Γράφει ο Αίολος
Του Αγίου Βαλεντίνου χθες , εγώ είμαι από εκείνους που προτιμήσανε τον βάλε – πίνω, φίλε κακά τα ψέματα οι γυναίκες ξέρουν ως και το DNA μας και εμείς το μόνο που καταφέρνουμε να μάθουμε γι’ αυτές είναι το πολύ-πολύ το ολόγραμμα τους. Τι τα ψάχνεις της γυναίκας η καρδιά μια άβυσσος κατά τον  Στράτο.



Η απάντηση στο ερώτημα αν θα έπρεπε να γίνει επίδειξη μόδας στην Ακρόπολη δόθηκε πριν 50 περίπου χρόνια από τον Αντρέ Μαλρώ. Ήταν 28 Μαΐου του 1959 όταν για πρώτη φορά φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη. Μέγα γεγονός για την εποχή εκείνη, με προσκεκλημένους πνευματικές και πολιτικές προσωπικότητες από όλη την Ευρώπη και όχι μόνον,  ανάμεσα στους άλλους ο μόνιμος υπουργός Πολιτισμού του Στρατηγού Ντε Γκωλ στη Γαλλία Αντρέ Μαλρώ, πρώην αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης κατά της Γερμανικής Κατοχής και εμβληματική πνευματική προσωπικότητα που άφησε τη σφραγίδα του όχι μόνο στο ευρωπαϊκό αλλά στο παγκόσμιο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Ο λόγος του υπήρξε μετά το επιτάφιο του Περικλή, ύμνος για την Ελλάδα , τη Δημοκρατία, τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά που πρεσβεύει η χώρα μας ως φάρος πολιτισμού μέσα στους αιώνες. Ο λόγος του παραμένει πάντα επίκαιρος…


Του Φάνη Ζουρόπουλου*
Μετά από μια μεγάλη περίοδο σχετικού, αλλά σίγουρα εξελιγμένου ανθρωπισμού (τουλάχιστον σε ότι αφορά την Ευρώπη), άρχισαν και πάλι οι… έρωτες με τα άκρα. Προς Θεού όχι με άκρα στυλ ναζί ή Σταλινικών, αλλά με μια όλο και αυξανόμενη τάση που μας πλασάρει την βία όχι τόσο απεχθή, αλλά αντίθετα αποτελεσματική και το χειρότερο δίκαιη!...Ας απαριθμήσουμε τις επανεμφανιζόμενες ακρότητες :


Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Ο πραγματιστής υπουργός Οικονομίας συγκρούεται ατύπως με τον φιγουρατζή πρωθυπουργό –για τον οποίο τα πάντα στην ζωή είναι θέαμα με θεατές τους ψηφοφόρους


Του Φάνη Ζουρόπουλου*
Η βόμβα… στο Κορδελιό δεν είναι τίποτα μπροστά στην βόμβα πάνω στην οποία βρίσκεται η Ελληνική οικονομία και λέγεται «χρέος»!...


Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η χώρα, αντί να ασχολείται με την προσέλκυση επενδύσεων ώστε να φτιάξει νέες αποδοτικές δουλειές, χρησιμοποιεί το άλλοθι του χρέους για να μην κάνει ούτε ένα βήμα προς το μέλλον

Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου
Λίγο μετά το μεσημέρι, με τα ακούσματα της τζαζ μουσικής να αντηχούν ακόμα στ’ αυτιά μου και το αρχαίο ωδείο να μου θυμίζει περασμένα μεγαλεία και δόξες του παρελθόντος από τη Γερμανού και το prego κατηφόρισα τις σκάλες δίπλα στη Παντάνασσα, ένα σημείο που συνδέει τη παλιά με τη νέα Πάτρα, εκεί λοιπόν στο τέλος του δρόμου συνάντησα μια παρέα νεοδημοκρατών, μέσα σε λίγα λεπτά και με λίγα λόγια κατάλαβα πολλά σε ότι αφορά την Αχαΐα και όχι μόνο. Μέχρι τώρα ήξερα πως στη Ν.Δ. υπήρχαν δύο τάσεις οι Μητσοτακαίοι και οι Καραμανλικοί. Από σήμερα το μεσημέρι έγινα σοφότερη οι τάσεις έχουν αυξηθεί κατά πολύ από τότε που τις άφησα.  Είναι οι Καραμανλικοί που γλυκοκοιτάζουν το Τσίπρα, είναι οι Καραμανλικοί που παραδοσιακά δεν φεύγουν από τη Ν.Δ. , είναι οι Μπακογιαννικοί, είναι οι Αδωνικοί , είναι οι Σαμαρικοί, είναι ελάχιστοι του Κυριάκου, είναι οι Μεϊμαρικοί βέρι βέρι χολοσκασμένοι και…και…και… άκουγα και δεν πίστευα στ΄ αυτιά μου, αυτά που άκουγαν.


Tων Α. Ζαΐρη και Γ. Σταμάτη*
Σε ένα ασταθές, ευμετάβλητο και απρόβλεπτο διεθνές περιβάλλον (προεδρία Τραμπ, νέες γεωπολιτικές συνθήκες, κρίσιμες ευρωπαϊκές εκλογές, Τουρκία, Προσφυγικό, κ.ά.)