Του Δημοσθένη Δαββέτα
Μετά τη νίκη του Τραμπ βιώνουμε ένα ασυνήθιστο φαινόμενο: μια αυστηρή αυτοκριτική των ως τώρα πανίσχυρων παγκόσμιων μέσων μαζικής ενημέρωσης, ως συνέπεια της ανελέητης κριτικής που υπέστησαν την τελευταία δεκαετία. Ποια ήταν η κατηγορία; Ότι δεν λένε την αλήθεια, ότι διαπλέκονται με οικονομικοπολιτικά συμφέροντα και ψεύδονται. Παράδειγμα χαρακτηριστικό: ο πόλεμος του Ιράκ, όπου πάνω στη δήθεν αποκάλυψη ότι ο Σαντάμ είχε όπλα μαζικής καταστροφής, στήριξαν οι Αμερικανοί την πολεμική τους (και τόσο αποτυχημένη) επιχείρηση. Ο πολίτης θέλει να πιστεύει ότι αυτά που του λένε είναι αλήθεια, όσο κι αν αυτή η τελευταία κάποιες φορές παίρνει το χρώμα της εκάστοτε ερμηνείας. Κι αυτή η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικών και μέσων έχει διαρραγεί τελείως.

Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου 
Το γκρίζο  δίνει τη σκυτάλη στο μαύρο, Από τη μια η συννεφιά και από την άλλη  έστησαν  πάρτι στο ζώδιο του κριού οι πλανήτες και όλα τα ζώδια τα  έχουν χάσει… Λέτε, ο Παππάς μετά τον Οφιούχο να εισάγει  και άλλους αστερισμούς ;  Για παράδειγμα τώρα ζούμε στον αστερισμό του Καρανίκα , του χρόνου θα ζήσουμε στον αστερισμό του Πολάκη και  τον επόμενο στον  αστερισμό του Κουράκη. Αυτά και αν είναι επιτεύγματα.


του Μάνου Καλλίγερου

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η κυβέρνηση, από την πρώτη μέρα που ανήλθε στην εξουσία έχει βαλθεί να μας τρομοκρατεί σε περιοδική βάση.

του Πάνου Μαυρίδη*

Αν κάτι κατάφερε και πάλι να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας με την εμφάνιση του στη Βουλή ήταν αυτό που γνωρίζει να κάνει καλύτερα από τον οποιοδήποτε. Να θολώσει τα νερά ως προς τις προθέσεις – και τελικές του αποφάσεις – την κρίσιμη ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου.

Του Δημοσθένη Δαββέτα
Από το 2009 είναι γνωστά τ’ αποτελέσματα της ετήσιας έρευνας Cevipof, ως βαρόμετρο της πολιτικής εμπιστοσύνης των πολιτών στην Γαλλία. Τα φετινά αποτελέσματα, εν μέσω της σημερινής τόσο σημαντικής παγκόσμιας κρίσης, θα’ πρεπε να κεντρίσουν την προσοχή, ως και ν’ ανησυχήσουν τους πολιτικούς υπεύθυνους της χώρας και κατ’ επέκταση της Ευρώπης. Τι λέει το πόρισμα; Μιλά για σοβαρά προβλήματα που όλο και αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο, για την τεράστια άβυσσο μεταξύ του πολιτικο-μιντιακούμικρόκοσμου και της σιωπηλής πλειοψηφίας των πολιτών, μιλά για μια σιωπηλή επανάσταση των «από κάτω» που αγνοούν, ως και περιφρονούν, τους «από πάνω», της εξουσίας. Η αποστασιοποίηση κι η αηδία της κοινής γνώμης απέναντι στην «πολιτική-θέαμα», στους «πολιτικούς-ηθοποιούς» (δίχως βαθιά θεατρική παιδεία, αλλά περισσότερο αδαείς νάρκισσους, δίχως κανόνες, ηθοποιούς) όλο και μεγαλώνει εντυπωσιακά, με βάση πάντα αυτή την έρευνα που χρησιμοποιεί την ορολογία που μόλις ανέφερα.


Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου
Ελληνικό κοινοβούλιο οδός ατάκας και παραμυθιού γωνία, την ώρα που οι ανάγκες του ελληνικού λαού βρίσκονται σε επίπεδα τραγικότητας, το ελληνικό κοινοβούλιο μετατρέπεται σε θέατρο μιας ανούσιας κωμωδίας τραγελαφικών καταστάσεων. Σε πρώτο πλάνο, αντί να είναι ο κόφτης και που το πάει η κυβέρνηση με την αξιολόγηση, η οποία  έχει μετατραπεί στης Άρτας το γεφύρι, όπου για να πετύχει πρέπει να θυσιαστεί η γυναίκα του πρωτομάστορα… κοίτα να δεις που το ρόλο αυτό θα το παίξει ο Τσακαλώτος σε λίγο, μιας και ετοιμάζουν το Χουλιαράκη για τη θέση αυτή θέμα χρόνου οι αλλαγές. Θέμα μέγα και συνταρακτικό τα δάνεια των κομμάτων και των ΜΜΕ.Όπου ο πρόεδρος της Αξιωματικής  Αντιπολίτευσης ακολουθεί και αυτός τη κατηφόρα τη μεγάλη, Μιας και αντί να μιλήσει  με επιχειρηματολογία το έριξε στην ατάκα. Πότε θα καταλάβουν ότι η πολιτική και οι τύχες του λαού χρειάζονται σοβαρότητα; Μάλλον ποτέ !!!

Παρά τις αρκετές διαρροές των προηγούμενων ημερών σχετικά με τις επαφές και τις προτάσεις για τη σωτηρία του ιστορικού συγκροτήματος του ΔΟΛ, η πλευρά του Ιβάν Σαββίδη –όπως συνήθως πράττει- κράτησε σιγή ιχθύος.


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
Σε κάθε φάση της κρίσης ο δημόσιος διάλογος, πληθωρικός σε ποσότητα αλλά μηδενικός σε ενημερωτική αξία, κινούμενος ανάμεσα στις δημαγωγικές διακηρύξεις και στους διαξιφισμούς των κομμάτων και στις πομφόλυγες των σχολιαστών, αποτυφλώνει και παραπληροφορεί ακόμη περισσότερο ένα κοινό το οποίο, όμως, και το ίδιο δεν κόπτεται ιδιαίτερα να ενημερωθεί για τις άβολες αλήθειες, αλλά προτιμά ό,τι και όποιον το καθησυχάζει πως όλα θα γίνουν ικανοποιητικά στο μέγιστο βαθμό, με τον πιο ανώδυνο τρόπο. Αποτέλεσμα, βεβαίως, είναι ότι κάθε φορά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που προ ολίγου επαγγελόταν η κυβερνώσα ομάδα με αποτέλεσμα να κατρακυλάει η χώρα ακόμη μερικά σκαλιά χαμηλότερα, στη σκάλα της καταστροφής.