Ο  κλάδος των τυχερών παιχνιδιών είναι πολύ δυναµικός,
οι νέες τεχνολογίες θα παίξουν σηµαντικό ρόλο στην ανάπτυξή του


της Abigail S. Post (*)

Την περασμένη εβδομάδα, ο πρώην πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα υποστήριξε ότι αν κυβερνούσαν περισσότερες γυναίκες, θα γίνονταν λιγότεροι πόλεμοι, τα παιδιά θα είχαν καλύτερη φροντίδα και οι συνθήκες διαβίωσης θα ήταν γενικά καλύτερες. Ο Ομπάμα έχει ξανακάνει τέτοιες δηλώσεις στο παρελθόν. Έχει πει, για παράδειγμα, ότι είναι σημαντικό να αναλαμβάνουν οι γυναίκες θέσεις εξουσίας γιατί «οι άνδρες μοιάζει να έχουν κάποια προβλήματα αυτές τις ημέρες».

του Στέφανου Μανου(*)

 

Στις 14 Δεκεμβρίου, τα ΝΕΑ δημοσίευσαν το άρθρο του κ. Σημίτη "Μια επιτυχία που δεν ολοκληρώθηκε" που αναφερόταν στην προ εικοσαετίας συμφωνία του Ελσίνκι. Ένα επετειακό άρθρο που θύμισε μερικές από τις δυσκολίες του 1999 και κυρίως την αλλαγή (τη στροφή) της εξωτερικής πολιτικής απέναντι στη Τουρκία μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από τον κ. Καραμανλή το 2004.

 

Τουρκία,Ιράν και Κατάρ, τώρα πέρα από ακροδεξιές, αντι εβραϊκές και αντι δυτικές οργανώσεις,ανακάλυψαν και το θεάρεστο έργο της ακροαριστερής «προόδου»

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο αείμνηστος φίλος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στη Γαλλία Ηλίας Γιαννακάκης (1931-2017), είχε γεννηθεί στην Αίγυπτο και ο πατέρας του ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του ΚΚ Αιγύπτου. Γνώριζε έτσι αρκετά καλά την ισλαμική οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων και είχε βιώσει ο ίδιος τους τρόπους με τους οποίους προσέγγιζε κομμουνιστικά κόμματα. «Ο ισλαμισμός, μου έλεγε το 2001, μετά την 11η Σεπτεμβρίου και την επίθεση κατά την δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη, είναι το χείριστο πολιτικό κοκταίηλ που μπορεί να φαντασθεί κανείς.

 

Γράφει ο Παύλος Παπαδάτος

 

Ορισμένες φορές αισθάνομαι ότι ή εγώ δεν αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας, και για τον λόγο αυτό απαισιοδοξώ για το μέλλον αυτού του τόπου, ή κάποιοι άλλοι είναι αισιόδοξοι, επειδή απλούστατα δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.

 

 

Ποιος ο νέος ρόλος των ενόπλων δυνάμεων στην Τουρκία μετά τον από κεμαλισμό τους;

 

του Κωνσταντίνου Φίλη

 

Η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο είναι πολύ σοβαρή. Η Τουρκία μοιάζει αποφασισμένη να συνεχίσει τις επιθετικές ενέργειες, τις οποίες εμφανίζει ως αντίδραση στη συνεργασία μεταξύ των υπολοίπων περιφερειακών δρώντων. Οι λόγοι που η Άγκυρα φαίνεται διατεθειμένη να τραβήξει το σχοινί, προσδιορίζοντας Κύπρο και Λιβύη ως τους αδύναμους κρίκους, στους οποίους θα ασκεί τη μεγαλύτερη πίεση, έχουν ως εξής:

 

Του Iordanis Kyzeridis


Κατ' αρχήν, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μετά από πολλά χρόνια απραξίας στο θέμα των υδρογονανθράκων της ανατολικής Μεσογείου, ο Ερντογάν μας έκανε να τρέξουμε κι αυτό ίσως έχει και τη θετική του πλευρά.

 

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Χριστούγεννα, γιορτή συνδυασμένη με αγάπη, οικογενειακή θαλπωρή και δώρα. Αχ αυτά τα δώρα! Παραμονή Χριστουγέννων χθες και όλοι έτρεχαν μέσα στο άγχος να προλάβουν τα τελευταία ψώνια. Σαν στεκόσουν λίγο να παρατηρήσεις τα πρόσωπα όλων αυτών με τις τεράστιες σακούλες στα χέρια θα έβλεπες πως αντί για τη χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους υπήρχε μια θλίψη, πρόσωπα σκυθρωπά, βλέμματα χαμένα- άδεια, κάποιες φορές παρά τη γιορτινή μαγεία αν παρατηρούσες λίγο καλύτερα θα αντίκριζες  ως και δακρυσμένα μάτια… ναι , ναι δακρυσμένα μάτια.



Για πολλούς ανθρώπους της επικοινωνίας και της ψυχολογίας, οι συγκρούσεις - αναπόφευκτες μέσα σε μία εταιρεία - τελικώς μπορούν να έχουν θετικές επιπτώσεις.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Όλες οι συγκρούσεις αρχίζουν απλά - σαν διαφωνίες. Κλιμακώνονται, όμως, ανάλογα με το κλίμα που επικρατεί και με την προσωπικότητα.


 
Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο Αριστοφάνης μπορεί να αδίκησε τον Σωκράτη με τις «Νεφέλες», δικαιώθηκε όμως στην επίθεση που έκανε στη «νέα παιδεία» η οποία σάρωνε το γούστο της Αθήνας. Ας πούμε πως ήταν η «παιδεία» της απελευθέρωσης των νέων που τους έδινε το δικαίωμα να δέρνουν τους γονείς τους αν δεν έκαναν τα χατίρια τους. Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο πλατωνικός Σωκράτης είναι μια μεγαλοφυής απολογία η οποία προσπαθεί να αποδείξει ότι ο πρωταγωνιστής βρισκόταν στους αντίποδες της περίφημης «νέας παιδείας». Γι’ αυτό και ο Πλάτων δεν επιτίθεται στον Αριστοφάνη. Το αντίθετο. Τον δείχνει να συμμετέχει στο Συμπόσιο, με την υπέροχη αφήγηση για το «ανδρογύναιο», και μάλιστα να συνομιλεί μόνος με τον Σωκράτη κατά τα ξημερώματα, όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουν αποκοιμηθεί. Στο όγδοο βιβλίο της «Πολιτείας» αποδίδει τον εκφυλισμό της δημοκρατίας σε τυραννία λέγοντας, εκτός των άλλων, ότι αυτό συμβαίνει όταν ο γονιός φοβάται το παιδί του και ο δάσκαλος τον μαθητή του. Είναι η κατάσταση που περιγράφει ο Αριστοφάνης στις «Νεφέλες» του.