Γράφει ο  Κώστας  Χριστίδης*

    
 Υπάρχουν δύο κανόνες σχετικά με τους οικονομολόγους : 1) Για κάθε οικονομολόγο, υπάρχει ένας άλλος που υποστηρίζει ακριβώς τα αντίθετα. 2) Και οι δύο συνήθως έχουν λάθος ! Οι δύο αυτοί κανόνες (που, όπως κάθε κανόνας, έχουν και τις εξαιρέσεις τους) ισχύουν και για οικονομολογούντες πολιτικούς, δημοσιογράφους, καθηγητές κ.α. Έτσι, στο Οικονομικό Φόρουμ Δελφών τα κυβερνητικά στελέχη, προεξάρχοντος του πρωθυπουργού, προσπάθησαν να φιλοτεχνήσουν μία εικόνα θεαματικής αλλαγής της ελληνικής οικονομίας προς το καλύτερο. Ο ασυναγώνιστος Γεώργιος Κατρούγκαλος απέδωσε τα προβλήματα στην ‘’ακραία νεοφιλελεύθερη’’ Ευρώπη, που μείωσε τους φόρους από 60% σε 30% κατά μέσον όρο, με αποτέλεσμα την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους (!).




Το DNA της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στην πολιτική που εισήγαγε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974 «ως μορφή ρεβανσισμού», αναλύει η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, στο άρθρο της με τίτλο «Η τοξική Αριστερά», το οποίο δημοσιεύτηκε στην Athens Voice.

Στην πορεία της Ιστορίας, κατέστρεψε εκατομμύρια ανθρώπους και λαούς ολόκληρους

«Το ΠΑΣΟΚ επισημοποίησε την αριστερή ηγεμονία η οποία αναδύθηκε γύρω στο 1974 ως μια μορφή ρεβανσισμού. Στον πολιτισμό, η αριστερά είχε επικρατήσει ακόμα νωρίτερα, αλλά το ΠΑΣΟΚ σφράγισε αυτή την επικράτηση επιβάλλοντας τη δημοτική γλώσσα, μεταρρυθμίζοντας το εκπαιδευτικό σύστημα και προωθώντας εκσυγχρονιστικούς νόμους.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Π​​ρο ετών, στην πλούσια συγκομιδή επιφανών προσώπων που προσφέρει ο τόπος είχε προστεθεί και η εξέχουσα φυσιογνωμία του κ. Θύμιου Λυμπερόπουλου. Εφερνε σε κομοδινί, με κορμοστασιά υπερηφάνου για την καταγωγή του από τον Πλάτωνα και τον Περικλή νεοέλληνος, που έβαλε τα καλά του και εμφανιζόταν στα δελτία των ειδήσεων. Ηταν πρόεδρος του συνδικάτου ιδιοκτητών ταξί. Ηταν καλοκαίρι και ο Μινώταυρος του φιλελευθερισμού διψούσε για ανοικτά επαγγέλματα. Οι απάτσι της κιτρίνης φυλής είχαν ξεχυθεί στους δρόμους, έστηναν καρτέρια και έριχναν ορυκτέλαια. Ηταν επί πρίγκιπος Γεωργίου των Παπανδρέου του μικρού; Πότε η φυσιογνωμία του εγκαταστάθηκε στην πινακοθήκη των επιφανών, δίπλα στον Φωτόπουλο και τον Λουράντο; Θυμάμαι ότι ο Λυμπερόπουλος ορκιζόταν στο όνομα της Ν.Δ., που του είχε υποσχεθεί ότι, αν της δώσει τις ψήφους της φυλής του, οι άδειες των ταξί δεν θα απελευθερώνονταν.



Γράφει ο Δημήτρης Καμπουράκης

Θυμάστε εκείνον τον δύστυχο που αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος το 2014, στο παγκάκι της αυτοχειρίας του οποίου κατέθεσε άνθη η Ζωή Κωνσταντοπούλου μόλις έγινε Πρόεδρος της Βουλής; Θυμάστε γενικώς ότι μέχρι τις εκλογές του ’15, κάθε αυτοκτονία ήταν πρώτο θέμα στα δελτία και η πιο ηχηρή «απόδειξη» ότι τα μνημόνια θανατώνουν και κυριολεκτικά την Ελλάδα; Σήμερα που έχουμε μία αυτοκτονία και δύο απόπειρες κάθε μέρα (!), γιατί έχουν βγάλει όλοι τον σκασμό;



Γράφει ο  Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Στην εποχή της γνώσης, του story-telling, των fake news και της ψηφιακής έκρηξης, οι επιχειρήσεις που δεν έχουν επικοινωνιακή πολιτική θα είναι σε κάποια φάση όπως οι παράνομοι μετανάστες!

