Η αστυνομία καθάρισε μιαν ακόμα παράνομη κατάληψη στο Κουκάκι…
Του Θανάση Κ.

Κατά την διάρκεια της επιχείρησης – που έγινε όπως πάντα παρουσία Εισαγγελέα – κάποιοι γείτονες αρνήθηκαν να βοηθήσουν, στη συνέχεια αντιστάθηκαν και τελικά συνεπλάκησαν με τους αστυνομικούς…

Όπως αποκαλύφθηκε, οι δύο ενήλικοι νεαροί της οικογένειας συμμετείχαν στην κατάληψη και γι’ αυτό αντιστάθηκαν, ενώ ο πατέρας τους προσπάθησε να… πάρει το όπλο ενός αστυνομικού. Και ακολούθησε η συμπλοκή…

 

Η αιφνίδια απώλεια του καθηγητού Γιώργου Αυλωνίτη, αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον θεωρητικό χώρο του ελληνικού μάρκετινγκ και όχι μόνον.

 

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

 

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1980, μια μέρα που ο Γιώργος Αυλωνίτης, μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο εισέβαλε στα γραφεία του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», κραδαίνοντας ένα άρθρο του για το μάρκετινγκ και αναζητώντας με, λόγω της ευθύνης που είχα στη σσελίδα της Διοίκησης των Επιχειρήσεων. «Πρέπει να προβληθεί το άρθρο αυτό», μας είπε με μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό του, «γιατί λέει καινούργια πράγματα…». Και με τα λόγια αυτά έφυγε από το γραφείο, χωρίς να δώσει πρόσθετες εξηγήσεις.

του Χρήστου Ροζάκη*

 

Οι μεγάλες πολιτικές συνήθως ξεκινούν από μικρές εμπνεύσεις. Και κυρίως από απρόσμενα γεγονότα, που υποχρεώνουν σε δράση. Έτσι έγινε και με το Ελσίνκι: Το 1999, ζήσαμε από κοντά την εμμονή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στην ένταξη της Τουρκίας σε αυτήν, ή τουλάχιστον στην εμμονή της στην έναρξη διαπραγματεύσεων με αυτή για την ένταξη. Από την άλλη μεριά, ήταν μια διαφορετική Τουρκία, από τη σημερινή, που επιδίωξε την ένταξη urbi et orbi. Η ευρωπαϊκή εμμονή ήταν τέτοια ώστε ορισμένα κράτη να χρησιμοποιήσουν το εκβιαστικό επιχείρημα ότι αν η Ελλάδα επέμεινε στην άρνηση να δεχτεί την έναρξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, θα έπρεπε να βρεθεί μια διέξοδος, με την παράκαμψη της ομοφωνίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.



Ριψοκίνδυνο στοίχημα χαρακτηρίζει η γερμανική εφημερίδα die Welt τις κινήσεις της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην ανατολική Μεσόγειο και την επιθυμία για δημιουργία μιας νεο-οθωμανικής ζώνης επιρροής που θα περιλαμβάνει και τη Λιβύη.


Το άρθρο Σημίτη κατά Κώστα Καραμανλή την Κυριακή, τροφοδότησε μια δημόσια συζήτηση που είχε ανοίξει από πριν. Αν πρέπει η Ελλάδα να πάει ή όχι στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τα ελληνοτουρκικά στο Αιγαίο (και όχι μόνο)…

Tου Θανάση Κ.



