Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Μία ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ενθαρρύνει τον διάλογο για την Ευρώπη και το μέλλον της

Έχουμε κατ’ επανάληψη τονίσει ότι μία οικονομική και νομισματική Ευρώπη, αν και απαραίτητη, δεν αρκεί για να προχωρήσει ιστορικά η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Ο πολιτισμός έχει τον λόγο του σε μια τέτοια ιστορία και ίσως το βάρος του να είναι πολύ σημαντικότερο απ’ όσο φαντάζεται κανείς. Από την άποψη αυτή, ο πολιτιστικός πλούτος της Ευρώπης μάλλον δεν έχει όμοιόν του στον πλανήτη μας.

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο  ΝΙΚΟΣ ΣΥΦΑΝΤΟΣ ΣΤΟ TEMPO24

Ήταν μεσάνυχτα. Η Ευτυχία πετάχτηκε μέχρι το ΑΤΜ της γειτονιάς της για να «σηκώσει» λίγα χρήματα. Με αυτά θα έπρεπε να πληρώσει τις υποχρεώσεις της. Ανάμεσα σε αυτές και οφειλές προς το Κράτος. Αυτές που άμα δεν τις πληρώσει, η Ευτυχία (και η κάθε Ευτυχία) θα έχει «να κάνει» με την Αρχή. Την κάθε Αρχή που όταν ένας νομοταγής πολίτης καθυστερήσει έστω και μερικά 24ωρα να ανταποκριθεί σε μία υποχρέωσή του, αρχίζουν τα μηνύματα και τα τηλέφωνα. Η Ευτυχία (ή η κάθε Ευτυχία) μπορεί να είχε οφειλές και σε μία Τράπεζα. Η Ευτυχία (ή η κάθε Ευτυχία) σίγουρα θα πρέπει να πληρώσει φόρους, ασφαλιστικές εισφορές και πολλά άλλα που η ημερήσια διάταξη αναφέρει κάθε τέλος του μηνός.

 

 



Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Ο έγκριτος συνάδελφος Γιάννης Καρτάλης, από τις στήλες του Βήματος της Κυριακής, αποτυπώνει με λίγα και απλά λόγια την θλιβερή κατάντια μίας κοινωνίας που είτε «τρώει» είτε «διώχνει» τα καλύτερα παιδιά της και βυθίζει στην λάσπη κορυφαίους έντιμους ανθρώπους

Σε μία κοινωνία με αίσθηση σεβασμού προς το κράτος δικαίου και τους θεσμούς του και με εκτίμηση προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία και τις αρχές της, θα ήταν πολύ δύσκολο για μία κυβέρνηση να «μοντάρει» σκευωρίες τύπου Novartis. Όμως, στην Ελλάδα, όπου ο καθένας «είναι ό,τι δηλώσει» και που η κοινωνία αρνείται σε μεγάλο βαθμό να δει τα μούτρα της στον καθρέφτη, η λάσπη είναι πολύτιμο εργαλείο ασκήσεως πολιτικής για συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους.



Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Ο πρώην πλέον υπουργός Οικονομίας μπορεί να είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων με δυσανεξία στην έκθεση. Ωραία. Αλλά τι ακριβώς προσέφερε στην κυβέρνηση και στη χώρα; Τι έργο αφήνει πίσω του;
 

Αν μπορεί κάποιος στο χώρο των σχολίων να μας εκθέσει το έργο του Δημήτρη Παπαδημητρίου στο υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης, τότε θα προσφέρει πολλαπλή υπηρεσία. Οχι μόνο στον ίδιο τον υπουργό, αλλά και στους πολίτες που, επιτέλους, θα καταλάβουν για ποιο λόγο είχε χαρτοφυλάκιο, μισθό, υπηρεσιακό αυτοκίνητο, οδηγό και ασφάλεια.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Α​​υτό το «Ιησούς Χριστός υπέρλαμπρο αστέρι» –Τζίζας Κράιστ σούπερ σταρ, όπως τα έγραφαν όλ’ αυτά οι «Μοντέρνοι Ρυθμοί»– το είχα πρωτακούσει αρχές δεκαετίας του ’70. Αν και ο Λόιντ Βέμπερ μου αρέσει πάντα, θυμάμαι περισσότερο το «Hair» –Τρίχες ή Χαιρ– που είχε προηγηθεί και είχε καταλάβει ηγετική θέση στον αγώνα της απελευθέρωσης. Ποιας απελευθέρωσης; Μα της εν γένει απελευθέρωσης ηθών και αξιών. Νιάτο κι εγώ στα νιάτα μου είχα εντυπωσιασθεί από λέξεις που περιέγραφαν πράξεις οι οποίες έθιγαν τη δημόσια αιδώ, πρώτη φορά τις άκουγα στα αγγλικά και τις επαναλάμβανα ενθουσιασμένος. Οταν διάβασα ότι παρουσιάζεται σήμερα σε σκηνή της καθ’ ημάς Ανατολής, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «Πού το θυμήθηκαν;».




