Εκτύπωση
Άρθρα - Απόψεις
Εμφανίσεις: 451


Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

«Με αφορμή την είδηση ότι ο  πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης,  θα τεθεί επικεφαλής στο μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ και θα φυλάσσεται από 100 αστυνομικούς προκειμένου να  στηρίξει το φοιτητικό κίνημα και να  εκδηλώσει την αντίθεση του στην παραβίαση του ασύλου και στο δόγμα της κυβέρνησης "Νόμος και τάξη". Μόνο ένας Αλέξης θα μπορούσε να είναι και με  τον παπά και με τον ζευγά. Η αντίφαση στο μεγαλείο της. Με τους αστυνομικούς στην εκδήλωση μνήμης του Πολυτεχνείου να φυλάνε τον τέως Πρωθυπουργό…  αν το ακούγαμε πριν λίγο καιρό μόνο ως ανέκδοτο θα μπορούσε να φανεί... απίστευτο και όμως αληθινό!» 

Για όλους εμάς που γεννηθήκαμε τη δεκαετία του ’80 το Πολυτεχνείο έμοιαζε με μια ρομαντική ιστορία. Αυτό πάντα με γοήτευε σε αυτή την ημέρα. Πως οι φοιτητές κλεισμένοι μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου έστησαν ραδιοφωνικό σταθμό, περνούσαν μηνύματα στην κοινωνία και είχαν δίπλα τους μεγάλο κομμάτι του λαού, με τα  συνθήματα ΨΩΜΙ –ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να έχουν κυρίαρχο συμβολισμό…

Έπειτα οι ρομαντικές ιστορίες που άκουγα από τον περίγυρο, για έρωτες που αναπτύχθηκαν  στις καταλήψεις,  ιστορίες όπως ο φοιτητής που έπασχε από άσθμα περιθάλπεται από τη  νοσοκόμα και τελικά την παντρεύεται… ή και λιγότερο ρομαντικές  πως οι αστυνομικοί κυνηγούσαν τους φοιτητές και  τι τρόπους σκαρφίζονταν τα παιδιά  για να τους ξεγελάσουν.

Ιστορίες όμορφες , τραγικές , αγωνίας - σασπένς που είναι αληθινές.  Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, η ελληνική εξέγερση του πολυτεχνείου ακολούθησε τον βηματισμό του Γαλλικού Μάη. Οι κοινωνίες ζητούσαν την αλλαγή, έπρεπε να έρθει η ανατροπή και η ρήξη με το κατεστημένο. Πολλά τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν εκείνη την εποχή ανά τον κόσμο και ακόμα μεγαλύτερη η ανάγκη των νέων να δουν τον κόσμο να αλλάζει. Πόσο μάλλον για την Ελλάδα που βρισκόταν υπό το καθεστώς της χούντας… Η ανάγκη για ανατροπή και αλλαγή επιβεβλημένη.

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν πολλά χρόνια, η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε, η ζωή άλλαξε και οι τότε φοιτητές, έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα… ή μήπως όχι; Ορισμένοι ίσως να μην άλλαξαν και πολλά από τότε. Όσοι πορεύτηκαν με ορθολογισμό και με μια μικρή δόση ή και μεγάλη συμφέροντος άλλαξαν πάρα πολλά, προς δικό τους όφελος. Το Πολυτεχνείο εξαργυρώθηκε, με θέσεις εντός και εκτός χώρας, με πολιτικά αξιώματα και με ότι άλλο μπόρεσε ο κάθε «οραματιστής» να το αντικαταστήσει.

Η αλήθεια είναι πως οι κοινωνίες δεν μπορούν να πάνε μπροστά αν μείνουν κολλημένες στο παρελθόν. Αλίμονο στον άνθρωπο που δεν αλλάζει τρόπο σκέψης  καθώς τα χρόνια περνούν. Το θέμα  είναι τι μεταλαμπαδεύτηκε στις νέες γενιές και τι μήνυμα πέρασε η γενιά του πολυτεχνείου στα δικά της αρχικά παιδιά; Αυτό είναι ένα ζήτημα!

Δυστυχώς η πρόσφατη  σύγχρονη ιστορία έχει να μας διδάξει, γίνεσαι πολιτικός και ηγέτης αν πρωτοστατείς σε καταλήψεις, αν είσαι καλός παραμυθάς και αν χρησιμοποιείς την Αριστερά για σκάλα. Επίσης τα οράματα και οι αξίες όταν μετατρέπονται σε καρέκλες τότε φαίνεται το πραγματικό πρόσωπο αυτού που τα πρεσβεύει, το χειρότερο…  δεν υπάρχει αγώνας χωρίς αντίτιμο και όλα εξαργυρώνονται!

Όσο για το πολυτεχνείο στέκει εκεί, για να μας θυμίζει πως η ζωή προχωρά, πως η γνώση είναι δύναμη και πως αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, τότε η ιστορία θα μας προσπερνά.

Το Βήμα της Αιγιάλειας
Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας
Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.

BLOG COMMENTS POWERED BY DISQUS