Η Τουρκία του Ερντογάν παίζει όλο και πιο ενεργό ρόλο στην προσπάθεια του Κατάρ για τον εξισλαμισμό της Ευρώπης και της Αφρικής.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Συνιστω σε όσους «φλέγονται» για το μέλλον της Ευρώπης και κατ’ επέκταση της Ελλάδας, να παρακολουθήσουν διαδικτυακά τα ρεπορτάζ, τις έρευνες και τις εκπομπές του Ινστιτούτου Ερευνών για το ΜΛΕ της Μέσης Ανατολής MEMRI (mermi.org). Για παράδειγμα, θα βρουν εκπομπή εντός Καταριανού επικοινωνιολόγου, του Αλ-Ανσαρί, ο οποίος συμβουλεύει πώς να δέρνετε τις γυναίκες σας κατά έναν επιτρεπτόν από το Ισλάμ τρόπο. Θα ακούσετε επίσης από «καθηγητή» ισλαμικών μελετών, να εξηγεί πως το Κοράνιο ενθαρρύνει την επιθετικότητα των τζιχαντιστών, οι οποίοι πρέπει να ταπεινώνουν τους απίστους και να προωθούν όπως μπορούν, ακόμα και με τη βία το Ισλάμ.

 Καθηγητής Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης

Πολυτεχνείο Κρήτης

Επίτιμος Διδάκτορας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Ακαδημαϊκός, Βασιλική Ακαδημία Οικονομικών & Χρηματοοικονομικών

 Distinguished Research Professor, Audencia Business School, France

 

Το χρέος ή διαφορετικά το δάνειο αποτελεί μια μέθοδο χρηματοδότησης επιχειρήσεων, δημόσιων και ιδιωτικών, οργανισμών καθώς και κρατών. Για τα κράτη, το δάνειο είναι χρήσιμο και συνεισφέρει στην ανάπτυξη και την ευημερία όταν ο ρυθμός του ΑΕΠ είναι μεγαλύτερος από το κόστος δανείου (βλ. Ζοπουνίδης, Βασικές Αρχές Χρηματοοικονομικού Μάνατζμεντ, Εκδ. Κλειδάριθμος, 2013). Για τις επιχειρήσεις, ο δανεισμός συνεισφέρει στην ανάπτυξή τους,  όταν ο ρυθμός προόδου της βιομηχανικής αποδοτικότητας (κέρδη πριν τόκους και φόρους / σύνολο ενεργητικού) είναι μεγαλύτερος από το κόστος του χρέους (χρηματοοικονομική μόχλευση, βλ. Ζοπουνίδης, 2013). Στο άρθρο αυτό θα αναφερθούμε αποκλειστικά στο χρέος των επιχειρήσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.


Η αποσταθεροποίηση ενός μέρους της Αφρικής αποτελεί βασικό στόχο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και υπό αυτή την έννοια προωθείται ο εξισλαμισμός της «Μαύρης Ηπείρου».

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή η Τουρκία δεν μπορεί να κρύψει πλέον τα χαρτιά της. Προσπαθεί με θρησκευτικά κυρίως μέσα να ενδυναμώσει την παρουσία της στην Αφρική και  σε κάποιους αφελείς Ευρωπαίους λέει ότι αυτό που κάνει είναι υπέρ της Ευρώπης. Στην ουσία προσπαθεί μέσω της προώθησης του εξισλαμισμού της Αφρικής να δημιουργήσει προϋποθέσεις αποσταθεροποίησης της Νότιας Ευρώπης, μέρος της οποίας είναι βέβαια η Ελλάδα και η Κύπρος.

Γράφει ο  Χρίστος Αλεξόπουλος είναι ερευνητής Κοινωνιολόγος   

Το 1952 ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) από έξι χώρες (Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Κάτω Χώρες). Το 1958 δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), η οποία το 1992 μετά την Συνθήκη του Maastricht μετεξελίχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ).

Σταδιακά τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγιναν 28 και στα 4,4 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, που είναι η έκταση της, κατοικούν και δραστηριοποιούνται 512 εκατομμύρια άνθρωποι.


Οι γεωπολιτικές και νεοοθωμανικές βλέψεις και επιδιώξεις της Τουρκίας πρέπει να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής, όπως και η εσωτερική κατάσταση της χώρας.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Τα αυταρχικά καθεστώτα, επειδή ακριβώς δεν προσφέρουν καμμία δόση ελευθερίας και κράτος δικαίου στους πολίτες τους, για να επιβιώνουν πρέπει διαρκώς να καλλιεργούν την αίσθηση του φόβου αφ΄ενός και τον εθνικισμό αφ΄ετέρου.