθρωπου που θεωρει την καρριερα χολερα, και που τον επελεξαν ως .... συμβουλο στρατηγικης! Ετσι, εστω κι αργα, εμαθα πως τα ‘’τσακιδια’’ ειναι ενα ειδος ‘’αφηγηματος’’ για την προσελκυση επενδυσεων!

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΨΗΣ

Η κριτική δεν μεταφράζεται αυτόματα σε κέρδος της αντιπολίτευσης

Τα πρώτα γκάλοπ της νέας σεζόν αποκάλυψαν αυτό που πολλοί υποπτευόμασταν: ο ΣΥΡΙΖΑ κρατάει σε σημαντικό βαθμό τις δυνάμεις του. Η Νέα Δημοκρατία βέβαια προηγείται και με μεγάλη διαφορά, η αναμέτρηση ωστόσο θα είναι σκληρή και σίγουρα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη η αυτοδυναμία.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Στην συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη οι υπηρέτες της πληροφόρησης έγιναν, άθελά τους, μέρος ενός σκηνικού παραπλάνησης και δημαγωγίας

Δεκάδες δημοσιογράφοι, κάποιοι από τους οποίους και «επώνυμοι», πήραν μέρος –άθελά τους, βέβαια– σε ένα πραγματικά θλιβερό πολιτικό σόου, στόχος του οποίου να κάνει «rebranding» την εικόνα του ο κύριος πρωθυπουργός.

Του Παναγιώτη Κ. Ιωακειμίδη
Το φιλελεύθερο και δημοκρατικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα δέχεται επιθέσεις από πολλές πλευρές και δοκιμάζεται σοβαρά η αντοχή του

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αντιμετωπίζει μία νέα και δυνητικώς επικίνδυνη απειλή: την απειλή της επέκτασης της «ανελεύθερης δημοκρατίας» (illiberal democracy) στους κόλπους της, ανάμεσα στα είκοσι οκτώ κράτη-μέλη που την συγκροτούν. Αν και η τάση της «υποχώρησης του δυτικού φιλελευθερισμού» ξεπερνά τα όρια της Ευρώπης (βλέπε και E. Luce, The Retreat of Western Liberalism, Λονδίνο, 2017), ωστόσο η πρόκληση για την ΕΕ είναι ισχυρότερη, για πολλούς λόγους.

Γράφει ο Παναγιώτης  Πικραμμένος
Ένα ρητό λέει “μην αφήσεις το χθες να ξοδέψει πάρα πολύ από το σήμερα”. Παρακολουθώντας όμως τη δημόσια συζήτηση τον τελευταίο μήνα στην Ελλάδα διαπιστώνει κανείς ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Τη στιγμή που η χώρα έχει ανάγκη να “τρέξει” για να βγεί από τα προβλήματα και να καλύψει το έδαφος που έχει χάσει τα τελευταία χρόνια, ξοδεύουμε παρά πολύ από το σήμερα για συζητήσεις για το χθές. Στάλιν, εμφύλιος, Ανδρέας Παπαδρέου, έχουν καλύψει το χώρο που θάπρεπε να καλύπτουν γόνιμες αντιπαραθέσεις για το μέλλον της χώρας: για τη θέση της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο, για την προσέλκυση επενδύσεων, για τον εκσυγχρονισμό του κράτους, για την αντιμετώπιση της ανεργίας και της ακραίας φτώχειας. Τη στιγμή που πρέπει να σχεδιάσουμε το μέλλον και να δημιουργήσουμε, κάποιοι ανοίγουν πληγές του μακρινού παρελθόντος προσπαθώντας να χρησιμοποιήσουν την ιστορία ως πολιτικό εργαλείο και να διχάσουν. Η τεχνητή ευφυΐα, η ρομποτική, οι ενεργειακές τεχνολογίες, η βιοτεχνολογία, η κωδικοποίηση του χρήματος, οι ψηφιακοί πόλεμοι, η νέα γεωγραφία των αγορών βρίσκονται στις προτεραιότητες των χωρών που θέλουν να ενισχύσουν τη θέση τους στον κόσμο. Να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες και να αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις. Η συζήτηση λοιπόν μεταξύ των κομμάτων που μιλούν στο όνομα της προόδου θα έπρεπε να είναι πώς θα μπορέσει η Ελλάδα να συγχρονίσει τα βήματά της με τον υπόλοιπο κόσμο και όχι να αναλώνεται στο χθές.

Του Γιάννη Μαρίνου
Θα μπορούσαν τα ψέμματα των πολιτικών να γίνονται ευρύτατα γνωστά χωρίς την συμβολή των δημοσιογράφων;

Μα, μόνο οι πολιτικοί λένε ψέμματα; Με τα όσα μάς βομβαρδίζουν ουκ ολίγοι δημοσιογράφοι δεν θα ασχοληθείτε; Εύλογο το ερώτημα, μολονότι έχω ασχοληθεί διεξοδικά ακόμη και σε πολλές ομιλίες μου. Τόσο τολμηρά, μάλιστα, ώστε να διακινδυνεύω να βρεθώ απολογούμενος και ενώπιον του πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ.