Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Προσέξτε πώς αντιδρούν, ο Πρωθυπουργός, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη και οι υπόλοιποι: «Παντού γίνονται πυρκαγιές, τόσο μπορούμε, τι άλλο να κάνουμε;». Και για το τέλος, αφήνουν το πιο αποστομωτικό «Πρώτη φορά καίγεται η Ελλάδα; Οι άλλοι τι έκαναν;»

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει με τις φυσικές καταστροφές δεν μπορεί να το καταγράψει η ειδησεογραφία. Η διάχυση της πληροφορίας και της εικόνας δεν είναι ποτέ ικανή να αποδώσει το επί μέρους. Για τους περισσότερους μάλιστα, η δραματοποίηση λειτουργεί «ψυχαγωγικά», δεδομένου ότι εμπλουτίζουν το αφηγηματικό υλικό της καθημερινότητας. Ασε που υπάρχει και το αισθητικό μέρος της υπόθεσης. Αναρωτιέμαι για τα συναισθήματα των «θεατών» της Εύβοιας που είχαν μπροστά τους το φαντασμαγορικό μέτωπο της πυρκαγιάς στον Κάλαμο…

Του Αγγελου Κωβαίου
Ακόμη και υπό τους καλύτερους όρους και με τις καλύτερες προθέσεις, ο χρόνος που απομένει στην κυβέρνηση δεν επαρκεί για εντυπωσιακά αποτελέσματα. Το μόνο που ενδιαφέρει τον Τσίπρα φαίνεται πως είναι να οχυρωθεί στο πολιτικό του μπούνκερ…

Πλησιάζει, λοιπόν -λέει- η ώρα του ανασχηματισμού… Ο Αλέξης Τσίπρας σκέφτεται, μελετά, συζητεί και κοιτάζει πώς θα φτιάξει την μαγική κυβέρνηση, με την οποία θα οδηγήσει την χώρα σε άλλους αστερισμούς και μέσα σε έναν χρόνο από σήμερα θα την έχει μετατρέψει σε «τίγρη» των Βαλκανίων.

Του Αλέξη Παπαχελά
Τ​​ο ελληνικό καλοκαίρι σαγηνεύει. Δεν είναι μονάχα ο ήλιος, τα χρώματα και οι παρέες που βρίσκονται έπειτα από καιρό. Ούτε τα απρόσμενα γλέντια και τα προγραμματισμένα πανηγύρια. Για όσους ζουν σε αυτόν τον τόπο είναι μια τεράστια βαλβίδα ασφαλείας. Ακόμη και ο πιο κατατρεγμένος, φτωχοποιημένος Ελληνας βρίσκει τον τρόπο να πάρει ανάσες. Δεν χρειάζεται πολλά άλλωστε για να το κάνει. Ενας φιλοσοφημένος φίλος μου λέει συχνά πως αν είχαμε περάσει ό,τι έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια και ζούσαμε σε μια βόρεια χώρα, θα είχαμε αποσυρθεί όλοι μαζί σε κάποια μεγάλη ψυχιατρική κλινική. Ο ήλιος, οι χαλαρές παρέες και τα καλοκαιρινά γλέντια σβήνουν και συγχωρούν πολλά.

Του Ανδρέα Στασινού
Ο αν. υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεν είχε το θάρρος του προγόνου του στο υπουργείο να βγει και να μιλήσει για «ασύμμετρες απειλές». Αλλά είχε την κουτοπονηριά να διαρρέει περί «σχεδίων εμπρησμών». Αυτά ακριβώς δηλαδή που εκ της θέσεώς του οφείλει να προλαβαίνει και να ακυρώνει

Πρώτα ήρθαν οι πυρκαγιές. Η μία πίσω από την άλλη. Να σταματούν μόνο στη θάλασσα. Τραγωδία. Μετά όμως ήρθε η διαρροή στο κρατικό ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη «βλέπουν» σχέδιο εμπρησμών -προσοχή: όχι ανακοίνωση, ούτε δελτίο Τύπου, «διαρροή», κάτι σαν τα κυβερνητικά non papers. Κωμωδία.