Γράφει ο Γιάννης Κ. Τρουπής

Με μία έμμεση αναφορά στο κλίμα «τοξικότητας» των τελευταίων ημερών, ο Kυριάκος Μητσοτάκης, από τη γενική συνέλευση της ένωσης ασφαλιστικών εταιριών, έκανε ξεκάθαρη τη θέση του αναφορικά με το τί πραγματικά πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου στη χώρα, κόντρα σε όσα επιχειρεί η κυβέρνηση, όπως είπε χαρακτηριστικά.



Γράφει η Ruth Davidson

Επί 200 και πλέον χρόνια, χάρη στην ελεύθερη οικονομία, αμέτρητα εκατομμύρια ανθρώπων γνώρισαν ειρήνη και ευημερία

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η Σκωτία διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο της πιο πολυάσχολης δημοκρατίας του κόσμου. Είχαμε βρεταννικές γενικές εκλογές δύο φορές, δύο δημοψηφίσματα (ένα για την ανεξαρτησία και ένα για το Brexit), εκλογές για το σκωτικό κοινοβούλιο, καθώς και εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το 2018 θα κάνουμε ένα διάλειμμα. Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες εκλογές κανενός είδους. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και οι αναλυτές θα βρουν επιτέλους τον χώρο να αναπτύξουν ιδέες που, τόσο συχνά τελευταία, καταπνίγονταν από τα πολωτικά αιτήματα των προεκλογικών εκστρατειών.

 


Γράφει ο  Χαρίδημος Κ. Τσούκας

Το «Ονομα του Ρόδου» είναι ένας ύμνος της λογικής, μια ικανότητα απαραίτητη στην υπόθεση Νοvartis: Αν γιατροί και δημόσιοι υπάλληλοι χρηματίζονταν, γιατί οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι το ανέχτηκαν; Οπως ρωτά ένας άλλος λογοτεχνικός ήρωας, ο Σέρλοκ Χολμς, «Γιατί δεν γαύγισε ο σκύλος;»



Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Έξι χρόνια μετά την κατολίσθηση στο Ροπωτό Τρικάλων, κάποιοι ακόμα περιμένουν να …προστατευθούν

Το Ροπωτό Τρικάλων κάποτε ήταν το σπίτι για περίπου 300 οικογένειες, αλλά από το 2012 και μετά, οπότε και έγινε μία μεγάλη καθίζηση, έχει μετατραπεί σε χωριό-φάντασμα, καθώς μέρα με την ημέρα το καταπίνει η γη. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι που έχουν απομείνει λένε πως βρίσκονται «στα αζήτητα» της κυβέρνησης και των αρχών και βλέπουν στενοχωρημένοι τα σπίτια τους να βουλιάζουν, χωρίς να λαμβάνονται μέτρα –τα οποία έπρεπε ήδη να έχουν ληφθεί πριν μία εικοσαετία



Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

Η εβδομάδα που πέρασε αλλάζει τα δεδομένα. Η σύγκρουση Ντράγκι - Τσακαλώτου στο Eurogroup, η επικράτηση της αντιπολίτευσης στη Βουλή και η αινιγματική δήλωση Σεντένο για την επόμενη κυβέρνηση αποκαλύπτουν τις ρωγμές στην «παντοδυναμία» του κυβερνητικού συστήματος