Του Αλέξη Παπαχελά

Στις μέρες μας υπάρχει ένα «είδος» ψηφοφόρων οι οποίοι σπανίζουν και τελευταία απελπίζονται. Παλαιότερα συνιστούσαν μια μικρή αλλά κρίσιμη μάζα, η οποία καθόριζε τις πολιτικές εξελίξεις. Ηταν οι «κεντρώοι», οι οποίοι μετακινήθηκαν προς τα αριστερά επί Σημίτη και προς τα δεξιά με τον Καραμανλή. Η κρίση τούς έφερε μπροστά σε διλήμματα που δεν περίμεναν ποτέ να αντιμετωπίσουν, όπως π.χ. το αν θα ψηφίσουν Ν.Δ. με επικεφαλής τον Σαμαρά. Το έκαναν υπό την πίεση της πραγματικότητας και του κινδύνου του Grexit, αλλά χάθηκε η ευκαιρία να μεταλλαχθεί μαζί τους και η κεντροδεξιά παράταξη. Επικράτησε ο φόβος των κομματικών αντανακλαστικών και ακολουθήθηκε η πεπατημένη, ειδικά μετά τον μοιραίο ανασχηματισμό ύστερα από τις ευρωεκλογές του 2014.



Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Πίσω από την θεμιτή προσπάθεια των κρατών να καταπολεμήσουν την τρομοκρατία και το οικονομικό έγκλημα, υπάρχουν και άλλοι ανομολόγητοι στόχοι

Ο κρατισμός πάντα βρίσκει τρόπους να αναπτύσσεται και να χώνεται όλο και βαθύτερα στις ανοικτές δημοκρατικές κοινωνίες. Και η αλήθεια είναι ότι οι τρομοκράτες και λοιποί πρωταγωνιστές του οικονομικού εγκλήματος είναι, από την άποψη αυτή, οι καλύτεροι φίλοι του. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν είναι άμοιρες και μεγάλες κατηγορίες του πληθυσμού στον πλανήτη μας που περιμένουν τα πάντα από το κράτος. Ωσάν αυτοί να μην υπάρχουν. Αποτελούν έτσι το καλύτερο άλλοθι στην άνοδο του κρατισμού και στην παντοδυναμία του.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Το θέτω όσο πιο απλά μπορώ. Αν ο Τσίπρας είχε βρει κάποιο στήριγμα για να απαλλαγεί από τον «ευρωπαϊκό ζυγό», τότε ο Λαφαζάνης δεν θα είχε ιδρύσει δικό του κόμμα, ενδεχομένως δε να μην ασχολιόμασταν και με τις εκλογές της Κεντροαριστεράς, τις εκλογές εν γένει. Η υπόθεση μπορεί να είναι δυστοπική. Δεν είναι όμως μυθιστορηματική, όπως «Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής» του Φίλιπ Ροθ, όπου ο Λίντμπεργκ εκλέγεται πρόεδρος αντί για τον Ρούζβελτ και οι ΗΠΑ συμμαχούν με τη ναζιστική Γερμανία.


Μαρκ Λέοναρντ

Πώς η εξέλιξη της τεχνολογίας και η δυνατότητα εταιρειών και κυβερνήσεων να ελέγχουν τις ζωές των πολιτών κινδυνεύει να μετατρέψει κράτη και κοινωνίες σε δυστοπικούς κόσμους πιο εφιαλτικούς και από τις σκοτεινές προφητείες του Οργουελ

Τις τελευταίες εβδομάδες τα Μέσα Ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο κατακλύζονται από ιστορίες για το πώς η τεχνολογία καταστρέφει την πολιτική. Σε αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Κίνα, ο φόβος είναι ότι θα εξελιχθούν σε πανίσχυρα κράτη τύπου Big Brother, όπως εκείνο που περιέγραψε ο Τζορτζ Οργουελ στο 1984. Σε δημοκρατίες όπως οι ΗΠΑ η ανησυχία σχετίζεται με τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας, ότι δηλαδή θα συνεχίσουν και θα εντείνουν την πολιτική και κοινωνική πόλωση διευκολύνοντας τη παραπληροφόρηση και δημιουργώντας ιδεολογικά φίλτρα, οδηγώντας τελικά σε κάτι που θα θυμίζει τον δυστοπικό «Θαυμαστό καινούργιο κόσμο» του Αλντους Χάξλεϊ.



Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Από 6% το 2000, σήμερα δέκα κρατικές πολυεθνικές ελέγχουν το 25% της παγκόσμιας οικονομίας, η δε άνοδός τους συνεχίζεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς

Έτσι, τα περίφημα SWFS παίζουν σημαντικό ρόλο τόσο ως οργανισμοί που δέχονται καταθέσεις από συναλλαγματικά πλεονάσματα εξαγωγών που πραγματοποιούν οι εταιρείες-πελάτες τους, όσο και ως επενδυτικά ταμεία με διαφόρων τύπων χαρτοφυλάκια (ακινήτων, κρατικών ομολόγων, κλπ.). Περιττόν δε να τονισθεί ότι οι αποδόσεις των κρατικών αυτών ταμείων έχουν, πέρα από οικονομικό, και σαφές πολιτικό περιεχόμενο.