Γράφει ο Παύλος Παπαδόπουλος

Η Αριστερά έχει καλλιεργήσει μια τόσο ισχυρή κουλτούρα κατά του κράτους, που παρατηρούμε το φαινόμενο να καλύπτεται ο δημόσιος διάλογος από θόρυβο για το αν έπρεπε η αστυνομία να επέμβει σε μια καταπάτηση ιδιοκτησίας («κατάληψη»). Καλούμαστε δηλαδή να απαντήσουμε στις διαστρεβλώσεις που κατασκευάζουν (για να παρασύρουν τους καλόπιστους) όσοι είναι επιφορτισμένοι με τη συντήρηση της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής απάτης, η οποία είναι ότι η δικτατορία δεν τελείωσε το 1974 και άρα η αστυνομία είναι ένα φασιστικό έκτρωμα που δεν δικαιούται να πράττει το καθήκον της. Οι συνοδοιπόροι των τρομοκρατών συντηρούν την εξαπάτηση ότι κύρια αποστολή της αστυνομίας είναι να «θέλει νεκρό» και να τρομοκρατεί την κοινωνία. Στην πραγματικότητα, θέλουν μια αστυνομία απενεργοποιημένη για να μπορούν να τρομοκρατούν αυτοί χωρίς συνέπειες.

 

Η τουρκική προπαγάνδα στον ισλαμικό κόσμο της Ευρώπης και της Αφρικής, όπως κατ’ επανάληψη έχουμε τονίσει, καλά κρατεί. Πλην όμως, σήμερα προσλαμβάνει και πολιτικές διαστάσεις, που χρήζουν προσοχής.

Κατά τον ιστορικό και συγγραφέα δρα Ιωάννη Κωτούλα, στην Ευρώπη, τα τελευταία έτη έχει διαμορφωθεί ένα δίκτυο κομμάτων ισλαμικών αρχών κάποια από τα οποία αναπτύσσουν την πολιτική τους δραστηριότητα με την στήριξη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Τούρκου προέδρου Tayyip Erdogan.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Κατ’ αυτόν τον τρόπο η Τουρκία παρουσιάζεται ως κράτος, το οποίο συντονίζει τους ισλαμικούς πληθυσμούς της Ευρώπης, ασχέτως της προέλευσής τους, εv είδει στρατηγικών μειονοτήτων σε επίπεδο εκλογικής τακτικής και πολιτικής στάσης.

 

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Οικοδεσπότες της Μεσογείου δηλώνουν τώρα οι Τούρκοι. Τι άλλο θα ακούσουμε σε έναν κόσμο που αλληλοσπαράσσεται και το επί γης ειρήνη των ημερών, μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός, εν μέσω του χειμώνα.



του Κώστα Αχ. Καραμανλή*

Οι πολίτες έχουν κουραστεί από τις μεγαλόστομες εξαγγελίες που δεν γίνονται πραγματικότητα και από την επένδυση στη δημιουργία εικονικής πραγματικότητας και όχι στην ουσία. Αυτό που χρειάζεται ο τόπος σήμερα είναι όραμα για μια Ελλάδα με αναβαθμισμένο διεθνή ρόλο, στρατηγικό σχεδιασμό με στόχο την ανάπτυξη και συστηματική εργασία για την υλοποίησή του.

 

 

Γράφει ο Γιάννης Χρυσανθόπουλος

Φίλες και φίλοι,

Δύο λέξεις  με νόημα, δύο λέξεις που η ΕΡΑ –ΣΠΟΡ κάθε Σαββατοκύριακο έχει εκπομπή 1000-1200 με αυτόν τον τίτλο.




Ο μεγαλύτερος εργοδοτικός φορέας της χώρας δείχνει πως θα έπρεπε να ασκείται συλλογική δράση σε περιόδους κρίσεων και μετασχηματισμών.

του Αθ.Χ.Παπανδροπουλου


Σε μια εποχή όπου κατα τον Εκονομιστ δίνεται διεθνώς μια πραγματική μάχη μεταξύ απαισιοδοξίας και προόδου,οι πρωτοβουλίες του ΣΕΒ στην Ελλάδα,σίγουρα αποτελουν δείγμα προοδευτικής γραφής.  Στη βαση λοιπόν μιας λογικής προόδου και αφύπνισης,η Βιομηχανία 4.0,όπως αναγνωρίζει ο πρόεδρος του ΣΕΒ Κ.Θοδωρος Φέσσας,  μπορεί   


Του Τάκη Σουβαλιώτη.

Οι συνδικαλιστές μας με αυτά τα προνόμια που τους έδωσε ο μακαρίτης ο Α. Παπανδρέου το μπορούν εκτός από τα πολλά χρήματα που εισπράττουν από τα δημόσια ταμεία μας, να υποβάλουν και την κοινωνία μας σε διάφορες ταλαιπωρίες. Όπως αυτή η τελευταία ταλαιπωρία που δοκίμασαν εκατομμύρια άνθρωποι, εξαιτίας της απεργίας που κηρύχθηκε στο μετρό της πρωτεύουσας για τα συμφέροντα μόνο 21 κρατικοδίαιτων.



Χθες έγινε «καταδρομική επίθεση» στο κέντρο από μπαχαλάκηδες…

Του Θανάση Κ.

Για λόγους «αντεκδίκησης» λέει, μετά την εκκένωση του κατειλημμένου κτιρίου στο Κουκάκι…

Δεκάδες καταστήματα που περίμεναν το Χριστουγεννιάτικο τζίρο, για να καλύψουν τα έξοδά της χρονιάς, βρέθηκαν με κατεστραμμένες βιτρίνες…



Του Χρήστου Χωμενίδη

Σε θέμα της ημέρας ανεδείχθη το πρόγραμμα "ενίσχυσης των επιχειρήσεων έκδοσης εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας", το οποίο θέσπισε η προηγούμενη κυβέρνηση και επρόκειτο να εφαρμόσει η νυν, "σε μια προσπάθεια στήριξης του κλάδου".



του Τζιμ Ο΄Νιλ

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ένας υψηλότερος κατώτατος μισθός θα μπορούσε να αποφέρει οφέλη πέρα από αυτά που αποτυπώνονται στον παραδοσιακό ισολογισμό. Δεδομένης της αυξανόμενης κρίσης αξιοπιστίας του καπιταλισμού, οι ηγέτες των επιχειρήσεων θα έπρεπε να εξετάσουν το ενδεχόμενο υιοθέτησης τέτοιων πολιτικών με πιο ενθουσιώδη τρόπο. Όπως επισήμανα προηγουμένως, παρά τα ισχυρά στοιχεία για την απασχόληση στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες δυτικές οικονομίες κατά την τελευταία δεκαετία, οι δαπάνες έχουν παραμείνει επίμονα αδύναμες, όπως και η αύξηση της παραγωγικότητας και των μισθών. Αυτές οι τάσεις συνέπεσαν με μια περίοδο ισχυρών εταιρικών κερδών και μακροοικονομικών συνθηκών που, θεωρητικά, θα έπρεπε να είναι ευνοϊκές για επενδύσεις.