«Μία επιχείρηση χωρίς εικόνα, χωρίς φήμη και άρα χωρίς ταυτότητα, σε περιόδους κρίσης μπορεί να χάσει μέσα σε 30 δευτερόλεπτα κόπους και επενδύσεις 30 ετών», συνήθιζε να λέει ο Λη Αϊακόκκα, ο πολύπειρος και διάσημος μάνατζερ της Φορντ και της Κράϊσλερ, που ήξερε πώς να «φτιάξει» την εικόνα του.



Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Οι θετικές ιστορίες των καταναλωτών για μία μάρκα μπορούν, από την στιγμή που διαδίδονται, να αποτελέσουν σημαντικό εργαλείο μάρκετινγκ

Η επικοινωνία αλλάζει. Η ψηφιακή εποχή φέρνει ανατροπές. Οι ταχύτητες στις μεταφορές ειδήσεων, γνώσεων, χρημάτων, ανθρώπων και ψευδών πληροφοριών γίνονται ιλιγγιώδεις. Είμαστε στην εποχή της αστάθειας και άρα της αβεβαιότητας. Από μόνο του το γεγονός αυτό είναι επαναστατικό, έλεγε ο γνωστός μελλοντολόγος Αλ. Τόφλερ, ο οποίος σε ένα από τα πριν μία δεκαετία βιβλία του μάς προειδοποιούσε ότι και ο πλούτος θα γίνεται όλο και πιο επαναστατικός γιατί θα στηρίζεται σε γνώσεις και σε ιστορίες που θα τις διαδίδουν.



Γράφει ο  Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Πίσω από την κενή ουσιαστικού περιεχομένου ρητορική για θριαμβευτική έξοδο από τα μνημόνια, υπάρχει η τραπεζική πραγματικότητα

Την ώρα που η κυβέρνηση ψάχνει τρόπους να προσφέρει στο κοινό «θριάμβους» και «ηρωϊκές εξόδους» στις αγορές, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα –τα οποία, βεβαίως, ποτέ δεν πρόκειται να λυθούν ως δια μαγείας. Πρέπει, πριν απ’ όλα, ο εγχώριος χρηματοπιστωτικός τομέας να προσπαθήσει να ξεφορτωθεί όσο το δυνατόν περισσότερα «μη εξυπηρετούμενα δάνεια» (NPLs). Πρόκειται για κορυφαία πολιτική προτεραιότητα για τους πιστωτές τόσο των Ευρωπαίων όσο και του ΔΝΤ. Από την πλευρά της προσφοράς, τα νοικοκυριά και οι εταιρείες με σχετικά ισχυρή χρηματοοικονομική κατάσταση έχουν καταβάλει μερικά από τα δάνεια.

 

 


Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η Ελλάδα έχει δύο όπλα. Το διεθνές δίκαιο και τις συμμαχίες της. Και πάνω απ’ όλα φροντίζει την αποτρεπτική ισχύ της, ώστε η Τουρκία να γνωρίζει ότι οι προκλήσεις της θα μείνουν προκλήσεις. Οι κορώνες υπερπατριωτισμού, που καταπίνονται την επομένη, προέρχονται από άδεια μυαλά

 


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πίσω από την άτυπη συμμαχία Τουρκίας, Ιράν και Ρωσίας υπάρχουν και άλλες παράμετροι, ιδεολογικής και γεωπολιτικής ταυτοχρόνως σημασίας…

«Μία πτυχή του δόγματος Πούτιν σε γεωπολιτικό επίπεδο είναι η προώθηση του εθνικομπολσεβικισμού στην βαλκανική Ευρώπη, με αιχμή του δόρατος την Ελλάδα και την Σερβία»



Γράφει ο  Αντώνης Κεφαλάς

Διαβάζω αυτά που γράφουν για το «μαξιλάρι ασφαλείας» πολυσπούδαστοι επαΐοντες και πολυμαθείς πολιτικοί—λες και τώρα ανακάλυψαν την λύση σε όλα τα προβλήματα. Αποταμιεύουμε, δηλαδή, κεφάλαια που τα βάζουμε σ’ έναν ουσιαστικά δεσμευμένο λογαριασμό και τα χρησιμοποιούμε σε περίπτωση ανάγκης. Στην ουσία, πρόκειται για μία παλιά ιδέα, η χρησιμότητα της οποίας έχει ιστορικά αποδειχθεί ιδιαίτερα ανεπαρκής.