Του  Γιωργου Πρεβελακη{*}
Η Ελλαδα εχει επειγουσα αναγκη απο μια ιδεολογια ανοικτων οριζοντων και προοπτικων,που καποιους δεν τους βολευει
 
Τα κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα από την Μεταπολίτευση ώς το 2015 υποσχέθηκαν ασφάλεια και ευημερία. Καθώς αυτές οι διασφαλίσεις εξασθένισαν, ποικίλα κινήματα προς τα δεξιά και προς τα αριστερά προσπάθησαν να ανα-νοηματοδοτήσουν την πολιτική λειτουργία. Όμως, δεν στάθηκε δυνατόν να ανευρεθεί ένα νέο πολιτικό ιδανικό, με τη μορφή ενός απλού λεκτικού σχήματος• εμποδίστηκε από ποικίλες τροχοπέδες. Οι εμμονικές προσπάθειες να διασωθεί κάτι από την απερχόμενη πραγματικότητα ενεπλάκησαν με την επαγγελλόμενη ανανέωση η οποία συχνά έδειχνε και εξωπραγματική.

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Πολλοί όταν μας λένε ότι είμαστε μία μη κανονική χώρα, αντιδρούν και δεν δέχονται αυτό τον χαρακτηρισμό. Όμως πόσο κανονική χώρα είναι αυτή, της οποίας οι δημόσιοι υπάλληλοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, επιστρέφουν ασυμπλήρωτα τα έντυπα της light αξιολόγησης, που με βαριά καρδιά επιχείρησε, λόγω μνημονιακής υποχρέωσης, να κινήσει η παρούσα κυβέρνηση;

Και πόσο ανεύθυνη γι αυτή την αποτυχία είναι η λαλίστατη στο παρελθόν αρμόδια υπουργός Όλγα Γεροβασίλη, που αποτυγχάνει να φέρει εις πέρας αυτή την βασική αποστολή του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης;

Του Κώστα  Χριστίδη*
Η επιλογή των σημαιοφόρων στα σχολεία όχι βάσει των μαθητικών επιδόσεων αλλά κατόπιν κλήρωσης αποτελεί την πιο πρόσφατη εκδήλωση των ιδεοληπτικών αντιλήψεων περί ‘’ισότητας’’ των πολιτικών και διανοουμένων της ριζοσπαστικής αριστεράς. Σύμφωνα με αυτές οι εξαιρετικές επιδόσεις, η διάκριση, η αριστεία, η επιτυχία γενικότερα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως γενεσιουργοί παράγοντες ανισοτήτων, διαχωρισμού σε ευφυείς και ανόητους, πλούσιους και φτωχούς, διακεκριμένους και μέτριους ή υστερούντες. Θα πρέπει, λοιπόν, σε κάθε τομέα και ιδιαίτερα στην παιδεία, να μην υπάρχουν πρότυπα, βαθμολογίες, αξιολογήσεις και τα συναφή.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Πριν 27 χρόνια, ο Οικονομικός Ταχυδρόμος έφερνε στην δημοσιότητα το αίτημα δύο μεγάλων χωρών της ΕΕ για την δυνατότητα αποπομπής μίας χώρας από τους κόλπους της

Το 1990 είναι μία κομβική χρονιά, όχι μόνον για την Ελλάδα αλλά για τον κόσμο ολόκληρο. Τα κομμουνιστικά καθεστώτα στην Ευρώπη έχουν καταρρεύσει, η Κίνα παλεύει να κρατήσει κομμουνιστικό καθεστώς με σχετικά ελεύθερη οικονομία, η Ευρώπη προβληματίζεται με την πιθανή επανένωση των δύο Γερμανιών, η Αμερική είναι πανίσχυρη αλλά υπερχρεωμένη, τα Βαλκάνια σιγοβράζουν και η Σοβιετική Ένωση έχει ήδη μπει στον δρόμο της κατάρρευσής της.