Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος
​​
Μικρή χώρα, φτωχή χώρα, πλην όμως χώρα που συμμετείχε με όλες τις δυνάμεις στη μεγάλη Ιστορία του καιρού της. Και δεν ήσαν εύκολοι οι καιροί. Αυτοκρατορίες γκρεμίζονταν, έθνη φύτρωναν σαν μανιτάρια, επαναστάσεις και πόλεμοι γέμιζαν τα νεκροταφεία. Αυτή η χώρα πλήρωσε πολύ υψηλούς δασμούς για να περάσει τα σύνορα του σύγχρονου κόσμου.



Γράφει ο  Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Ενώ κάθε ιδέα που ήταν σχεδιασμένη να επιτύχει στον 20ο αιώνα, στον 21ο  είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, τεράστιο προβάλλει το πρόβλημα της επανεξέτασης της παραγωγής και της κατανομής του πλούτου

Το 1998 η μεγάλη αμερικανική πολυεθνική Kodak απασχολούσε ανά τον κόσμο 160.000 υπαλλήλους, είχε πάνω από 1.600 ηγετικά στελέχη και κάλυπτε το 85% των πωλήσεων στην παγκόσμια αγορά φωτογραφικού χαρτιού. Επτά χρόνια αργότερα, αυτή η εταιρεία-κολοσσός, από τις πρώτες θέσεις του παγκόσμιου επιχειρηματικού τζετ-σετ έπαιρνε τον δρόμο της χρεοκοπίας.



Γράφει ο Κώστας  Χριστίδης*

Η πρώτη φορά Αριστερά κατόρθωσε, μέσα στα τρία περίπου χρόνια που ασκεί την διακυβέρνηση της χώρας, να επιφέρει πρωτοφανή σε έκταση και ένταση πλήγματα σε βάρος πλείστων όσων θεσμών, τους οποίους, άλλωστε, με απίστευτο κυνισμό, ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε ως ‘’θεσμικά εμπόδια’’ στην προσπάθεια του Σύριζα να καταλάβει όχι απλώς την κυβέρνηση αλλά την ‘’εξουσία’’, δηλ. την δυνατότητα να κάνει κυριολεκτικά ό,τι του καπνίσει, στο όνομα πάντοτε του λαού και του αυτο-αναγνωριζόμενου ‘’ηθικού πλεονεκτήματος’’ της Αριστεράς.


Γράφει ο Γιώργος Πρεβελάκης

Οι όποιες αρνητικές για την Τουρκία εξελίξεις στο Κουρδικό συνιστούν άμεση απειλή για την Ελλάδα, η οποία ήδη έχει δεχθεί και τα απαραίτητα μηνύματα

Γίνεται σταδιακά συνείδηση ότι το επικείμενο κύριο διακύβευμα της Ελλάδας δεν θα είναι το οικονομικό πρόβλημα, αλλά ο εκ Τουρκίας κίνδυνος. Οι συνταρακτικές αλλαγές των τελευταίων ετών έχουν αχρηστεύσει την μέχρι πρότινος εμπειρία από την σχέση μας με την γείτονα. Υπάρχουν, βέβαια, εξελίξεις ευνοϊκές για τα ελληνικά συμφέροντα. Επί παραδείγματι, η ιστορική στρατηγική σχέση Τουρκίας-Ισραήλ ανετράπη εν μία νυκτί, με αποτέλεσμα το Ισραήλ να στραφεί προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Εντούτοις, η συνολική εικόνα παραμένει ανησυχητική.



Γράφει ο Βασίλειος Γρηγ. Παπαδάκης

Η δημοκρατία δεν είναι προσφορά, δώρο από τη φύση, αλλά αγώνισμα.

Είναι ευαίσθητο πολίτευμα γιατί στηρίζεται στην ελευθέρα βούληση των πολιτών. Για να ριζώσει και να ευδοκιμήσει χρειάζεται συνεχή επαγρύπνηση και αδιάκοπη άσκηση του δημοκρατικού ήθους. Στην τέλεια δημοκρατία κάθε πολίτης άμεσα και ισότιμα συναποφασίζει για την τύχη της κοινότητας. Στην ιδεατή μορφή η δημοκρατία ολοκληρώνει την έννοια της αυτόνομης προσωπικότητας και της ελεύθερης επιλογής των αιρετών αρχόντων.



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Το ατόπημα Ιβάν από τη μια και η υπόθεση Novartis από την άλλη κρατούν σε υψηλούς τόνους την πολιτική αντιπαράθεση. Στο βάθος όμως υπάρχει ζωντανό και υπαρκτό διαχρονικά το  μέγα πρόβλημα, που έχει την κωδική ονομασία Άγκυρα.

Την καθημερινά εντεινόμενη επιθετικότητα της γειτονικής χώρας, οφείλει να προβληματίσει επιτέλους την πολιτική ηγεσία, που δείχνει κοντόφθαλμη και ανίκανη να δει τους κινδύνους, που απειλούν τη χώρα στο εγγύς μέλλον.



Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Μια απλή ματιά στην πολιτικοκοινωνική κατάσταση της χώρας μας, θα διερωτηθεί κανείς, αν αυτή είναι πραγματικότητα ή μια φαντασίωση της παιδικής μας ηλικίας, όταν παίζαμε κλέφτες κι αστυνόμους. Ένα γρήγορο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι οφείλουμε όλοι να είμαστε σε εγρήγορση και επαγρύπνηση, για να προλάβουμε ανήκεστες συνέπειες για τη χώρα μας. Την κυβέρνηση το μόνο που την ενδιαφέρει, όπως φαίνεται, είναι να ψάχνει απεγνωσμένα τρόπους και μεθόδους διατήρησης της εξουσίας, ή στην καλύτερη περίπτωση, τις ευνοϊκότερες συνθήκες προκήρυξης των εθνικών εκλογών. Αυτό θα ήταν θεμιτό, αν η προσπάθεια δεν επεκτεινόταν στην προσπάθεια διασυρμού της αντιπολίτευσης και κυρίως χρησιμοποιώντας εθνικά θέματα που αφορούν τόσο την εξωτερική πολιτική, όσο και την οικονομία της χώρας.



Γράφει ο  Αντώνης Κεφαλάς

Στην επικράτηση του λαϊκισμού – έστω τύπου Τσίπρα—η Ελλάς ακολουθεί τα παγκόσμια αχνάρια. Οι λαϊκιστές αρκούνται να επισημάνουν προβλήματα που βρίσκονται στο βαθύ κοινωνικό θυμικό και –ενίοτε -- προτείνουν απλοϊκές και δήθεν ριζοσπαστικές λύσεις. Σ’ ένα κοινωνικό σύνολο πολιορκημένο από την γραφειοκρατία (που το καθιστά ανήμπορο), τη διαφθορά (που το καθιστά ανυπόληπτο) και την φτώχεια (που το κάνει να αισθάνεται αδικημένο) η απλή επισήμανση του προβλήματος είναι πιο σημαντική από τη λύση. Ο ταλαιπωρημένος πολίτης ταυτίζεται ψυχολογικά με τον λαϊκιστή: «με καταλαβαίνει», πιστεύει. Από εκεί και πέρα ο κατήφορος είναι εύκολος. 



Γράφει ο  Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Καταλύτης οι γνώσεις, οι ψηφιακές τεχνολογίες, η τεχνητή νοημοσύνη, οι διαρκείς καινοτομίες

Δημογραφική γήρανση, αναξιοκρατία και οργανωμένη παραπληροφόρηση οδηγούν την χώρα σε μονοπάτια αβεβαιότητας, αν όχι πλήρους κατάρρευσής της.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

​Προ καιρού ο κ. Τζανακόπουλος είχε εντυπωσιάσει την κοινή γνώμη αποκαλύπτοντας το εύρος των εμπειριών που έχει αποκομίσει στη ζωή του, παρότι σχετικά νέος. Ως άλλο Οδυσσέα η μοίρα του, ή η οργή του Ποσειδώνος, τον είχε στείλει ώς το απώτατον άκρον της οικουμένης, γνωστό από τη μυθολογία ως Αιγάλεω. Κάτι σαν την Αγρια Δύση της ελληνικής ψυχής. Το περίφημο Egaleo City του αειμνήστου ραψωδού Γιώργου Ζαμπέτα. «…Πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω…». Υποθέτω ότι οι οικείοι του θα τον είχαν προειδοποιήσει. Μην πας εκεί. Δεν ξέρεις αν τον τόπο τον κατοικούν άνθρωποι ή τέρατα, αν πιστεύουν σε θεούς κι αν έχουν νόμους. Ομως αυτός, από την περιέργειά του να γνωρίσει καινούργιους κόσμους, μόλις διέκρινε στην άκρη του ορίζοντος καπνό θρώσκοντα, δεν δίστασε να πάει στο Αιγάλεω, όπως ο πρόγονός του Οδυσσεύς στη νήσο των Κυκλώπων. Δύο έτη συναπτά έμεινε εκεί, γνώρισε νέα ήθη, συνομίλησε με αλλόκοτους ιθαγενείς και επέστρεψε στην πατρίδα του σοφότερος. Και υπερήφανος, όπως δήλωσε, αφού άντεξε τις δοκιμασίες της λαϊκής ψυχής, τις ένιωσε στην ψυχή του και την αγάπησε. Συμβαίνουν αυτά. Προσφάτως, συνάδελφος του κ. Τζαννακόπουλου μας ενημέρωσε ότι στο απόμακρο αυτό χωριό του πολιτισμού μας οι τιμές των ακινήτων παραμένουν απελπιστικά χαμηλές. Αυτός πήγε εκεί διότι ένας ιθαγενής γνωστός του τού ενοικίασε δωμάτιο με 50 ευρώ τον μήνα. Δεν ξεκαθάρισε αν επρόκειτο για καλύβα από χορτάρι ή κανέναν παλιό τηλεφωνικό θάλαμο που τον είχε μεταφέρει στον κήπο του – χωρίς τηλέφωνο εννοείται.