Το  παρακάτω κείμενο της  Σοφίας Βούλτεψη δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 29/7/2016 από την ηλεκτρονική εφημερίδα Ελεύθερη Ζώνη. Έκανε λόγο για τον τρόπο με τον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας εκμεταλλεύτηκε την επέτειο των 42 χρόνων από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού για να περάσει μηνύματα που θύμιζαν καθεστωτικές συμπεριφορές Σοβιέτ… Άρθρο επίκαιρο παρά ποτέ!!!

Toυ Μιχάλη Ιγνατίου*

Το σκάνδαλο του απένταρου …«τρισεκατομμυριούχου» Αρτέμιου Σώρρα, ενός τύπου από την Πάτρα, που χρωστά και της …Μιχαλούς, είναι πρωτίστως πολιτικό.

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου»*

Η παραμονή του στην εξουσία είναι πλέον καταστροφική για την χώρα, σε όλα τα επίπεδα

Του Σάκη Μουμτζή*

Δεν είναι μόνον το ασυμβίβαστο των επαγγελματικών δραστηριοτήτων της Γεροβασίλη και του Φλαμπουράρη, δεν είναι τα «ξεχασμένα» ακίνητα του Σταθάκη ή τα 2 εκατομμύρια που λείπουν από το «πόθεν έσχες» του, δεν είναι η μητέρα της Βαλαβάνη και η διορατική σκέψη της, ούτε καν τα, μυστηριωδώς, κτηθέντα περιουσιακά στοιχεία πολλών μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Του Τάσου Παπαδόπουλου*

Η δύση της χρονιάς αυτής και την ανατολή της νέας προσφέρεται για έναν σοβαρό απολογισμό και έναν εξ ίσου ή και σοβαρότερο προγραμματισμό, μια και οι ερασιτεχνισμοί, όπως αποδείχθηκε διαχρονικά, οδηγούν σε νέα αδιέξοδα και εθνικές ήττες.

Tου Κώστα Χριστίδη*

Το απερχόμενο 2016 υπήρξε ένα έτος εντός του οποίου συνέβησαν γεγονότα που δημιουργούν εύλογες ανησυχίες στους οπαδούς της ανοικτής κοινωνίας, της ελεύθερης οικονομίας και της ειρηνικής συμβίωσης των κρατών

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο πρωθυπουργός κυβερνά την χώρα ωσάν να επρόκειτο για καζίνο –κάτι που έχουν καταλάβει και οι εταίροι-δανειστές μας

Του Γ. Παπαδόπουλου- Τετράδη

Οι ευχές έχουν νόημα όταν γίνονται από την ψυχή σου και τις απευθύνεις στους ανθρώπους που αγαπάς και που υπολήπτεσαι. Όλες οι άλλες είναι υποκρισίες, περιττοί αυτοματισμοί και απάτες. Κυρίως οι ευχές όσων με το ένα χέρι σου τα παίρνουν και με το άλλο σου εύχονται καλή χρονιά.

Του Ηλία Καραβόλια

Στην αυγή του νέου έτους συνειδητοποιούμε ότι ποτέ δεν έτρεχε ο χρόνος τόσο γρήγορα σε τουτο εδω τον τόπο. Ποτέ οι χρονιές, οι μήνες, οι μέρες δεν περνούσαν τόσο βιαστικά. Βυθισμένοι στο άγχος, στις σκέψεις για το δύσκολο αύριο,στην αναμονή μιας καλής είδησης, ζούμε ταχύτατα χωρίς να τρέχουμε. Αλλά ο χρόνος κυλά, φεύγει. Δεν έχει σημασία αν είναι 2016, 2012, 2010: Πέρασαν 7 χρόνια και ο νους έμεινε κολλημένος.

 

Tου Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 και στην ευρωζώνη το 2002 μπορούσαν να γίνουν εφαλτήρια ευημερίας και ανάπτυξης, αλλά προτιμήσαμε να τα πετάξουμε στην θάλασσα